Πολ Ρόμπσον: «Οι λαοί στον σοσιαλισμό είναι ελεύθεροι»

Ο Paul Leroy Robeson , γιός πρώην μαύρου δούλου, γεννήθηκε στις 9 Απρίλη του 1898 στο Νιου Τζέρσι. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης ενώ, ταυτόχρονα, διέπρεψε και ως παίχτης στο αμερικανικό ποδόσφαιρο. Σε νεαρή ηλικία αναμείχθηκε στο κίνημα για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των αφρο-αμερικανών.

Το 1934, στο πλαίσιο ταξιδιών του στην Ευρώπη, επισκέπτηκε την Σοβιετική Ένωση όπου έγινε δεκτός με εγκαρδιότητα από τον σοβιετικό λαό. Ευρισκόμενος στη Μόσχα δήλωσε: «Εδώ δεν είμαι ένας νέγρος, αλλά ένα ανθρώπινο πλάσμα… Νιώθω πλήρως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια». Υπήρξε συνεπής αγωνιστής ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, φανατικός πολέμιος της δικτατορίας του Φράνκο στην Ισπανία. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκστρατεία ενάντια στη βία απέναντι στους αφρο-αμερικανούς, εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ και κατήγγειλε δημόσια τον πρόεδρο Τρούμαν για την απροθυμία του να δράσει κατά των φυλετικών διακρίσεων. Το 1952 του αποδόθηκε από την ΕΣΣΔ το Διεθνές Βραβείο Στάλιν. Την ίδια χρονιά, ο Ρόμπσον παραβρέθηκε και μίλησε σε συγκέντρωση στη Νέα Υόρκη ενάντια στην καταδίκη του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του.

Στο αποκορύφωμα της υστερίας του «μακαρθισμού» του αφαιρέθηκε το διαβατήριο, ακυρώθηκαν όλες οι συναυλίες του, ενώ απαγορεύτηκε και η κυκλοφορία των δίσκων του. Όταν του επιτράπηκε να ξαναταξιδέψει έδωσε μαζικές συναυλίες σε όλο τον κόσμο, μαγεύοντας με τη φωνή και το ταλέντο του. Υπήρξε διαπρεπής βαρύτονος αλλά και ηθοποιός στο θέατρο, με παρουσία στο Λονδίνο και το Μπρόντγουέϊ τις δεκαετίες 1930-40.

Για τον Πολ Ρόμπσον έγραψαν ποιήματα δύο κορυφαίοι του είδους: ο Ναζίμ Χικμέτ το 1949 με τίτλο «Δεν μας αφήνουν να τραγουδήσουμε» και ο Πάμπλο Νερούδα το 1973 την «Ωδή στον Πολ Ρόμπσον».

Έπειτα από περιπέτειες με την υγεία του, ο Πολ Ρόμπσον πέθανε στις 23 Γενάρη 1976 σε ηλικία 77 ετών στη Φιλαδέλφεια.

 

David Graeber / Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ανθρωπολόγος και ακτιβιστής

 

Ο David Graeber, o αναρχικός συγγραφέας, ανθρωπολόγος, ακαδημαικός,ακτιβιστής και ηγετική μορφή του κινήματος Occupy Wall Street, πέθανε στις 02/09/2020.Ήταν 59 ετών.

Μια από τις πιο ηχηρές φωνές ενάντια στην παγκόσμια κοινωνική ανισότητα και αδικία δεν είναι πια στη ζωή

Ο Graeber ήταν καθηγητής ανθρωπολογίας στο London School of Economics, γνωστός για την έντονη κριτική του στον καπιταλισμό και τη γραφειοκρατία, καθώς και για τις αναρχικές του απόψεις.

Η πορεία του χαρακτηρίζεται από σημαντική ακτιβιστική δράση και ο ίδιος υπήρξε κινητήριος δύναμη πίσω από τη δημιουργία του κινήματος Occupy Wall Street, το οποίο διαμαρτυρόταν για τις έντονες οικονομικές ανισότητες στην αμερικανική κοινωνία - ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση του 2008.

Υπήρξε επίσης και πολύ σημαντικός συγγραφέας. Το γνωστότερο βιβλίο του είναι το «Χρέος - Τα πρώτα 5.000 χρόνια», το οποίο κυκλοφόρησε το 2011. Σε αυτό αναλύει την ιστορική σχέση του χρέους με τους θεσμούς της κοινωνίας. Το 2018 κυκλοφόρησε ένα επίσης σημαντικό βιβλίο του, το «Bullshit Jobs». Αυτή τη φορά η προσοχή του David Graeber στράφηκε στην σύγχρονη εργασία και πώς αυτή οδηγεί σε δυστυχισμένους ανθρώπους.


Γεννημένος στη Νέα Υόρκη από οικογένεια εργατικής τάξης επιδίωξε τις σπουδές στην ανθρωπολογία, για να καταλάβει καλύτερα την οικονομία. Ο ξαφνικός χαμός του προκαλεί σίγουρα ένα πλήγμα στο παγκόσμιο κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης, το οποίο έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τις ιδέες του Graeber.

 

 

 

 

Αλίντα Δημητρίου: “Πουλιά στο βάλτο”

 

ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ - BIRDS IN THE MIRE της Αλίντας Δημητρίου

Το ντοκιμαντέρ «Πουλιά στο Βάλτο» αποτίνει φόρο τιμής στις γυναίκες της Αντίστασης. Από μαρτυρίες 40 γυναικών κατανοούμε τη σημαντική συμβολή τους στον αντιναζιστικό αγώνα.

H συμμετοχή της γυναίκας σε όλες τις ιστορικές διαδικασίες, ακόμα και στις πιο ακραίες, συμμετοχή που παραμένει αφανής, είναι το θέμα της ταινίας Πουλιά στο βάλτο.

Πιο συγκεκριμένα, η ταινία αναφέρεται στη συμμετοχή και προσφορά της γυναίκας στην Aντίσταση κατά την περίοδο της Kατοχής 1941-44, καθώς και στις συνέπειες που υπέστη.

Στηρίζεται στις προφορικές μαρτυρίες των γυναικών που επέζησαν, με άξονα την ιστορική διαδρομή.

Εκείνο, όμως, στο οποίο εστιάζει δεν είναι η ιστορική περιγραφή αλλά η, μέσα από τις μνήμες, τα βιώματα ή και τα ψυχολογικά τραύματα, αποκάλυψη μιας στάσης ζωής των γυναικών σε πράξεις που θεωρούμε ότι αναφέρονται μόνο στους άνδρες.

Ζαπατίστας: Γράμμα του EZLN για την πανδημία του κορονοϊού

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ. “Δεν αρκεί να πλένουμε τα χέρια μας και να φοράμε μια μάσκα, πρέπει να χτίσουμε άλλους κόσμους.”

Από τον EZLN

Σχετικά με το πώς το ζω:

Με ηρεμία, εξέγερση και σύνεση. Στην κοινότητα, δηλαδή, έξω από την πόλη, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Το φαγητό είναι στον κήπο, υπάρχουν αποθέματα καλαμποκιού και φασολιών, κάθε μέρα πίνουμε ιατρικό ζεστό νερό, ασκούμε το σώμα μας με αγροτικές και μικρές κτηνοτροφικές εργασίες.

Ο πανικός δεν είναι τόσο μεγάλος γιατί δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για χάσιμο της ημέρας παρακολουθώντας fake news, θεωρίες συνωμοσίας και τα κανάλια της κακής διακυβέρνησης. Οι κοινωνικές σχέσεις είναι δίκαιες και απαραίτητες, η αλληλεγγύη είναι απόλυτη με τον γνωστό και τον ξένο.

