Η ανατριχιαστική κατάθεση του Ρούντολφ Ες στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης. «Xρειάζονταν από 3 έως 15 λεπτά για να πεθάνουν. Το πρόβλημα δεν ήταν ο θάνατος αλλά η καύση»

Ο Ρούντολφ Ες συνελήφθη από τον Χανς Αλεξάντερ, έναν Γερμανοεβραίο που είχε διαφύγει στο Λονδίνο πριν από τον πόλεμο και εργάστηκε στον βρετανικό στρατό ως ερευνητής εγκλημάτων πολέμου. Ο Αλεξάντερ ανέκρινε τη γυναίκα του, η οποία ύστερα από πιέσεις του αποκάλυψε που κρυβόταν ο άντρας της, ο Ρούντολφ Ες, ο διοικητής του Άουσβιτς, ο οποίος είχε οδηγήσει στον θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Στις 11 Μαρτίου ο Ες συνελήφθη από μια ομάδα καταδρομέων μέσα σε στάβλο. Ο Αλεξάντερ και οι στρατιώτες τον χτύπησαν με λαβές τσεκουριών, τον τύλιξαν γυμνό σε μια κουβέρτα και τον διέταξαν να περπατήσει γυμνός στο χιόνι μέχρι τη φυλακή.

Αφού ανακρίθηκε από τους Γερμανούς τον έστειλαν στη Νυρεμβέργη, όπου γινόταν η δίκη των υψηλόβαθμων Ναζί. Ο Ες ομολόγησε τα εγκλήματα του στον Χουίτνεϊ Χάρις, ο οποίος ήταν μέλος της αμερικανικής εισαγγελικής ομάδας, καταθέτοντας «ότι τουλάχιστον 2,500.000 εκατομμύρια άνθρωποι εκτελέστηκαν και εξοντώθηκαν στο Άουσβιτς με αέρια και καύση και άλλο μισό εκατομμύριο τουλάχιστον υπέκυψε από ασιτία και ασθένειες, δηλαδή συνολικά 3.000.000 νεκροί».

Σύμφωνα με τον Χανς Φρανκ, πρώην γενικό διευθυντή της κατεχόμενης Πολωνίας: «Ήταν η χειρότερη στιγμή της δίκης, να ακούς έναν άνθρωπο να λέει ότι είχε εξοντώσει 2,5 εκατομμύρια εν ψυχρώ. Αυτό είναι κάτι που θα το συζητούν για χίλια χρόνια».  Όπως αποδείχτηκε αργότερα, ο συγκεκριμένος αριθμός ήταν λανθασμένος, καθώς σήμερα ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων υπολογίζεται στα 1,1 έως 1,3 εκατομμύρια.

Κατάθεση στο δικαστήριο

Ο Ες δεν δικάστηκε στη Νυρεμβέργη, καθώς οι Αμερικανοί επέλεξαν να τον χρησιμοποιήσουν ως μάρτυρα. Ωστόσο, η κατάθεση του για τα εγκλήματά που συντελέστηκαν στο Άουσβιτς προκάλεσε αποτροπιασμό στους ακροατές. Όπως ανέφερε, εκτελούσε μεθοδικά διαταγές και «η τελική λύση σήμαινε την εξόντωση όλων των Εβραίων στην Ευρώπη».

Σχετικά με τους θαλάμους αερίων είπε: «Αυτοί που ήταν στον θάλαμο θανάτωσης χρειάζονταν από τρία έως δεκαπέντε λεπτά για να πεθάνουν, ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες. Καταλαβαίναμε ότι είχαν πεθάνει όταν σταματούσαν τα ουρλιαχτά τους». Στη συνέχεια περιέγραψε «περήφανος» ότι υπό την επίβλεψή του οι θάλαμοι αερίων εξελίχθηκαν και χωρούσαν δύο χιλιάδες άτομα ο καθένας!

