8 Μάρτη -Παγκόσμια μέρα πάλης των γυναικών

^{Γυναίκες εργαζόμενες στην κλωστοϋφαντουργία διαδηλώνουν (Αμερική, 1857)}

Η 8 Μάρτη,η παγκόσμια μέρα πάλης των γυναικών,που καθιερώθηκε  το 1910 δεν είναι γιορτή.είναι μια κόκκινη επέτειος καθώς συμβολίζει τον αγώνα της εργατικής τάξης ενάντια στον καπιταλισμό, την καταπίεση και τις διακρίσεις σε ολόκληρο τον κόσμο.

«Όποιος σκαμπάζει λίγο από ιστορία, ξέρει καλά πως οι μεγάλες κοινωνικές μεταβολές είναι αδύνατες χωρίς το γυναικείο προζύμι».-Κάρλ Μάρξ-

Το 1910 Η. Γερμανίδα σοσιαλίστρια  Κλάρα Tσέτκιν , διεθνής αγωνιστική φυσιογνωμία του εργατικού και γυναικείου κινήματος, για να τιμήσει τους μεγαλειώδεις αγώνες των γυναικών εργατριών της Νέας Υόρκης και να πολιτικοποιήσει παραπέρα τους στόχους του γυναικείου κινήματος, πρότεινε στη Δεύτερη Διεθνή Διάσκεψη Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη της Δανίας να καθιερωθεί η 8 του Mάρτη ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Η πρόταση έγινε δεκτή.

Είχαν προηγηθεί: Στις 8 του Mάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη των HΠA οι γυναίκες που δούλευαν στα εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού ξεσηκώθηκαν.Έκαναν την πρώτη καταγεγραμμένη στην ιστορία απεργία γυναικών εργαζομένων, διαδήλωσαν για τη μείωση των ωρών εργασίας σε 10 ώρες (μέχρι τότε ήταν 16), για ίσα μεροκάματα με τους άνδρες και για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και ζωής. Η συγκέντρωση και διαδήλωση τότε πνίγηκε στο αίμα. Δύο χρόνια αργότερα, πάλι το Mάρτη, ξανά οι «εργάτριες ρούχων» οργάνωσαν την πρώτη εργατική ένωση προσπαθώντας να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και να κερδίσουν μερικά βασικά δικαιώματα στο χώρο εργασίας τους.

Στις 22 Νοέμβρη 1909, στη Νέα Υόρκη, μετά από 11 εβδομάδες απεργιών περιορισμένων σε συγκεκριμένες βιοτεχνίες, χιλιάδες εργάτες και εργάτριες υφαντουργίας συγκεντρώθηκαν στο Cooper Union, για να αποφασίσουν αν θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις. Καθώς οι συνδικαλιστές ηγέτες, άντρες στην πλειοψηφία τους, εφιστούν την προσοχή στους κινδύνους που εγκυμονεί η κήρυξη γενικής απεργίας, ανεβαίνει ΣΤΟ Βήμα Η. νεαρή εργάτρια  Κλάρα Λέμλικ , υποβασταζόμενη. Μόλις είχε βγει από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκε μετά τον ξυλοδαρμό της από τραμπούκους κατά τη διάρκεια πικετοφορίας (ενώ είχε συλληφθεί 17 φορές στο διάστημα της απεργίας). Τα λόγια της μεταφράζονταν ταυτόχρονα στα αγγλικά και τα ιταλικά από τα γίντις, ξεσηκώνοντας τον ενθουσιασμό των εργατριών:. ».

Άκουσα όλους τους ομιλητές και δεν διαθέτω πια άλλη υπομονή Είμαι εργάτρια, μια από όλες αυτές που απεργούν ενάντια στις αφόρητες συνθήκες Κουράστηκα να ακούω τους . ομιλητές να μιλούν με γενικότητες Εδώ ήρθαμε να αποφασίσουμε αν θα κατέβουμε σε απεργία ή όχι Εγώ προτείνω να κατέβουμε σε γενική απεργία -.! τώρα ” Τα λόγια της ξεσήκωσαν τον ενθουσιασμό των γυναικών που ψήφισαν υπέρ της απεργίας και βγήκαν στο δρόμο-σε σύγκρουση με την αστυνομία, τους δικαστές, τους εργοδότες, αλλά συχνά, και τις ίδιες τις οικογένειές τους. Ήταν από μία από τις σκληρότερες απεργίες γυναικών, η γνωστή σαν «εξέγερση των 20.000″ εργατριών στις βιοτεχνίες ιματισμού της Νέας Υόρκης που διήρκησε από το Νοέμβρη του 1909 ως το Φλεβάρη του 1910. Μια ηρωική απεργία που κλιμακώθηκε εντάσσοντας και χιλιάδες εργάτες της υφαντουργίας και έγινε γενική απεργία στον κλάδο.