Η ζωή δεν σταματά, δεν υπάρχει τρόπος να μείνεις στο σπίτι, τα ζώα θα λιμοκτονούσαν και τα τσάκρα θα μπορούσαν να χαθούν.

Δεν υπάρχουν προσδοκίες για κρατικές ενισχύσεις, το κράτος έχει ιστορικά εγκαταλείψει και επιτρέπει την εκμετάλλευση αυτών των εδαφών.

Τα παιδιά χωρίς σχολικά μαθήματα μαθαίνουν περισσότερα για τον πολιτισμό και τη γλώσσα τους στο σπίτι με τις οικογένειές τους, ειδικά με τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους.

Σχετικά με τις πολιτικές σκέψεις που με διατρέχουν: Οι πόλεις που είναι παιδιά του καπιταλιστικού νεωτερισμού έχουν σχεδιαστεί για να εμπλουτίσουν τις ελίτ σε κάθε κρίση, να εξαφανίσουν τους πιο ευάλωτους και να αφήσουν το σπίτι, ακίνητη, μια τρομαγμένη και άνετη μεσαία τάξη, η οποία δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να καταναλώνει πληροφορίες πανικού και να ξοδεύει τα λεφτά της που σώζονται σαν να ήταν το τέλος του κόσμου.

Το τέλος του κόσμου ξεκίνησε με τον θρίαμβο του καπιταλισμού και το περίπλοκο σύστημα καταστροφής της ζωής και των φυσικών στοιχείων που υποστηρίζουν τον πλανήτη.

Δεν έχουμε μόνο μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία, έχουμε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για το κλίμα, μια έλλειψη νερού, τους πρόσφυγες θύματα πολέμου στη Μέση Ανατολή, τη διακίνηση ναρκωτικών στη Λατινική Αμερική και τους περιβαλλοντικούς πρόσφυγες εξαιτίας της καταστροφής των οικοσυστημάτων τους, αλλά έχουμε μια εκθετική αύξηση των γυναικοκτονιών όλες τις ηπείρους και ολοένα και πιο κατάφωρη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης · η κρίση είναι συστημική και η λύση πρέπει να είναι ίδια.

Δεν αρκεί να πλένουμε τα χέρια μας και να φοράμε μια μάσκα, πρέπει να χτίσουμε άλλους δυνατούς κόσμους και να υφαίνουμε νέα ταμεία.

Το να σπέρνουμε το φαγητό μας, να οργανώσουμε τον εαυτό μας, να ανακτήσουμε τη φυσική ιατρική, να στηριχθούμε στην αυτόνομη επιστήμη, να δημιουργήσουμε περισσότερα δωρεάν σχολεία, κολέγια και πλειονότητες, να βρούμε ρωγμές σε κρίσεις και να ξανασκεφτούμε τον συλλογικό τρόπο ζωής, είναι καθήκον των επαναστατών. μαζί με πολλά άλλα που προκύπτουν από τις συμφωνίες σύνθεσης.

Θάρρος σε αυτήν την εποχή όταν βιώνουμε ένα από τα συμπτώματα της παγκόσμιας κατάρρευσης, αυτός ο ιός είναι ένας από τους πολλούς που έχει μολύνει την ανθρωπότητα και τον κόσμο.

Δεν μένουμε στο σπίτι, το καθήκον μας ως αντάρτες είναι να οργανώσουμε με εκείνους από κάτω, με εκείνους από το paramo και τη ζούγκλα, να χτίσουμε πολούς άλλους κόσμους όπου ο ιός του πατριαρχικού καπιταλισμού και όλες οι ασθένειές του: πανδημίες, εξτρεμισμός, μηχανοποίηση, αποικιοκρατία, διακρίσεις, βία, οικοκτονία, εθνοκτονία, ιμπεριαλισμός και το πολιτικό κομματικό σύστημα, δεν θα μπορούν να εισέλθουν.

Πηγή:https://tercerainformacion.es/articulo/internacional/2020/04/22/mexico-carta-del-ejercito-zapatista-para-el-mundo

Ο Περικλής Κοροβέσης για τα βασανιστήρια που υπέστη στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας

Λίγους μήνες μετά την έναρξη της χούντας των συνταγματαρχών ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης, που έφυγε από τη ζωή σήμερα, έπεσε στα χέρια της Ασφάλειας. Αμέσως τον οδήγησαν στην διαβόητη οδό Μπουμπουλίνας, όπου σε πρώτη φάση ξυλοκοπήθηκε άγρια για να ομολογήσει. Όταν οι βασανιστές είδαν ότι δεν «έδινε» ονόματα αντιστασιακών με τους οποίους συνεργαζόταν, τον ανέβασαν στο πλυσταριό που βρισκόταν στην ταράτσα του κτηρίου.

Το πρώτο μαρτύριο που του έκαναν ήταν αυτό της φάλαγγας. Ο Κοροβέσης δεν λύγισε και σύντομα οδηγήθηκε από την οδό Μπουμπουλίνας στο 401, όπου οι βασανιστές του έκαναν ηλεκτροσόκ.

Παρακολουθήστε τη συγκλονιστική μαρτυρία του στη «Μηχανή του Χρόνου» και τις καταγγελίες που έκανε μαζί με άλλους βασανισθέντες, ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι αποκαλύψεις του για τα βασανιστήρια είχαν ως αποτέλεσμα να υποστεί καίριο πλήγμα το καθεστώς της χούντας καθώς αποπέμφθηκε ταπεινωτικά από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Πηγή: «Η Μηχανή του Χρόνου»

Έφυγε από τη ζωή ο Περικλής Κοροβέσης

Ο Περικλής Κοροβέσης, ο άνθρωπος που έγινε παγκοσμίως γνωστός για το «κατηγορώ» του ενάντια στην 7χρονη δικτατορία, πέθανε σε νοσοκομείο της Αθήνας, σε ηλικία 79 ετών. Μέσα από το βιβλίο του, «Ανθρωποφύλακες», έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο ότι η χούντα κάνει βασανιστήρια κατά των αντιπάλων της.

   Πολυγραφότατος και πολιτικά δραστήριος μέχρι την τελευταία στιγμή, πέθανε σε νοσοκομείο της Αθήνας, όχι όμως από κορωνοϊό, όπως διευκρινίζεται και από την «Εφημερίδα των Συντακτών», της οποίας ήταν συνεργάτης. Ο Π. Κοροβέσης αρθρογραφήσει σε πολλά έντυπα, μεταξύ των οποίων η «Ελευθεροτυπία», «Η Εποχή»,  «Δίφωνο», «Γαλέρα» κ.α.

   Η φυλακή και τα βασανιστήρια που υπέστη από την 7χρονη δικτατορία τον σημάδεψαν, και εκείνος έδωσε την προσωπική του απάντηση γράφοντας το βιβλίο «Ανθρωποφύλακες», ένα βιβλίο που, με όλους τους αναγκαίους, συνωμοτικούς κανόνες της εποχής, πέρασε τα κλειστά σύνορα της χώρας και εκδόθηκε στο εξωτερικό. Είκοσι πέντε πολυγραφημένα αντίτυπα στη Γενεύη ήταν αρκετά να αφυπνίσουν ολόκληρη την Ευρώπη για το τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

  Οι «Ανθρωποφύλακες» άρχισαν να μεταφράζονται από τη μια γλώσσα στην άλλη και να κυκλοφορούν σε πολλές χώρες, προκαλώντας το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό σημαντικών διανοουμένων και υπερασπιστών των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Έφτασαν και στην Ελλάδα μαζί με τον παράνομο αντιστασιακό Τύπο.   Ακολούθησε η κατάθεση του Περ. Κοροβέση στο Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο ήταν ο πρώτος διεθνής θεσμός στον οποίο αποκαλύφθηκε το απάνθρωπο πρόσωπο της δικτατορίας της 21ης Απριλίου. Η χούντα, βέβαιη για την καταδίκη της, έσπευσε να αποχωρήσει από το Συμβούλιο, παραδεχόμενη εμμέσως τις καταθέσεις του Κοροβέση και των άλλων θυμάτων της που κατόρθωσαν να φτάσουν στο βήμα του Στρασβούργου.