Ο Ες στο δικαστήριο

Επίσης, ο Ες ισχυρίστηκε ότι ξεγελούσαν τα θύματα ώστε να νομίζουν ότι θα υποβληθούν σε διαδικασία αποφθειρίασης, ωστόσο η φρικτή δυσωδία από τη συνεχή καύση πτωμάτων απλωνόταν σε όλη την περιοχή με αποτέλεσμα όσοι ζούσαν κοντά να γνωρίζουν ότι στο Άουσβιτς συντελείται εξόντωση.

Σύμφωνα με τον Χάρις, ο ρόλος του στο Άουσβιτς τον μετέτρεψε στον μεγαλύτερο φονιά της Ιστορίας, ο οποίος μην έχοντας καμία ηθική αρχή αντιδρούσε στη διαταγή να σκοτώσει ανθρώπους όπως θα αντιδρούσε στη διαταγή να κόψει μερικά δέντρα.

Η εξέταση των ψυχιάτρων

Ο ψυχίατρος Γκ. Μ. Γκίλμπερτ ξαφνιάστηκε από τον «ήρεμο, απαθή, πρακτικό τόνο της φωνής του». Όταν τον ρώτησε πως μπόρεσε να σκοτώσει τόσους πολλούς ανθρώπους του απάντησε:

«Δεν ήταν τόσο δύσκολο, Θα ήταν εφικτό να εξοντωθούν ακόμα μεγαλύτεροι πληθυσμοί.
Η ίδια η θανάτωση έπαιρνε τον λιγότερο χρόνο. Μπορούσες να σκοτώσεις 2.000 άτομα μέσα σε μισή ώρα. Η καύση ήταν αυτή που έπαιρνε πολύ χρόνο».

Στην ερώτηση γιατί δεν είχε κανένας ενδοιασμό στην εφαρμογή της Τελικής Λύσης απάντησε: «Πίστευα ότι έκανα το σωστό. Υπάκουα διαταγές αν και τώρα καταλαβαίνω ότι αυτό ήταν περιττό και λάθος.
Όμως δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε όταν ρωτάτε αν αναστατωνόμουν από αυτά που συνέβαιναν, γιατί εγώ προσωπικά δεν σκότωσα κανέναν. Ήμουν απλά ο διευθυντής του προγράμματος εξόντωσης στο Άουσβιτς. Ο Χίτλερ ήταν εκείνος που έδωσε τη διαταγή μέσω του Χίμλερ και ο Άιχμαν εκείνος που μου έδωσε τη διαταγή για τις μεταφορές των θυμάτων».

Επίσης είπε στον Γκίλμπερτ: «Είμαι απόλυτα φυσιολογικός. Ακόμα και όταν εκτελούσα το έργο της εξόντωσης, είχα μια φυσιολογική οικογενειακή ζωή». Στην ερώτηση για τη σεξουαλική του ζωή στον γάμο του απάντησε: «Κοιτάξτε, ήταν φυσιολογική. Όμως, όταν η γυναίκα μου έμαθε τι έκανα, σπανίως πια είχαμε διάθεση για συνεύρεση».

Σύμφωνα με τον Γκίλμπερτ: «Δείχνει πολύ μεγάλη απάθεια για να θεωρήσει κανείς ότι διαφαίνεται κάποιο δείγμα μεταμέλειας και ακόμα και η προοπτική του απαγχονισμού δεν τον ταράζει τόσο.
Δίνει την εντύπωση ανθρώπου που είναι διανοητικά υγιής, αλλά εμφανίζει σχιζοειδή απάθεια, αναισθησία και έλλειψη ενσυναίσθησης που δύσκολα θα μπορούσαν να πάρουν πιο ακραία μορφή ακόμα και σε ένα γνήσιο ψυχωτικό άτομο».

Η εκτέλεση

Στη συνέχεια ο Ες μεταφέρθηκε στην Πολωνία, όπου ανακρίθηκε από τον μεθοδικό Γιαν Σεν, επικεφαλής του Ινστιτούτου Εγκληματολογικής Έρευνας ο οποίος του πρότεινε να γράψει όσα θυμόταν από τη ζωή του. Ο Σεν του φέρθηκε με αξιοπρέπεια και κέρδισε την εμπιστοσύνη του.