Στην Ελλάδα, η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13 Απρίλη 1892 από τις υφάντριες του εργοστασίου Αδελφών Ρετσίνα, στο Πειραιά. Από τότε και στα επόμενα χρόνια οι εργαζόμενες γυναίκες πήραν μέρος σε πολλές κινητοποιήσεις και έδωσαν και θύματα στον αγώνα για τα εργασιακά δικαιώματα, αλλά και για την ισοτιμία των γυναικών. Πχ. το 1924 στην μεγάλη απεργία των καπνεργατών της Καβάλας, σκοτώθηκε Η.  καπνεργάτρια Μαρία Χουσιάδου . Το 1926 στην απεργία στο εργοστάσιο ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ στο Αγρίνιο, ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ περιφρούρησης Της απεργίας ΗΤΑΝ ΚΑΙ Η. εργάτρια  Βασιλική Γεωργαντέλη  (6 μηνών έγκυος), η οποία σκοτώθηκε στις 8 Αυγούστου 1926 από πυρά της αστυνομίας κατά τη διάρκεια πορείας των απεργών.

Από τότε, η 8 Μάρτη έγινε μέρα για να τιμούμε τους αγώνες των γυναικών στο παρελθόν, και να συνεχίζουμε την πάλη μας σήμερα. Και σαν τέτοια «γιορτάζεται»: με ​​διαδηλώσεις, εκδηλώσεις και πορείες σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Αξίζει να θυμίζουμε, ότι ο πρώτος πραγματικός γιορτασμός της μέρας της Γυναίκας έγινε το 1917 στη Pωσία, όταν οι διαδηλώσεις των γυναικών σηματοδότησαν την επανάσταση του Φλεβάρη. Εκείνη τη μέρα, στις 8 του Mάρτη (23 Φλεβάρη με το παλιό ημερολόγιο), οι γυναίκες της Πετρούπολης κατέβηκαν σε απεργία στις βιοτεχνίες της κλωστοϋφαντουργίας, διεκδικώντας «ψωμί και ειρήνη» και βελτίωση της ζωής των γυναικών.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση μερικούς μήνες μετά «άνοιξε» μια νέα εποχή για τις γυναίκες: μεταξύ άλλων καθιερώθηκε νομικά η ισότητα ανδρών και γυναικών (και ο ίσος μισθός για ίση εργασία), το δικαίωμα να εκλέγουν ΚΑΙ να εκλέγονται, καταργήθηκε η πατρική και ανδρική εξουσία, αναγνωρίστηκε το αυτόματο διαζύγιο, οι εκτρώσεις έγιναν ελεύθερες και δωρεάν, η παροχή αντισύλληψης ήταν δωρεάν. Ταυτόχρονα αποποινικοποιήθηκε η ομοφυλοφιλία όπως και κάθε σεξουαλική προτίμηση ή πρακτική – «εφόσον δεν βλάπτονταν κανένας».Οργανώθηκαν κοινοτικά εστιατόρια, παιδικοί σταθμοί, πλυντήρια για να μειωθεί η εξάρτηση των γυναικών από τις «οικογενειακές δουλειές» που τις καθηλώνουν στο σπίτι. Μέσα σε μήνες πάρθηκαν μέτρα και αναγνωρίστηκαν δικαιώματα και αιτήματα, που για δεκάδες χρόνια ο καπιταλισμός αρνείται-ακόμα και σήμερα-στις γυναίκες. Αυτές οι κατακτήσεις έδιναν τη δυνατότητα στη γυναίκα της εργατικής τάξης να αποβάλει τα βάρη του νοικοκυριού και να «μπορεί να κυβερνά» μέσα από τη συμμετοχή της στα σοβιέτ. Αυτό άλλαξε τα μέχρι τότε δεδομένα για το κίνημα των γυναικών. Tο ζήτημα πια για τις γυναίκες δεν ήταν η κατάκτηση της ψήφου σε μια αστική κοινωνία, αλλά ήταν η απελευθέρωσή τους σε μια νέα κοινωνία χωρίς καταπίεση. Όμως, η αντεπανάσταση και η πλήρη επικράτηση του σταλινισμού στη δεκαετία του ’30 αντέστρεψε και πήρε πίσω τις περισσότερες από τις κατακτήσεις των γυναικών (όπως και όλων των άλλων).