   Όπως έλεγε από την πτώση της χούντας μέχρι και σήμερα, «εγώ έτυχε να το καταγράψω. Το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μου έχει γίνει είναι ότι πολλοί που έπαθαν τα ίδια, μου είπαν ότι θα μπορούσαν να το έχουν γράψει κι εκείνοι». «Δεν είμαι ήρωας», έλεγε ο Περικλής Κοροβέσης, στις αρχές του τρέχοντος έτους, στην εκδήλωση για την ένατη επετειακή έκδοση με αφορμή τα 50 χρόνια από την κυκλοφορία των «Ανθρωποφυλάκων». 

   Γεννημένος στις 20 Ιουλίου 1941 στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας. Σπούδασε Θέατρο με τον Δημήτρη Ροντήρη, σημειολογία με τον Ρολάν Μπαρτ και παρακολούθησε μαθήματα των Πιερ Βιντάλ-Νακέ, Μαρσέλ Ντετιέν, Κορνήλιου Καστοριάδη και άλλων στο Παρίσι. 

   Εκτός από τους «Ανθρωποφύλακες» (1969) έκτοτε έχει δημοσιεύσει και άλλα βιβλία, όπως «Αριστερή Ανακύκλωση», «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες», «Γυναίκες ευσεβείς του πάθους», «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική», «Στο κέντρο του περιθωρίου», κ.ά. Εκτός από πεζά, έχει συγγράψει και θεατρικά (πχ. Tango Bar), αλλά και παιδικά έργα.

   Το 1998 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων, με το συνδυασμό του «Αγωνιστική Συνεργασία για την Αθήνα» με επικεφαλής τον Λ. Αυδή (ΚΚΕ). 

   Το 2007 εκλέχθηκε βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, από τον οποίο αποχώρησε το 2009.

Έφυγε σε ηλικία 98 ετών ο Μανώλης Γλέζος που ανέβηκε εκείνο το βράδυ στην Ακρόπολη

Μία από τις μεγαλύτερες και γνωστότερες μορφές της Αριστεράς, της Κατοχής και της μεταπολεμικής Ελλάδας έφυγε σήμερα από τη ζωή.Ο Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος που μαζί με τον Λάκη Σάντα κατέβασε τα ξημερώματα  της 30ής προς 31ης Μαΐου 1941 τη σημαία της Ναζιστικής Γερμανίας από τον ιστό του βράχου της Ακρόπολης, υπέκυψε λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε ηλικία 98 χρονών.

Η ζωή του μετά την Κατοχή και παρά το διάσημο του κατόρθωμα (γιατί τη ζωή τους την έπαιξαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σαν αυτόν) λέει πολλά για το πως κύλησε το πράγμα μετά την απελευθέρωση της Αθήνας και της Ελλάδας: Ο άνθρωπος που κατέβασε τη σημαία των Ναζί, έγινε σκίτσο από τον Πάμπλο Πικάσο και χαρακτηρίστηκε ως «ο πρώτος παρτιζάνος της Ευρώπης» από τον πρόεδρο της Γαλλίας, Σαρλ ντε Γκολ (που δεν είχε και πολύ μεγάλη σχέση με την αριστερά) συνελήφθη για τις πολιτικές του απόψεις και καταδικάστηκε τρις εις θάνατον.

Τελικά ο Γλέζος απαλλάχτηκε με την γενική αμνηστία του 1971 από τις διώξεις που υπέστη κι αυτός όπως τόσοι άνθρωποι για την πολιτική τους πρακτική και στράτευση, δηλαδή περίπου 30 χρόνια μετά την θρυλική του πράξη. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος, φτάνοντας μέχρι τη θέση του αρχισυντάκτη της εφημερίδας «Ριζοσπάστης» του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, ενώ αργότερα υπήρξε διευθυντής και της εφημερίδας «Αυγή» που συνδέθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού και αργότερα το Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Μανώλης Γλέζος ασχολήθηκε με κάθε τρόπο με την πολιτική. Υπήρξε βουλευτής και πρόεδρος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ),βουλευτής και ευρωβουλευτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), βουλευτής του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΥΝ) και του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Βραβεύτηκε το 1962 από την ΕΣΣΔ με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Λένιν, ενώ στη χώρα μας ήταν ιδιαίτερα αγαπητός, με τον κόσμο να τον βγάζει πρώτο σε ψήφους ευρωβουλευτή στις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014.

Θα τον θυμούνται όλοι όρθιο, όπως όταν απέτισε φόρο τιμής στους νεκρούς του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβριου του 2017:

Το αυγό

(Ένα παγκάκι σε κάποιο δρόμο. Νύχτα. Μπαίνουν ο Λουκάς και ο Σόλων.)

ΣΟΛΩΝ: Που πας, Λουκά;
ΛΟΥΚΑΣ: Στο παγκάκι, να καθίσω.
ΣΟΛΩΝ: Πρέπει πρώτα να σκεφτούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να σκεφτούμε καθισμένοι;
ΣΟΛΩΝ: Το θέμα επείγει, Λουκά. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Το μέλλον;
ΣΟΛΩΝ: Το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά, για στάσου, θα έχουμε και μέλλον;

(Ο Σόλων βγάζει μια εφημερίδα).

ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παραιτούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παραιτείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;

ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Ό,τι θέλουμε;
ΣΟΛΩΝ: Τα πάντα!
ΛΟΥΚΑΣ: Περιπτεράδες μπορούμε;
ΣΟΛΩΝ: Βεβαίως.
ΛΟΥΚΑΣ: Να πουλάμε σουβλάκια;
ΣΟΛΩΝ: Και σουβλάκια και ζωγράφοι και σταρ.
ΛΟΥΚΑΣ: Σταρ!
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε να γίνουμε ακόμα και Κολόμβοι. Κάπου θα υπάρχει μία ακόμα Αμερική.
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι Κολόμβοι, Σόλων, με πιάνει η θάλασσα.

ΣΟΛΩΝ: Λουκά, μωρό μου, ό,τι θέλουμε μπορούμε να γίνουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Για κάτσε όμως. Πως θα αρχίσουμε; Πες ότι θέλω να γίνω φιστικάς. Με τι κεφάλαιο; Πως;
ΣΟΛΩΝ: Είσαι αγράμματος. Όλα θέλουν οργάνωση. Πρώτα θα βρούμε το τι και μετά, στην επόμενη σύσκεψη το πως… Τώρα μας λείπει το τι.

ΛΟΥΚΑΣ: Και καλά, ο δικαστής ήθελε να γίνει δικαστής και έγινε. Αλλά ο λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Τι ο λούστρος;
ΛΟΥΚΑΣ: Ο λούστρος, Σόλων, λούστρος ήθελε να γίνει; Τόσο κορόιδο ήταν; Γιατί δε διάλεξε να πάει, ας πούμε, στη λεγεώνα των ξένων και έγινε λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Αυτό σου λέω τόση ώρα. Το παν είναι θέμα οργάνωσης. Αν πάρουμε λάθος απόφαση τώρα…

ΛΟΥΚΑΣ: Ξέρεις τι θα ήταν ωραία; Να ήμασταν φίδια.
ΣΟΛΩΝ: Φίδια; Τι φίδια;
ΛΟΥΚΑΣ: Φίδια. Κανονικά φίδια. Εκατό τοις εκατό φίδια… Οκτώ μήνες ξάπλα. Να τρελαθούμε στον ύπνο.
ΣΟΛΩΝ: Εννοείς τη χειμερία νάρκη;
ΛΟΥΚΑΣ: Ναι, ναι, χειμερία… Οκτώ μήνες ξάπλα, χειμερία, και τους άλλους τέσσερις, τους καλοκαιρινούς θα παραθερίζουμε στα πάρκα… Ούτε νοίκι ούτε ρούχα ούτε…
ΣΟΛΩΝ: Καφέ.
ΛΟΥΚΑΣ: Καφέ;
ΣΟΛΩΝ: Οκτώ μήνες χωρίς καφέ; Αδύνατον.
ΛΟΥΚΑΣ: Αλήθεια, αδύνατον… Είδες; Στο είπα: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.