Έτσι τα απομνημονεύματά του έμειναν παρακαταθήκη για τους επιστήμονες που μελέτησαν τον ίδιο αλλά και παραμέτρους του ναζισμού. Τα γραπτά του δημοσιεύτηκαν στην αυτοβιογραφία του που εκδόθηκε το 1952 στην Πολωνία. Ο Ες απαγχονίστηκε στις 16 Απριλίου 1947.

Πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο: «Οι κυνηγοί των Ναζί: Η καταδίωξη των εγκληματιών του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου», Andrew Nagorski, εκδόσεις Μεταίχμιο... 

mixanitouxronou.gr

ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΑΣ ΒΡΩΜΑΝΕ ΣΕΞΙΣΜΟ!

Έφτασε πάλι και φέτος αυτή η ξέφρενη γιορτή της αποκριάς και ενώ ο κόσμος θα βγαίνει στους δρόμους με χορό και μουσική , η πατριαρχία και ο καπιταλισμός θα κάνουν το δικό τους πάρτι πίσω από τον μανδύα του χιούμορ και της σάτιρας.

Οι απόκριες στη χώρα μας αντί να πρεσβεύουν και να εξυψώνουν την ελευθερία , την έκφραση του διαφορετικού και την αποδέσμευση από κοινωνικές νόρμες ,έχουν καταντήσει ένα πανηγύρι πατριαρχικών στερεοτύπων – καπιταλιστικής κερδοφορίας και ρατσιστικών φαινομένων.

Πολύ εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος/α τα καρναβάλια , γιορτή έμφυλων διακρίσεων , ρίχνοντας απλά μια ματιά σε βιτρίνες με αποκριάτικα είδη.

Για το γυναικείο φύλο οι επιλογές περιστρέφονται γύρω από την ανάδειξη της “θηλυκότητας” η οποία γίνεται μέσω της απόδοσης συγκεκριμένων χαρακτηριστικών ,την υποτίμηση και αργότερα την υπερσεξουαλικοποίηση του γυναικείου σώματος . Στις μικρές ηλικίες εκφράζεται μέσα από στολές ‘“παραμυθένιες” – νεράιδας ή πριγκίπισσας – που προβάλλουν χαρακτηριστικά γλύκας και χαριτωμενιάς λες και πρόκειται να πάρουν μέρος σε καλλιστεία ομορφιάς. Όσο μεγαλώνει ηλικία οι στολές επικεντρώνονται στην ικανοποίηση της αντρικής ματιάς και την προβολή του γυναικείου σώματος αποκλειστικά ως σεξουαλικό αντικείμενο .

Έτσι ο διάδρομος των γυναικείων στολών έχει καταλήξει να μοιάζει με sex shop και όλες οι αμφιέσεις να συνοδεύονται απαραίτητα από το επίθετο sexy όπως  για παράδειγμα της sexy μπατσίνας ή sexy καλόγριας που δεν διστάζουν να μοστράρουν και στην εικόνα της συσκευασίας.Το πρόβλημά μας δεν είναι οι αισθησιακές και “sexy” ενδυμασίες αλλά ότι αυτές ξαφνικά γίνονται αποδεκτές και αναγκαίες από μια κοινωνία που μέχρι εχθές έτρεφε το slut shaming. Κάθε γυναίκα μπορεί να φοράει ό,τι θέλει ανεξάρτητα απ’ τους πόντους υφάσματος που έχει επιλέξει να καλύπτεται. Το σώμα είναι δικό της και μπορεί να το αυτοδιαθέτει με όποιον τρόπο την ικανοποιεί ,οποιαδήποτε μέρα του χρόνου και όχι μόνο όταν της το επιτρέψει η αποκριάτικη στολή.