Σήμερα, που δεχόμαστε μια ολόπλευρη επίθεση σε όλα μας τα διακαιώματα και τις κατακτήσεις, που αμφισβητούνται όλα όσα με αγώνες δεκαετιών καταφέραμε, είναι καλό να θυμόμαστε από που ερχόμαστε … Η ιστορία μας μπορεί να γίνει οδηγός αντίστασης και ανατροπής για το σήμερα.

Βαρβαρότητα: Οι άθλιες συνθήκες στο «νοσοκομείο» των φυλακών Κορυδαλλού όπως καταγράφηκαν σε βίντεο

Η πραγματικότητα που αποτυπώνεται σε βίντεο που βγήκε σήμερα, Παρασκευή, στη δημοσιότητα, καταγράφει τις απαράδεκτες υπό κάθε έννοια συνθήκες που επικρατούν στο «νοσοκομείο» - κολαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού: ακαθαρσίες και βαριά άρρωστοι άνθρωποι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον, χωρίς επαρκή ιατρική φροντίδα.

fylakes-korydal-nosok.jpg

Σε αυτό καταγράφονται οι συνθήκες οριακής διαβίωσης -και κάθε άλλο παρά «νοσηλείας» - στο αποκαλούμενο «νοσοκομείο» των φυλακών Κορυδαλλού. 

Στοιβαγμένοι σε διώροφα, στρατιωτικού τύπου κρεβάτια, με πληγές ανοιχτές, οι  βαριά ασθενείς κρατούμενοι(άλλος με σακχαρώδη διαβήτη, άλλος με σάρκωμα καπόζι, οροθετικοί) μοιάζουν παρατημένοι στο έλεος κάποιας άδικης μοίρας, είναι όμως θύματα της ανάλγητης αντίληψης ότι ο εγκλεισμός πρέπει να είναι βαριά τιμωρία.Το μέτρο κάθε πολιτείας είναι ο τρόπος που φέρεται στους πιο αδύναμους. Κι αυτό το μέτρο, μέτρο ανθρωπιάς, αποδεικνύεται περίτρανα πως έχει χαθεί προ πολλού. Το θέμα των συνθηκών στο αποκαλούμενο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού βρίσκεται μέρες τώρα στην επικαιρότητα. Το παραπάνω βίντεο αποδεικνύει πως κανείς απ'όσους έχουν ευθύνη γι' αυτή την κατάσταση  δεν αναλαμβάνει να σηκώσει το αντίστοιχο βάρος...

Τη Δευτέρα θα εξεταστεί η δίωξη του κρατουμένου - Συνεχίζουν τον αγώνα τους οι κρατούμενοι
Η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για τα δικαιώματα των κρατουμένων για τηνπειθαρχική δίωξη που εξετάζεται από το συμβούλιο της φυλακής τη Δευτέρα 10 Μαρτίου 2014:

Συνεχίζουν με αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια τον αγώνα τους για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης οι κρατούμενοι του Νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού «Άγιος Παύλος», συμπληρώνοντας τη Δευτέρα 3 εβδομάδες. Ακόμα και σήμερα το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η αρμόδια εισαγγελέας της φυλακής κλείνουν τα μάτια σ’ αυτή την αθλιότητα που ονομάζεται  νοσοκομείο κρατουμένων, χωρίς να έχουν επισκεφτεί τη φυλακή ούτε να έχουν ικανοποιήσει ούτε το απλό αίτημα των κρατουμένων να υποβληθούν όλοι σε εξετάσεις για τον ιό της φυματίωσης. Ο Συνήγορος του Πολίτη έχει επισημάνει ήδη από το 2012 ότι οι συνθήκες που επικρατούν εκεί θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και παραβιάζουν τα δικαιώματα των ασθενών κρατουμένων, ενώ έχει ζητήσει να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα για την ανθρωπιστική μεταχείριση των βαριά ασθενών και των οροθετικών. Είναι χαρακτηριστικό ότι το νοσοκομείο λειτουργεί με νομοθεσία του 1940 ενώ η ένταξή του στο ΕΣΥ, που προβλέφθηκε με νόμο το 2009, παραμένει ακόμα στα χαρτιά. Οι συνθήκες κράτησης που επικρατούν στο ΝΚΚ είναι πραγματικότητα επίσης για πολλές ελληνικές φυλακές –χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ σχετικά με την απαγόρευση της απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης, κρίνοντας ότι οι συνθήκες κράτησης στη φυλακή της Λάρισας αποτελούν τέτοια μεταχείριση. Επιπλέον το Συμβούλιο της Ευρώπης ζητά την άμεση βελτίωση των συνθηκών κράτησης του Νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού. Όμως η αρμόδια εισαγγελέας της φυλακής, παρά τις φωνές των κρατουμένων, των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε Ελλάδα και εξωτερικό για τις συνθήκες στο κολαστήριο που ονομάζεται «νοσοκομείο», πιστή στο γράμμα του νόμου, το μόνο μέτρο που σκέφτηκε να πάρει είναι  η άσκηση  πειθαρχικής δίωξης σε κρατούμενο ο οποίος δημοσίευσε,  μέσω κινητού τηλεφώνου -η χρήση του οποίου κακώς κατ’ εμάς είναι απαγορευμένη στις φυλακές-  τις απάνθρωπες συνθήκες τις οποίες το κράτος υποχρεώνει τον ίδιο και τους συγκρατούμενους του να βιώνει.

Την Δευτέρα 10 Μαρτίου θα συγκληθεί το αρμόδιο συμβούλιο της φυλακής για να εξετάσει την πειθαρχική δίωξη του. Μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων έχουν  ζητήσει να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης,  δηλώνοντας εμπράκτως τη συμπαράστασή τους στους αγωνιζόμενους κρατούμενους του ΝΚΚ.

Κριμαία, ένα σχέδιο βγαλμένο απ' τα συρτάρια του Ψυχρού Πολέμου

Όταν το 1989,κατέρρευσε ο υπαρκτός Σοσιαλισμός,οι πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης,ακολούθησαν μια Ανεξαρτησία με περίεργους προσδιορισμούς. Ο δρόμος που ακολουθήθηκε ήταν μια συνισταμένη πολλών πραγμάτων. Αλλού υπήρχε το έκδηλο ενδιαφέρον της Δύσης που αφορούσε κυρίως πετρέλαια και αγωγούς, και αλλού μαφιόζοι και πρώην πράκτορες δημιουργούσαν την επόμενη μέρα με μαύρη αγορά,βρώμικες συναλλαγές και Δημοκρατία που έζεχνε σκοπιμότητα. Οι “Πορτοκαλί Επαναστάσεις” που ακολούθησαν αποδείχτηκαν αρκετά πράσινες,αφού δημιουργήθηκαν από την πράσινη χλωρίδα του αμερικανικού δολαρίου.