(Κωστας Μουρσελας)

O Φασισμός δεν έφυγε ποτέ από την Ελλάδα, αντιθέτως, έγινε κυβέρνηση

28η Οκτωβρίου 1940: Επέτειος του «ΟΧΙ»
"ΤΑ ΟΧΙ ΘΕΛΟΥΝ ΜΕΤΑΞΑΔΕΣ" 

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας τα χαράματα της 28ης Οκτώβρη 1940 ήταν ένας φασίστας, θαυμαστής του Μουσολίνι και του Χίτλερ και αυλόδουλος. Ως τέτοιος έπρεπε με μισή καρδιά να πολεμήσει τα ινδάλματά του γιατί το αφεντικό του ήταν σύμμαχος των Αγγλων. Ετσι εκείνα τα χαράματα και όταν ο Γκράτσι του επέδωσε το τελεσίγραφο του απάντησε στην γαλλική γλώσσα, γιατί δεν ήξερε Αγγλικά και γιατι η Γαλλική ήταν η γλώσσα της διπλωματίας. Δεν είπε "ΟΧΙ", πρώτον γιατι η λέξη "ΟΧΙ" δεν υπάρχει στην διπλωματία, υπάρχουν οι λέξεις "ισως" "να δούμε" "αρα εννοείτε τι ακριβώς?" και διάφορες τέτοιες υπεκφυγές αλλιώς δεν θα λεγόταν διπλωματία και δεύτερο γιατί έγραψε ο ιδιος ο Μεταξάς τι του απάντησε στο περίφημο "Ημερολόγιό" του. 
Η απάντηση ήταν ερώτηση και ήταν η ακόλουθη: Alors est que c'est la guerre? "Δηλαδή έχουμε πόλεμο?". 

Επίσης η αστική τάξη των συμμάχων μας υποστήριζε τον Χίτλερ. Αμερικάνικες εταιρείες οπως η IBM και η General Motors ειχαν επενδύσεις στη ναζιστική Γερμανία. Ο Ουίνστων Τσώρτσιλ θαύμαζε απεριόριστα τον Χίτλερ και έλεγε ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης και η Βρεττ
ανία θα χρειαζόταν έναν τέτοιο πολιτκό. Τέλος και η αστική τάξη της Ελλάδας ηταν οχι μονο φιλοναζιστική αλλά έπαιρνε ΚΑΙ πρωτοβουλίες δυναμώματος της ναζιστικής κυριαρχίας μόλις αυτή εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα με την Κατοχή. Ο αντιπρόσωπος της εταιρείας Siemens στην Ελλάδα κος Ιωάννης Βουλπιώτης ήταν ένας από τους ιδρυτές των "Ταγμάτων Ασφαλείας" της χειρότερης ελληνικής ναζιστικής οργάνωσης τη περίοδο της Κατοχής. 

Μετά τη Κατοχή το Κράτος που θέσπισε τη σημερινή μέρα σαν γιορτή στελεχώθηκε απο αυτους ακριβώς τους συνεργάτες των Ναζί . Μέχρι και ο πολύς "δημοκράτης" και "Κεντρώος" Λαμπράκης ειχε πουλήσει τον Ομιλό του στην Εταιρεία Προπαγάνδας του Γκαίμπελς. Η χώρα γιορτάζει μια επέτειο έναρξης πολέμου. Ενός πολέμου στον οποίο η ηγεσία της χώρας και η οικονομική ελίτ σύρθηκε απο τη μύτη εξ αιτίας συμμαχικών υποχρεώσεων και που αμέσως μετά την ήττα μας συνεργάστηκαν οι ελιτ της κοινωνίας ΟΛΟΘΕΡΜΑ με τους Ναζί και η ίδια χώρα ΠΟΤΕ δεν τιμώρησε τους συνεργάτες αυτούς και ΠΟΤΕ δεν θα γιορτάσει το τέλος του πολέμου και τη στρατιωτική ήττα του Ναζισμού. 

Το μόνο που αξίζει να γιορταστεί είναι θαμμένο στη γή απο το Πόλεμο τη Κατοχή την Αντίσταση και το Ταξικό Πόλεμο με τους συνεργάτες των ναζί που αποκαλούν γελοιοι προδότες και συμβιβασμένοι ηττημένοι "Εμφύλιο". Η ιστορία δεν πανηγυρίζει. Επαναλαμβάνεται είτε σαν τραγωδία είτε σαν φάρσα οπως ειχε γράψει ο Μαρξ στην "18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη".

===

Ο ΜΕΤΑΞΑΣ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕ ΣΤΗ ΝΙΚΗ 

• Ο ηγέτης του «Εθνικού Κράτους» και του «Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού», δεν κυβερνούσε μόνος του. Πραγματικό κέντρο εξουσίας του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου ήταν το Παλάτι και το «βαθύ κράτος», που υπάκουε πρωτίστως στο βασιλιά. Και ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στη Βρετανία – τη «θετή και πνευματική του πατρίδα», σύμφωνα με τον άγγλο πρεσβευτή Ρέτζιναλντ Λίπερ. 

Παρά το θαυμασμό του ίδιου του Μεταξά, πολλών διανοουμένων και των περισσότερων εφημερίδων της εποχής για τη ναζιστική Γερμανία, δεν έμπαινε ζήτημα σε ποια πλευρά θα στρατευόταν η Ελλάδα σε περίπτωση εμπλοκής της στον Β΄ Παγκόσμιο.

• Ο Μεταξάς προσπάθησε να κρατήσει την Ελλάδα έξω από τον πόλεμο. Όπως εξήγησε στους δημοσιογράφους αμέσως μετά την ιταλική επίθεση (30.10.1940), ήταν υποχρεωμένος να απορρίψει το ιταλικό τελεσίγραφο για στρατιωτική κατάληψη κάποιων (μη προσδιορισμένων) στρατηγικών σημείων της χώρας απ’ τον ιταλικό στρατό, καθώς στην αντίθετη περίπτωση θα επενέβαινε στρατιωτικά η Αγγλία, με αποτέλεσμα τη διχοτόμηση της Ελλάδας και τη μετατροπή του συνόλου της ελληνικής επικράτειας σε πεδίο μάχης. 

• Ούτε ο ίδιος ο Μεταξάς ούτε ο στρατάρχης Παπάγος πίστευαν σε μια επιτυχή απόκρουση της ιταλικής επίθεσης. Ο Παπάγος δήλωνε σε υφισταμένους του (συγκεκριμένα στον επιτελάρχη του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας συνταγματάρχη Γεωργούλη) ότι «θα ρίξωμεν μερικές τουφεκιές διά την τιμήν των όπλων», ο δε Μεταξάς σημείωνε στις 29 Οκτωβρίου στο ημερολόγιό του ότι «τον ανησυχεί η υπεραισιόδοξος κοινή γνώμη» που είχε πάρει τον πόλεμο στα σοβαρά.    