Όσον αφορά το ανδρικό φύλο, η πατριαρχική κοινωνία σπεύδει να αναδείξει όλο το φάσμα της αρρενωπότητας, ξεκινώντας με στολές υπερ-ηρώων με έκδηλους κοιλιακούς και τετρακέφαλους για να καταλήξει σε στολές αστυνομικών, στρατιωτικών και γενικότερα αμφιέσεων που «εμπνέουν» δύναμη, υπεροχή και εξουσία. Αν ένα αγοράκι θέλει να μεταμφιεστεί σε πρίγκιπα ή νεράιδα, δεν θα μπορέσει ποτέ να το κάνει, γιατί εκτός ότι οι συγκεκριμένες στολές δεν κυκλοφορούν σε «ανδρικά νούμερα», δεν αντιπροσωπεύουν και τα καθιερωμένα μάτσο χαρακτηριστικά. Σε μεγαλύτερες ηλικίες βέβαια, έχει τη δυνατότητα να το κάνει αφού δεν υπάρχει πλέον ο κίνδυνος «να βγει το παιδί μου αδερφή», καθώς έχει εξελιχθεί σε έναν «ώριμο» άνδρα με χιούμορ.

Ας μην ξεχνάμε και τα αντικείμενα που συνοδεύουν τις συνηθισμένες αγορίστικες-ανδρικές στολές, τα οποία συνήθως είναι γκλοπ, καραμπίνες, σπαθιά και πανοπλίες. Ενώ λοιπόν η κοινωνία επιθυμεί φαινομενικά να προστατέψει τα παιδιά της από την ασχήμια του πολέμου (το κλασικό «απομακρύνετε τα παιδιά από τις οθόνες, ακολουθούν σκηνές έντονης βίας»), παράλληλα αποκτά βαρηκοΐα όταν τα ίδια τα σύνεργα του πολέμου χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο αποκριάτικων στολών. Ο λόγος, επειδή αυτό απλά ικανοποιεί τις δύο καλύτερες φίλες της, δηλ. την πατριαρχία και το κεφάλαιο. Επίσης, δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει από αυτό το φιάσκο και η βασική ιδεολογία της πατριαρχίας περί ανωτερότητας του ανδρικού φύλου. Έτσι, είναι πιο σύνηθες ένας άντρας να ντυθεί γιατρός, πάλι θέση εξουσίας – σεβασμού, και μια γυναίκα να ντυθεί νοσοκόμα, να είναι δηλαδή υποτελής και να κάνει πράξεις τις διαταγές του γιατρού, άρα και του άντρα.

Παραμένοντας στο ίδιο κλίμα περί έμφυλων στερεοτύπων αξίζει να αναφερθούμε στην ιδιαίτερα διαδεδομένη μεταμφίεση σε γυναίκες που προτιμάται από πολλά αγόρια και άντρες. Σε αυτή τη μεταμφίεση όμως, η γυναίκα έχει – σχεδόν – πάντα μακριά ξανθά μαλλιά, μεγάλο στήθος, εντυπωσιακά οπίσθια και έντονο μακιγιάζ. Αυτός ο τρόπος αποτύπωσης του γυναικείου σώματος, πρώτον προβάλλει πολύ συγκεκριμένα πρότυπα σώματος και ομορφιάς, δεύτερον τονίζει ότι το να είναι κάποια γυναίκα είναι ένας ρόλος και όχι κομμάτι της ταυτότητάς της και τρίτον προσβάλλει και γελοιοποιεί ομάδες ατόμων που επιλέγουν να ντύνονται έξω από τα κλισέ του δίπολου άντρας – γυναίκα μέσα στο πλαίσιο της ελεύθερης έκφρασής τους. Η drag κουλτούρα, δεν είναι κάτι το γελοίο, ούτε είναι κάτι που μπορεί να σταθεί μόνο στα καρναβάλια, είναι μορφή τέχνης και τρόπος έκφρασης. Εμείς θέλουμε να εκφράζουμε κάθε μέρα και σε κάθε μέρος ελεύθερα την ταυτότητά μας!