Η Μολδαβία,μία από τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες,μέσω μιας ομάδας πολιτικών ηγετών,έβαλε το θέμα της προσάρτησης στην γειτονική Ρουμανία,με την οποία είχε κοινή εθνική καταγωγή και γλώσσα. Το σχέδιο αυτό θεωρήθηκε καταστροφικό από τη Μόσχα,η οποία είτε με,είτε χωρίς κομμουνισμό,λειτουργούσε ως ο γίγαντας που δεν μπορεί να αφήσει τα δημιουργήματά του να τον αποδυναμώσουν. Έτσι λοιπόν μπήκε σε εφαρμογή ένα σχέδιο,βγαλμένο από τα ντουλάπια του Ψυχρού Πολέμου,της “ειδικής ανεξαρτησίας”.Στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου,οι φίλιες δυνάμεις του Κρεμλίνου ανά τον κόσμο,όπως και οι αντίστοιχες που ήταν φιλικές στην Ουάσινγκτον,όταν προέκυπταν συγκρούσεις προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι γης το οποίο μπορούσαν να ανακηρύξουν ως ανεξάρτητο κράτος που στη συνέχεια θα ζητούσε βοήθεια. Έτσι δημιουργήθηκαν διάφορα Βόρεια και Νότια,Δυτικά και Ανατολικά κρατίδια σε όλο τον κόσμο.
Στην περίπτωση της Μολδαβίας,οι ρωσικοί πληθυσμοί στην περιοχή της Υπερδνειστερίας,μιας επαρχίας της Μολδαβίας,δήλωσαν πως είναι Ρώσοι,απόγονοι της Σοβιετικής Ένωσης που δεν θέλουν την Ένωση με τη Ρουμανία. Στην περιοχή ξεκίνησαν συγκρούσεις μεταξύ ρωσόφιλων και Ενωτικών και οι συρράξεις σταμάτησαν με την “ειρηνευτική” επέμβαση της 14ης Ρωσικής Στρατιάς που διατηρούσε την ετοιμότητα και τη νοοτροπία του Κόκκινου Στρατού.
Η Υπερδνειστερία ανακηρύχτηκε Ανεξάρτητη Δημοκρατία και φυσικά δεν αναγνωρίστηκε από άλλα κράτη στον ΟΗΕ. Ακόμη και οι πιο διαβασμένοι διπλωμάτες,αγνοούν πως υπάρχει κρατίδιο με το όνομα “Τρανσνίστρια” ή “Πριτνεστρόβια” όπως συνήθως το αποκαλούν. Υπήρξε όμως το ανάχωμα στα σχέδια σαλαμοποίησης της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της απομάκρυνσης από την σφαίρα επιρροής του Κρεμλίνου.Ο Πρόεδρος της χώρας Ιγκόρ Σμιρνόφ,κυβέρνησε επι δεκαετίες (αντικαταστάθηκε πρόσφατα) υπήρξε σχεδόν ένας Πρόεδρος ιδιοκτήτης αφού σε αυτόν ανήκουν από τα βενζινάδικα έως τα γήπεδα και οι ομάδες με το όνομα “Σέριφ”.Όταν πριν από μερικά χρόνια κατέγραφα την ιστορία αυτού του κρατιδίου,μου είχε κάνει εντύπωση πως η Ρωσική μηχανή,είχε λειτουργήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με αυτή του Σοβιετικού κράτους που υποτίθεται πως δεν υπήρχε.
Σήμερα στην Κριμαία,έχει ενεργοποιηθεί το ίδιο σενάριο.Η ζωτική για τα ρωσικά συμφέροντα Κριμαία,όπου σταθμεύει ο ρωσικός στόλος,το ιστορικό αν θέλετε σύμβολο της σοβιετικής ισχύος (εκεί παραθέριζαν άλλωστε οι σοβιετικοί ηγέτες και κομμουνιστές ηγέτες απ όλο τον κόσμο) πρέπει να παραμείνει στη ρωσική επιρροή.Η σύγκρουση στην Ουκρανία  δίνει την ευκαιρία στο Κρεμλίνο να ωθήσει στην  ανεξαρτησία της Κριμαίας και στην προσάρτησή της στην Ρωσική Ομοσπονδία. Σε λίγα χρόνια η Κριμαία με την ρωσική επιχορήγηση πολύ πιθανό να είναι ένα σύμβολο ισχύος απέναντι σε μια Ουκρανία που θα σπαράσσεται πολιτικά και οικονομικά,από τους ολιγάρχες που ευλόγησε η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτό που κάνει ο Πούτιν μπορεί να μην θεωρείται πολύ δημοκρατικό,αλλά σίγουρα η εικόνα μιας Ρωσίας που επεμβαίνει σε μια περιοχή με ρωσικούς πληθυσμούς και συμφέροντα,είναι πιο συμβατή από αυτή της Αμερικής που επεμβαίνει στο μακρινό Αφγανιστάν. Όπως λιγότερο συμβατή με τη Δημοκρατία είναι η εικόνα ναζιστικών κομμάτων που απαγορεύουν δημοκρατικές λειτουργίες στην Ουκρανία,χειροκροτούμενα από την δημοκρατική Ευρωπαική Ένωση,μόνο και μόνο γιατί αυτό βολεύει κάποια συμφέροντα.
Πιστεύω πως όλο αυτό δεν ενεργοποιεί ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο. Αντιθέτως θυμίζει πως υπάρχουν οι θερμές συγκρούσεις που μπορεί να ταλαιπωρήσουν την Ευρώπη.Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας,έγινε όταν δεν υπήρχε ως αποφασιστικός παίκτης η Μόσχα.Τώρα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Είναι η πρώτη φορά μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο,που η Γερμανία δείχνει να βλέπει με προσήλωση το στόχο,παραβλέποντας πως μπορεί έτσι να αυτοστοχοποιηθεί.