•Η πολεμική προετοιμασία της χώρας δεν ήταν κατάλληλη.

“Μοναδική σχεδόν αμυντική μέριμνα του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου ήταν η οχύρωση των συνόρων με τη Βουλγαρία με στατικά οχυρά, προορισμένα ν’ αποκρούσουν ενδεχόμενη βουλγαρική επίθεση. Ήταν η περίφημη «Γραμμή Μεταξά», ελληνικό ισοδύναμο της (εξίσου δαπανηρής και, όπως αποδείχθηκε, πλήρως αναποτελεσματικής) γαλλικής «Γραμμής Μαζινό». Τα οχυρά αυτά βοήθησαν στην εξαιρετικά βραχύβια απόκρουση της γερμανικής επίθεσης τον Απρίλιο 1941 επί τριήμερο, στάθηκαν ωστόσο ανίκανα ν’ αποτρέψουν την είσοδο των γερμανικών τανκς από την (αφύλακτη) κοιλάδα του Αξιού, μέσω Γιουγκοσλαβίας τις αμέσως επόμενες μέρες. Σε όλα τα υπόλοιπα πεδία, ο ελληνικός στρατός βρέθηκε στοιχειωδώς μόνο προετοιμασμένος, παρ’ όλες τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες της δικτατορίας. Τα αποθέματά του σε πυρομαχικά, καύσιμα και τρόφιμα δεν υπερέβαιναν (σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του ΓΕΣ) τους 1-2 μήνες κατά περίπτωση, κάλυπτε μόλις το 8% των αναγκών του σε αυτοκίνητα (600 αντί για 7.000), ενώ η αεροπορία (για την οποία είχαν γίνει άπειροι έρανοι και κατασχεθεί οι τραπεζικές καταθέσεις χιλιάδων μικροαποταμιευτών) διέθετε μόνο κάποια δευτεροκλασάτα και ψιλοαπαρχαιωμένα αεροσκάφη PZL πολωνικής κατασκευής.

===


Ο Μεταξάς δε συμβιβάστηκε ποτέ με την ιστορική συγκυρία που τον εμπόδιζε να εγκαταστήσει κλασικό φασιστικό καθεστώς στη χώρα του. Διέλυσε τις προηγούμενες ελληνικές φασιστικές οργανώσεις (μεταξύ τους την «Τρία Εψιλον» και τα αιματοβαμμένα τάγματα εφόδου της, τους «Χαλυβδόκρανους») μόνο και μόνο για να δημιουργήσει από την αρχή ένα μαζικό φασιστικό κίνημα που θα του επέτρεπε να έχει το πάνω χέρι στη «συγκυβέρνηση» με τον Γεώργιο Β’. Πρόκειται για την ΕΟΝ – την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας – η οποία ιδρύθηκε, στελεχώθηκε και οργανώθηκε στη βάση των πιο σκληρών φασιστικών νεολαιίστικων οργανώσεων. Το «όραμά» της ήταν ο Τρίτος Ελληνικός Πολιτισμός (το Τρίτο Ράιχ σε ελληνική εκτέλεση) που θα ήταν χιλιόχρονος (όπως και το κατά τον Γκαίμπελς Ράιχ!). Οι στολές, η εκπαίδευση της ΕΟΝ ήταν παραστρατιωτικές και το πρόσχημα για την κατεπείγουσα δημιουργία της ήταν η ανάγκη προάσπισης του ελληνικού πολιτισμού απέναντι στην κομμουνιστική επιθετικότητα που μόλις είχε εκδηλωθεί στην Ισπανία (τον Ιούλη του 1936 έγινε το πραξικόπημα των εθνικιστών στρατηγών ενάντια στη δημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας και ξεκίνησε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος).



=========



Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που εορτάζει ως Εθνική Επέτειο, την είσοδό της στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ελλάδα δεν εορτάζει ούτε το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ούτε την απόσυρση των κατοχικών δυνάμεων. Υπάρχουν πολλοί λόγοι πίσω από αυτό, από τις φασιστικές κυβερνήσεις και μοναρχίες και την αγάπη του λαού προς αυτές, μέχρι ένα μια πολύ πιο ευρεία φασιστική ιδεολογία της ελληνικής κοινωνίας. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να εορταστεί το Τέλος του Φασισμού, διότι ο Φασισμός δεν έφυγε ποτέ από την Ελλάδα, αντιθέτως, έγινε κυβέρνηση.


Greece is the only country that celebrates as a national holiday its entrance in WW2. Greece celebrates neither the end of WW2 nor the withdrawal of the occupation forces. There are many reasons behind that, from the fascist governments and monarchies and the love of the people towards them, to a more general fascist mindset of the Greek society. The truth is that there is no need to celebrate the End of Fascism, because Fascism never really left Greece, instead it became government.

 -anthellenism.blogspot.com

Μια μεγάλη νίκη για τον κομμουνιστή δήμαρχο Πάτρας Κώστα Πελετίδη

Ο κομμουνιστής δήμαρχος  Πάτρας Κώστας Πελετίδης που προηγουμένως σαν γιατρός στάθηκε πάντα δίπλα στους συμπολίτες του χωρίς να αμείβεται από τους οικονομικά αδύναμους για τις ιατρικές υπηρεσίες που τους πρόσφερε και σαν δήμαρχος θα αφήσει ιστορία.

Και η πορεία του μέχρι τώρα αυτό μας δείχνει. Αγωνίζεται, διεκδικεί – έχοντας στο πλευρό του την μεγάλη πλειοψηφία του λαού της Πάτρας- και μέχρι τώρα έχει κατορθώσει πράγματα που για άλλους δημάρχους θα ήταν αδιανόητα.

Γι’ αυτό και είναι «τακτικός θαμώνας» στα αστικά δικαστήρια. Την μια τον μηνύει το κράτος γιατί υπερασπίστηκε τα συμφέροντα των εργαζόμενων του Δήμου, το δικαίωμά τους στην εργασία, την άλλη η ναζιστική συμμορία για "παράβασης καθήκοντος", ...

Σήμερα απ' ότι διαβάζουμε υπήρξε νομοθετική ρύθμιση του υπουργείου Οικονομικών για την οριστική παραχώρηση όλης της έκτασης που έχει αποχαρακτηριστεί από τον Οργανισμό Λιμένος Πατρών, για ενενήντα εννέα χρόνια. Επίσης στην ίδια απόφαση ξεκαθαρίζεται ότι όλα τα δικαιώματα χρήσης και εκμετάλλευσης της έκτασης, οι εκμισθώσεις κτιρίων, εκτάσεων, καταστημάτων, γηπέδων και εγκαταστάσεων που είχαν συναφθεί με τρίτους από τον ΟΛΠΑ θ’ ασκούνται πλέον από το Δήμο Πατρέων. 

Αναμφισβήτητα αυτή είναι μια εξέλιξη πολύ θετική για τους κατοίκους της Πάτρας και ένα μπράβο από μας στην δημοτική αρχή που το κατόρθωσε με τους αγώνες της.

Εκτός γραμμής αλλά εξόχως απειλητικό το εθνικιστικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη!

Η κυβέρνηση κατάφερε μέσα σε λίγες μέρες να περάσει το πολυνομοσχέδιο με το οποίο έκλεισε την τρίτη αξιολόγηση για λογαριασμό των αγορών με το συνδικαλιστικό κίνημα διασπασμένο και τις αντιδράσεις σκόρπιες και χλιαρές. Τώρα συνεχίζει ακάθεκτη με το «Μακεδονικό» όπου σπεύδει να λύσει μια εκκρεμότητα 25ετίας καθ’ υπόδειξη και για λογαριασμό του ΝΑΤΟ με την ΝΔ επίσης μουδιασμένη και διασπασμένη.