Κριμαία: Το «δώρο» του Χρουστσόφ στην Ουκρανία, που ο Πούτιν θέλει να πάρει πίσω

Ακούμε τις τελευταίες μέρες για την Κριμαία και το σκηνικό πολέμου που στήνεται γύρω από αυτήν, όμως για πολλούς από μας η Κριμαία αποτελεί… άγνωστο Χ. Ας δούμε λοιπόν ποια είναι αυτή η περιοχή, ποια είναι η ιστορία της και τι τη συνδέει με τη Ρωσία, που τη θέλει με τόσο πάθος.

Η Κριμαία, με πληθυσμό περίπου 2,5 εκατομμυρίων κατοίκων, βρίσκεται στη Νότια Ουκρανία, με πρωτεύουσα τη Συμφερόπολη, και σήμερα είναι μία ημιαυτόνομη περιοχή, που διαθέτει δικό της κοινοβούλιο και τοπική κυβέρνηση, όμως οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται κεντρικά από την ουκρανική κυβέρνηση.

Στα αρχαία χρόνια η περιοχή ήταν γνωστή ως Ταυρίδα ή Ταυρική, και σε αυτήν ζούσαν οι Ταύροι, ένας λαός που προήλθε από τους αρχαίους Κιμμέριους, αφού αυτοί είχαν εκδιωχθεί από τη γη τους από τους Σκύθες. Στην πορεία της ιστορίας, η Κριμαία κατακτήθηκε από τους Γότθους, τους Ούννους, τους Βούλγαρους, τους Χαζάρους, τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Μογγόλους, ενώ από το 13ο αιώνα ως τον 15ο αιώνα την Κριμαία είχε υπό τον έλεγχό της η πανίσχυρη τότε ιταλική Γένοβα. Από το 1441 ως το 1783 το Χανάτο της Κριμαίας ελεγχόταν από τους Τατάρους, οι οποίοι στο τέλος του 18ου αιώνα υποτάχθηκαν στη ρωσική επιρροή, και η Κριμαία προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Κάπου εκεί ξεκινά ο ιστορικός δεσμός της Ρωσίας με την Κριμαία, όπου διεξήχθη από το 1853 ως το 1856 ο Κριμαϊκός πόλεμος, με τη Ρωσική Αυτοκρατορία να συνθηκολογεί τελικά με Γάλλους, Βρετανούς, Οθωμανούς και Σαρδηνούς.

Στη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης, η Κριμαία ήταν οχυρό του αντιμπολσεβικικού λευκού στρατού. Μετά τη συντριβή του, στις 18 Οκτωβρίου, 1921, δημιουργήθηκε η Κριμαϊκή Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.

Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κριμαία κατακτήθηκε από τους Γερμανούς, όμως ανακτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1944.

Στις 19 Φεβρουαρίου 1954, η επαρχία μεταβιβάστηκε από τον Νικίτα Χρουστσόφ στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας. Στο σχετικό διάταγμα αναφέρθηκε ότι η μεταβίβαση έγινε εξαιτίας στενών γεωγραφικών,οικονομικών και πολιτισμικών δεσμών με την ουκρανική σοβιετική δημοκρατία. Ήταν ουσιαστικά ένα ανεξήγητο «δώρο» του Χρουστσόφ στην Ουκρανία, καθώς στην πραγματικότητα η περιοχή της Κριμαίας δεν είχε ποτέ δεσμούς με την Ουκρανία, αλλά με τη Ρωσία. Προφανώς ο Χρουστσόφ δεν είχε ιδέα τι αντίκτυπο θα είχε αυτή η έμπνευσή του…

Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Κριμαία έγινε τμήμα της ανεξάρτητης Ουκρανίας, γεγονός που δημιούργησε εθνοτικής φύσης αδιέξοδο, καθώς ο πληθυσμός της περιοχής ήταν στο μεγαλύτερο τμήμα του πολιτισμικά και εθνικά ρωσικός. Ακόμα και σήμερα, 20 και πλέον χρόνια μετά, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους αυτοπροσδιορίζονται ως Ρώσοι, και όχι απλώς ρωσόφωνοι, ενώ πρόκειται για τη μόνη περιοχή της Ουκρανίας όπου οι κυβερνητικές φέρονται εις πέρας κυρίως στα ρωσικά, και όχι στα ουκρανικά, που είναι η επίσημη γλώσσα της χώρας.