Είναι να μην εκθειάζουν τον Τσίπρα οι Αμερικάνοι όταν καταφέρνει (τουλάχιστον προσπαθεί) να λύνει κάθε ανοιχτό ζήτημα για λογαριασμό τους;

Το σημερινό συλλαλητήριο ήταν ασθενικό σε σχέση με το 1992 εκ των μαζικότερων ωστόσο των τελευταίων ετών. Η αστυνομία εκτίμησε τους συγκεντρωμένους στις 90.000. Η εκκλησία και η Νέα Δημοκρατία υπάκουσαν στην γραμμή του ΝΑΤΟ και απείχαν επισήμως, ιεραρχώντας σε υψηλότερη θέση τις προτεραιότητες της Ουάσινγκτον που θέλει να ενταχθεί άρον – άρον η ΠΓΔΜ στον πολεμικό συνασπισμό και για να γίνει αυτό προηγείται η επίλυση του προβλήματος της ονομασίας από τους πάντα πρόθυμους ΣΥΡΙΖΑίους.

Αντιπρόσωποί τους ωστόσο τέθηκαν επικεφαλής του εθνικιστικού συλλαλητηρίου στην προσπάθειά τους να κρατηθούν σε επαφή με ένα τμήμα της δεξιάς βάσης τους. Πατρονάρουν τα εθνικιστικά αντανακλαστικά του πιο φοβισμένου, συντηρητικού και καθυστερημένου πολιτικά τμήματος του ελληνικού λαού με περισσή υποκρισία γιατί ξέρουν ότι σήμερα ο εθνικισμός …πουλάει. Βλέπε Τραμπ στις ΗΠΑ, Φάρατζ στην Αγγλία, Λεπέν στη Γαλλία, κοκ. Το κεφάλαιο το ίδιο δίνει το πρόκριμα στους εθνικιστές για να ανοίξουν τον δρόμο στους πολέμους που έρχονται. Δεν είναι τυχαίος ο πρωταγωνιστικός ρόλος στο συλλαλητήριο του «τουρκοφάγου» στρατηγού Φράγκου...

Οι «πατέρες» της εκκλησίας δηλώνουν οπαδοί του Δωδεκαθεϊστή Μεγάλου Αλεξάνδρου και του «χριστιανικού» επιτεύγματος του να εξοντώσει και να καταστρέψει τον μισό πλανήτη πριν να επιστρέψει άπραγος στην Μακεδονία. Ντύθηκαν οπαδοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου και κάνουν πως δεν θυμούνται την εξόντωση των δωδεκαθεϊστών από το χριστιανικό μεσαιωνικό Βυζάντιο σε όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου συμπεριλαμβανομένης και της γεωγραφικής περιοχής της σημερινής Μακεδονίας.

Οι «πατέρες» του χριστιανισμού που τώρα σήκωσαν τη ρομφαία για να υπερασπιστούν τη υποτίθεται επαπειλούμενη Μακεδονία δεν έβγαλαν άχνα όταν οι κυβερνήσεις μείωναν μισθούς και συντάξεις και φορολογούσαν άγρια τον λαό. Αρκεί που δε φορολόγησαν την εκκλησιαστική περιουσία και δεν έθιξαν τα προνόμια τους…

Από κοντά χρυσαυγίτες (που έκαψαν την κατάληψη Libertatia) και νεοδημοκράτες πολιτευτές που ελπίζουν να καταφέρουν να ξελασπώσουν, δείχνοντας ότι έχουν ουσιαστικές διαφορές με το ΣΥΡΙΖΑ (με τον οποίον μαζί ψήφιζαν τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2015) αρπαγμένοι τώρα από την ουρά του Βουκεφάλα. Όλοι αυτοί κάνουν ότι δεν ξέρουν ότι το ΝΑΤΟ πάει να κλείσει άρον - άρον το θέμα επειδή η ρευστότητα των ημερών είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τα συμφέροντα τους και θέλουν να επιταχύνουν την περικύκλωση της Σερβίας και της Ρωσίας .

Οι Αμερικανοί έκαναν κομμάτια την Γιουγκοσλαβία και διαμοίρασαν τα ιμάτιά της, προκαλώντας εκατόμβες νεκρών. Η ΠΓΔΜ είναι ένα σημαντικό «ιμάτιο» που θεωρούν ότι τους ανήκει και θα κάνουν τα πάντα για να το κρατήσουν στην τροχιά τους και μακριά από την επιρροή της Μόσχας.

Ούτε η «Μεγάλη Αλβανία» ούτε ο βουλγάρικος εθνικισμός θα τους εμποδίσουν. Ίσα – ίσα τον ιμπεριαλισμό εξυπηρετούν Τίρανα και Σόφια κι ας ομνύουν κι αυτό στο ένδοξο παρελθόν τους.

Πλησίον της ΠΓΔΜ οι Αμερικανοί έχουν μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές βάσεις στον κόσμο. Η γιγαντιαία Αμερικανική βάση Καμπ Μποντστίλ στο ιστορικό Ουροσέβακ του νότιου Κοσσόβου είναι τόσο μεγάλη που διακρίνεται από την …Σελήνη με γυμνό οφθαλμό. Απέχει 149 μόλις χιλιόμετρα από τα ελληνικά σύνορα και 26 χιλιόμετρα από την πόλη των Σκοπίων. Σε έκταση 3.865 στρεμμάτων φιλοξενεί 9.000 Αμερικανούς στρατιωτικούς μαζί με τον βαρύ εξοπλισμό τους. Σύμφωνα με μέσα ενημέρωσης της ΠΓΔΜ το τεράστιο αυτό συγκρότημα περιλαμβάνει 15 υπόγειους ορόφους και εξυπηρετεί τα 4/5 των αμερικανικών δυνάμεων στα Βαλκάνια. Φιλοξενεί 60 επιθετικά ελικόπτερα Απάτσι και Μπλαχόουκ, πολύ σύντομα όμως θα γίνει βάση μαχητικών F-16 και Στελθ που θα μεταφερθούν από την βάση Αβιάνο της Ιταλίας.

Το μεγάλο πρόβλημα του ΝΑΤΟ μπορεί να προκύψει μόνο από μια πιθανή ανεξέλεγκτή κατάσταση εντός της ΠΓΔΜ εξαιτίας της εσωτερικής διαμάχης των εθνοτήτων της, Αλβανών και Σλάβων.

Ήδη η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ προκειμένου να αμβλύνει τις εθνικές αντιθέσεις ψήφισε έναν νόμο εξπρές και καθιερώνει τα αλβανικά ως ισότιμη επίσημη γλώσσα της χώρας. Επίσης συνεργεία ξηλώνουν τις πινακίδες στο οδικό και επαρχιακό δίκτυο και τις αντικαθιστούν με νέες που υπάρχει αναγραφή και στην Αλβανική γλώσσα.

Οι Νατοϊκοί στην Ελλάδα δεν έχουν σοβαρό πρόβλημα να περάσουν τη γραμμή τους καθώς ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ και το συνονθύλευμα της κεντροαριστεράς πίνει νερό στο όνομα των «συμμάχων». Το μόνο τους πρόβλημα είναι να μην εκθέσουν τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση που τους υπηρετεί άριστα.

Τα συλλαλητήρια στην Ελλάδα (και στην ΠΓΔΜ παλαιότερα) είναι μια ανεπανάληπτη κωμωδία με περικεφαλαίες. Ο καθένας θέλει για λογαριασμό του την αναγνώριση του ως κατευθείαν απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. «Οι Γυφτοσκοπιανοί είναι Σλάβοι και δεν δικαιούνται να ονομάζονται Μακεδόνες» κραυγάζουν οι ακροδεξιοί στην Θεσσαλονίκη.

Λες και οι Καραμάν-Αλήδες των Σερρών πολέμησαν με τον Μέγα Αλέξανδρο στην Μάχη των Γαυγαμήλων.

Όσο για το «σοβαρό» επιχείρημα ότι «με πρόφαση το όνομα αύριο θα υπάρξουν εδαφικές διεκδικήσεις» από την γειτονική χώρα, ας μην ανησυχούν και ας ανατρέξουν στην σύγχρονη Ιστορία. Οι περισσότεροι πόλεμοι (για να μην πούμε όλοι) δεν χρειάστηκαν κάποιο όνομα. Υπάρχουν πολλές άλλες αφορμές και ανακαλύπτονται διαρκώς και νέες.

Αν οι ακροδεξιοί παπάδες, πολιτευτές της ΝΔ και της άκρας Δεξιάς είναι τόσο «Μακεδονομάχοι» όσο λένε ας πάνε να κάνουν συλλαλητήριο έξω από την αμερικανική πρεσβεία διεκδικώντας την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την μη συμμετοχή της γείτονος σε αυτόν τον οργανισμό που είναι υπαίτιος για το 99% των σύγχρονων πολέμων από την ίδρυση του.

Οι μόνοι λαοί στον πλανήτη που γειτονεύουν και ζουν ειρηνικά είναι όσοι έχουν διακόψει τις σχέσεις τους με τον ιμπεριαλισμό. Είναι λίγοι και μικροί αλλά κοιτάξτε στον χάρτη και θα τους δείτε.

kommon.gr

Να τελειώνουμε με τη σχετικοποίηση του ελληνικού εθνικισμού –Ελευθερία αυτοπροσδιορισμού για τη Δημοκρατία της Μακεδονίας

Σήμερα, Κυριακή 21 Ιανουαρίου, μια τεράστια μπόχα εθνικοφροσύνης και αλυτρωτισμού, απειλεί να πνίξει την Θεσσαλονίκη και όλους τους νορμάλ ανθρώπους που κατοικούν σε αυτή. Ένα πολυμορφικό συνονθύλευμα φασιστών αποτελούμενο από φαντασιόπληκτους χουντόγερους μέχρι γραφικούς χριστιανοταλιμπάν και από φανατικούς χρυσαυγίτες μέχρι ψεκασμένους  συνομωσιολόγους, στήνει μια μεγάλη φιέστα ρατσισμού γύρω από μια τεράστια φαντασίωση: ότι τους πέφτει λόγος για το πως θα αυτοπροσδιοριστεί ένας λαός και ένα κράτος στο οποίο δεν κατοικούν καν.

Φυσικά, αυτή η επερχόμενη επέλαση των ζόμπι δεν προέκυψε ένα πρωί σαν αδιευκρίνιστος ιός που εξαπλώνεται επιθετικά και σκορπάει τον παραλογισμό στους ανθρώπους που προσβάλλει. Κάθε άλλο: το μακεδονικό ζήτημα υπήρξε τα τελευταία 25 χρόνια και συνεχίζει να είναι μέχρι και σήμερα ένα από τα βασικότερα συστατικά στοιχεία του ελληνικού εθνικισμού σε κάθε μορφή του. Μέσα από αυτό, μέσα από την καλλιέργεια ενός τεράστιου ψέματος που παρουσιάζεται ως «αυτονόητη αλήθεια», ότι δηλαδή «η Μακεδονία είναι ελληνική», ο φασισμός επιχειρεί να μετατραπεί σε κάτι νορμάλ.

Το μέγεθος της νομιμοποίησης αυτού του φασιστικού συλλαλητηρίου αποδεικνύει του λόγου το αληθές: το ζήτημα της Μακεδονίας είναι το παραδοσιακό φιλί ζωής στον φασισμό, μια ευγενική προσφορά σε αυτόν από το μεγαλύτερο  φάσμα του πολιτικού σκηνικού. Κανένα άλλο ζήτημα της σύγχρονης ιστορίας δεν εδραίωσε τις φασιστικές αντιλήψεις ως δομικό τμήμα της πολιτικής ατζέντας όσο το μακεδονικό και κανένα φασιστικό τσιτάτο όσο αυτό της «Μακεδονίας που είναι μία και ανήκει στην Ελλάδα» δεν υπήρξε τόσο διαδεδομένο κοινωνικά, ώστε οι περισσότεροι πολιτικοί χώροι να μην τολμούν να το αμφισβητήσουν ευθέως.

Τα μυθεύματα περί αναμφισβήτητης και ολοκληρωτικής «ελληνικότητας» της Μακεδονίας εκτός από το να αναστηλώνουν ολόκληρους χώρους όπως ο φασιστικός, να δομούν πολιτικές και… εκκλησιαστικές καριέρες, να συντηρούν παράλογους μύθους όπως ότι η μικροσκοπική Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι «κίνδυνος για την Ελλάδα» και να αποκρύπτουν αναμφισβήτητες αλήθειες όπως ότι στην Ελλάδα υπάρχει μη αναγνωρισμένη μακεδονική μειονότητα, με δική της γλώσσα και δική της εθνική συνείδηση, έχουν καταφέρει και κάτι άλλο: να αναγκάσουν ακόμα και πολλές από τις αντιεθνικιστικές φωνές της Ελλάδας να σχετικοποιούν τον λόγο τους απέναντι στο ζήτημα.

Απότοκα των αριστερών φαντασιώσεων ότι κάπου τριγύρω μας υπάρχει ένας «υγιής πατριωτισμός» που πρέπει όχι απλά να μην κακοκαρδίσουμε αλλά και να οικειοποιηθούμε, διάφορες χλιαρές προσεγγίσεις του μακεδονικού ζητήματος καταφέρνουν να πριμοδοτήσουν τον εθνικισμό αλλά από τα αριστερά.

Από την μια, η λογική των ίσων αποστάσεων μέσω της μάστιγας των «δυο εθνικισμών που συγκρούονται» λες και υπάρχει κάποιο παράλληλο σύμπαν όπου ο ελληνικός εθνικισμός επί του ζητήματος, ο κρατικά γαλουχημένος και πέρα για πέρα φυσικοποιημένος αυτός εθνικισμός, μπορεί να μπει στη ζυγαριά με το πέρα για πέρα αυτονόητο δικαίωμα μιας χώρας να ονομαστεί όπως της αρέσει και μάλιστα χωρίς να διεκδικεί καν επέκταση του εδάφους της. Ούτε καν περνάει από το μυαλό αυτής της λογικής των ίσων αποστάσεων πως στη συγκεκριμένη περίπτωση ο εθνικισμός (τουλάχιστον αυτός που καθορίζει τις εξελίξεις και διαμορφώνει επιχειρηματολογία) είναι ένας και είναι ελληνικός.

Από την άλλη, το αφήγημα της «αποπροσανατολιστικής συζήτησης», το οποίο επιχειρεί να μας πείσει πως η αληθινή ουσία βρίσκεται κάπου άλλου, έξω από τις κοινωνικές ζυμώσεις και τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται μέσω αυτών, πως στην πραγματικότητα όλα έχουν να κάνουν με την απέραντη απειλή του ιμπεριαλισμού και τις σκοτεινές σκοπιμότητες του ΝΑΤΟ, πως πρέπει να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με ανούσια χόμπι όπως η εναντίωση στα φασιστικά συλλαλητήρια και την αναπαραγωγή εθνικιστικών αντιλήψεων και να παρατηρήσουμε προσεκτικά την παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα, οι κάτοχοι της οποίας υποκινούν τις κοινωνίες να ασχολούνται με τις λεπτομέρειες και όχι με την βαθιά ουσία των ζητημάτων.