Επιπλέον, στη Σεβαστούπολη βρίσκεται ο ναύσταθμος του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας, πολύτιμος για τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Ρωσίας, ενώ από την Κριμαία περνούν οι σημαντικότεροι αγωγοί που στέλνουν το ρωσικό αέριο μέσω της Ουκρανίας στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ασφαλώς, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η Ρωσία παρέχει στην Ουκρανία φυσικό αέριο σε προνομιακές τιμές, και φυσικά οι εκάστοτε Ουκρανοί ηγέτες μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης φροντίζουν να τα έχουν καλά με τον Βλάντιμιρ Πούτιν, αφού η Ουκρανία είναι ενεργειακά εξαρτημένη από το ρωσικό φυσικό αέριο. Ωστόσο, η Ουκρανία, παρά τις ευνοϊκές αυτές ρυθμίσεις, χρωστάει πολλά στη Ρωσία, και αυτά τα χρωστούμενα ίσως ήταν ο κύριος λόγος που ο Γιανουκόβιτς έβαλε φρένο στη σύγκλιση της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς φημολογείται ότι ο Πούτιν δεσμεύθηκε να διαγράψει τα χρέη αυτά, με αντάλλαγμα να σταματήσει η πορεία αυτή.

Και βέβαια, δε θα πρέπει να ξεχνάμε πως η Κριμαία αποτελεί διέξοδο της Ρωσίας προς τη Μαύρη Θάλασσα, που ανέκαθεν κατείχε σημαντική γεωπολιτική θέση στην περιοχή και τα οικονομικά συμφέροντα γύρω από αυτήν είναι τεράστια.

Αν λοιπόν μέχρι τώρα σας φαίνονταν όλα ξένα, οι πληροφορίες αυτές μάλλον θα σας κάνουν να καταλάβετε γιατί η Ρωσία θέλει τόσο πολύ την Κριμαία – αλλά και γιατί η Κριμαία θέλει τη Ρωσία…

-http://www.koutipandoras.gr/

Be human - Respect and help the others

"ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΟΙΣ" (της Νάνσυ Σπετσιώτη)

“Ουκ αν λάβοις”: άλλη μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους της Νάνσυ Σπετσιώτη. Με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, των απολύσεων, των κατασχέσεων, των πλειστηριασμοών και την κρίση που θερίζει, φτωχοποιώντας και περιθωριοποιώντας τους ανθρώπους της εργασίας, εμάς, εσάς, το φίλο, το συγγενή, το γείτονα… Στη θέση οποιουδήποτε από τους πρωταγωνιστές ενδέχεται να βρεθεί καθένας μας.

ΠΑΙΖΟΥΝ: ΟΛΓΑ ΔΑΜΑΝΗ -- ΧΑΡΑ ΤΣΙΟΓΓΑ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ICONA STUDIO
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΕΝΑΡΙΟ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΝΑΝΣΥ ΣΠΕΤΣΙΩΤΗ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΚΑΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΡΙΟΣ ΣΤΡΟΦΑΛΗΣ 

2 + 2 = 5 (ταινία μικρού μήκους)

του Βabak Anvari (σενάριο, σκηνοθεσία) Προτάθηκε ως καλύτερη ταινία μικρού μήκους 2012 στα βραβεία BAFTA 2012 Η ταινία πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο τη σχέση χειραγώγησης της σκέψης και αντίστασης στην εξουσία. "Ελευθερία είναι να σου επιτρέπεται να πεις ότι 2+2=4... Από εκεί και πέρα, όλα επιτρέπονται", γράφει ο Όργουελ στο "1984". Στο ίδιο έργο χρησιμοποιεί το 2+2=5 σαν ένα παράδειγμα χειραγώγησης και επιβολής: "Όταν το κόμμα λέει ότι 2+2=5, τότε είναι σωστό και δεν αρκεί μόνο να το λες, πρέπει και να το πιστεύεις." Αυτό ενέπνευσε τον Ιρανικής καταγωγής Babak Anvari, να γυρίσει την ταινία "Two & Two". Βασικό του κίνητρο ήταν, σύμφωνα με δηλώσεις του, να διερευνήσει την επιθυμία των ανθρώπων να αμφισβητήσουν την εξουσία. Σε ποιο βαθμό δέχονται να σκύψουν το κεφάλι και να υπακούσουν στις εντολές της εξουσίας και πότε αρχίζουν να αμφισβητούν και να αντιστέκονται; Μπορεί η ωμή βία να καθυποτάξει τους ανθρώπους και να χειραγωγήσει τη σκέψη τους ή προκαλεί την αντίστασή τους;