Κανένας από αυτούς τους αρλουμπολόγους, δεν σκέφτηκε ότι το ΝΑΤΟ είναι ήδη εγκατεστημένο στα Βαλκάνια και έχει εκπρόσωπο: την Ελλάδα.
Κανένας από αυτούς τους αρλουμπολόγους, δεν σκέφτηκε ότι ο ιμπεριαλισμός είναι ήδη εγκατεστημένος στην περιοχή και εκπροσωπείται από τα ελληνικά ορυχεία του Μυτιληναίου και τις ελληνικές επιχειρήσεις που κατέχουν τη Μακεδονία, μετά την ασφυξία που της προκάλεσε το ελληνικό οικονομικό εμπάργκο.
Φυσικά, πέρα και έξω από την αναγκαία ταξική εναντίωση σε μηχανισμούς όπως το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η λογική αυτή αποφεύγει επιμελώς να πει την αλήθεια: η Μακεδονία δεν είναι μια και δεν είναι εξ’ ολοκλήρου ελληνική. Και όσο αυτό αποφεύγεται να ειπωθεί με σαφήνεια, κάθε συζήτηση θα αποτελεί χάιδεμα των αυτιών του ελληνικού εθνικισμού.

Ενάντια σε κάθε λογική εθνικής ενότητας και κάθε αλυτρωτική φαντασίωση που επιχειρεί να δηλητηριάσει ολόκληρες κοινωνίες, το κοινωνικό κίνημα οφείλει και πρέπει να σταθεί απέναντι στον εθνικιστικό παραλογισμό που έχει βγει από τον τάφο του τις τελευταίες μέρες. Οφείλει και πρέπει να εναντιωθεί σε αυτόν αδιάλλακτα, χωρίς «ναι μεν αλλά…», χωρίς να σχετικοποιεί και να υποτιμά τον σκοταδισμό που καλλιεργείται γύρω από το μακεδονικό ζήτημα, προτάσοντας την ταξική ενότητα και τον διεθνισμό ως αδιαπραγμάτευτα και απόλυτα εργαλεία εναντίωσης σε κάθε ρητορική μίσους. Μέχρι να ξεμπερδέψουμε οριστικά με κάθε μορφή φασισμού.

-ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ

-ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑ

-ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟΥ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΟΥ ΜΟΡΦΗ

-ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΕΡΙ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Денес, Недела 21 Јануари, една огромна кал од национализам и иредентизам се заканува да го удави Солун и сите нормални луѓе кои живеат таму.  Една  полиморфна крпеница од фашисти, сочинувана од фантазирани старци од времето на хунтата до христијаноталибанци и од фанатични златнозорци до испрскани заговорци, поставува една голема расистичка фешта околу една огромна фантазија: дека имаат право за како ќе се самоопредели еден народ и една држава во која ниту живеат.

Нормално, оваа парада на зомби не произлезе едно утро како недефиниран вирус кој се шири агресивно и распрснува нелогичност на луѓето кои ги разболува.  Наспротив: македонското прашање постој во последните 25 години и продолжува да сочинува до ден денес една од основните состојки на грчкиот национализам во секој негов облик. Преку него, преку одгледување на една огромна лага која се презентира како «очигледна вистина», дека «Македонија е грчка», фашизмот се обидува да се трансормира на нешто нормално.

Големината на легализацијата на овој фашистички митинг ја докажува следната вистина: прашањето на Македонија е традиционалниот бакнеж за живот на фашизмот, една љубезна понуда кон фашизмот од страна на поголемиот спектар на политичката сцена. Ниедно друго прашање на современата историја не ги втемели фашистичките сваќања како градежен дел на политичката агенда кослку што направи македонското прашање и ниеден фашистички цитат колку што е  «Македонија е една и припаѓа на Грција» не беше толку проширен во општеството, така што повеќето политички страни да не се осмелуваат да постават директно сомнежи.

Митовите околу целосната «грцизност» на Македонија, освен што даваат огромна сила на тоталитарни простории како што е фашизмот, освен што градат политички и…црковни кариери, освен што одржуваат апсурдни митови дека малата Македонија сочинува «опасност за Грција» а истовремено кријат докажани вистини дека во Грција постој непризнаено македонско малцинство, со негов јазик и негова национална свест, имаат успеано и нешто друго: да принудаат дури и доста од противнационалистичките гласови на Грција да го релативизираат нивниот глас према прашањето.

Од страна на левите фантазии дека некаде околу нас се шета еден «здрав патриотизам» кој треба едноставно да не го сваќаме лошо туку да го примениме и ние, разни млаки пристапи кон македонското прашање успеваат да го нахранат национализмот но овој пат од левата страна.

Од една страна, логиката на истите растојанија преку злото на «двата национализми кои се судруваат» како да постој некој паралелен универзум каде што грчкиот национализам за ова прашање, овој национализам под закрила на државата и кој што се сваќа како нешто нормално, може да се стави на вага со  целосното очигледно право на една држава да се именува како што сака и без да посакува и проширување на нејзината почва. Дури ниту и текнува на оваа логика на истите растојанија дека во конкретниот случај национализмот (барем тој што го определува развојот и формира аргументација) е еден и е грчкиот.

Од другата страна, раскажувањето на «дефокусирачката дискусија», кое се обидува да не убеди дека вистинската суштина се наоѓа некаде на друго место,  надвор од социјалните ферментации и корелациите кои се формираат преку нив,  дека во реалноста се има да прави со огромната закана на империјализмот и темните цели на НАТО, дека треба да престанеме да се занимаваме со безсуштински хоби како што е спротиставувањето на фашистичките протести и репродукција на националистички сваќања и да ја погледнеме внимателно светската геополитичка табла за шах, чии сопственици ги потикнуваат општествата да се занимаваат со деталите а не со длабоката суштина на прашањата.
Ниеден од овие говорачи на глупости, не размисли дека НАТО е веќе сместено во Балканот и има претставник: Грција.

Ниеден од овие говорачи на глупости, не размисли дека империјализмот е веќе сместен во територијата и се претставува преку грчките рудници на Митилинеос и грчките бизниси кои ја држаат Македонија, после давењето кое го предизвика на неа грчкото економско ембарго.

Нормално, освен потребното спротиствавување на механизми како што се НАТО и Европска Унија, оваа логика избегнува редовно да ја каже вистината: Македонија не е една и не е целосно грчка. И доколку не се кажува ова јасно, секоја дискусија ќе сочинува галење на ушите на грчкиот национализам.

Против секоја логика на национално единство и секоја иредентистична фантазија која се обидува да отруе цели општества, општественото движење има должност и мора да застане против националистичката апсурдност која излезе од нејзиниот гроб во последните дена. Има должност и мора да се спротистави на национализмот без компромис, без «да но…», без да го релативизира и потценува опскурантизмот кој се одгледува околу македонското прашање, ставајќи на преден план класното единство и интернационализмот како апсолутни алати за спротиствавување на секоја реторика за омраза, без преговарање. Се додека да куртулиме дефинитивно од секој облик на фашизмот.

-НЕДНА ВОЈНА МЕЃУ НАРОДИТЕ, НИЕДЕН МИР МЕЃУ КЛАСИТЕ

-НЕПОСРЕДНО ПРИЗНАВАЊЕ НА РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА СО НЕЈЗИНОТО УСТАВНО ИМЕ

-ДА ГО УНИШТИМЕ ОТРОВОТ НА НАЦИОНАЛИЗМОТ И НА ИРЕДЕНТИЗМОТ ВО СЕКОЈ НЕГОВ ОБЛИК

-ДА ЗАВРШУВАМЕ СО ПРИКАЗНАТА ДЕКА МАКЕДОНИЈА Е АПСОЛУТНО ГРЧКА

By Rocinante