Τέλος ,όπως έχουμε αναφέρει , ο ρατσισμός δεν θα μπορούσε να μην κάνει αισθητή την παρουσία του και σε αυτή τη γιορτή. Μιλάμε για τις στολές άραβα , μαύρου , τσιγγάνας κ.λ.π που χαρακτηρίζονται από την αναπαραγωγή παγιωμένων στερεοτύπων κάθε εθνικότητας και αποδίδονται με έντονα στοιχεία υπερβολής για να μετατραπούν εν τέλει σε προσβλητικές καρικατούρες . Σε μια κατά τα άλλα παγκοσμιοποιημένη και πολυπολιτισμική κοινωνία που η εθνική διαφορετικότητα θα έπρεπε να είναι σεβαστή και αποδεκτή, αντιθέτως γελοιοποιείται και χλευάζεται μέσα από τα πεντακοσάρικα και τα πούρα στο χέρι του άραβα μεγιστάνα και της κατάμαυρης βαμμένης επιδερμίδας. Βέβαια ο ρατσισμός προεκτείνεται και στα άτομα που το σώμα τους δεν πληροί τις αυστηρές αναλογίες των προτύπων της κοινωνίας. Τα νούμερα στις στολές δεν καλύπτουν όλα τα φάσματα σωματοτύπων και όταν το κάνουν οι επιλογές είναι πολύ συγκεκριμένες και ανάλογες με το σωματικό βάρος και σχήμα τα οποία παίζουν καθοριστικό ρόλο στο είδος της αμφίεσης (πχ κλόουν, αρκούδα, αγελάδα κλπ).

Πόσο ελεύθερα επιλέγουμε λοιπόν την αποκριάτικη στολή μας; Έπρεπε να μεγαλώσουμε για να καταλάβουμε ότι πίσω από τα αυτά τα «αθώα» αποκριάτικα πάρτυ τα οποία μας προβάλλουν από μικρή ηλικία, θριαμβεύει η πατριαρχία και ο καπιταλισμός, ξερνώντας σεξισμό, ομοφοβία, ρατσισμό και body – shaming.

OI AΠΟΚΡΙΕΣ ΣΑΣ ΒΡΩΜΑΝΕ ΣΕΞΙΣΜΟ!

Σόδομα κ’ Πόμολα

Eικονογράφηση στο ” Άκου ανθρωπάκο”

Ο καλός γιατρός μας ζητά να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια τους εαυτούς μας και να αναλάβουμε την ευθύνη για τις ζωές μας και για το μεγάλο ανεκμετάλλευτο δυναμικό που βρίσκεται στο βάθος της ανθρώπινης φύσης .

Ο εικονογράφος William Steig στην έκδοση του 1974, στο βιβλίο του Βίλχελμ Ράιχ “Άκου ανθρωπάκο”, το διάνθισε με κάποια πραγματικά καταπληκτικά σκίτσα. Εμείς τα βρήκαμε κι ενσωματώσαμε λεζάντες από τα αντίστοιχα αποσπάσματα του κειμένου της ελληνικής έκδοσης. 

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Ο δεκάλογος της θεωρίας της Maria Montessori

«Δεν ανακάλυψα καμία εκπαιδευτική μέθοδο. Απλά έδωσα σε μερικά μικρά παιδιά την ευκαιρία να ζήσουν»  Maria Montessori.

Η Maria Montessori είναι η γυναίκα που δίδαξε στα παιδιά την αγάπη για τη μάθηση και στους μεγάλους την αγάπη για το κάθε παιδί.

1.  Μην αγγίζετε ένα παιδί παρά τη θέληση του.
2.  Μην μιλάτε με άσχημο τρόπο σε ένα παιδί και μην χρησιμοποιείτε άσχημα λόγια όταν αναφέρεστε σε αυτό κατά την απουσία του.
3.  Επικεντρωθείτε στο να ενισχύσετε και να βοηθήσετε να αναπτυχθούν τα θετικά στοιχεία και οι υπάρχουσες ικανότητες του παιδιού ώστε να μην αφήνουν χώρο για το ”κακό”.
4.  Βοηθήστε το να συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία του περιβάλλοντος μάθησης. Αφιερώστε σχολαστική και συνεχή φροντίδα σε αυτό. Βοηθήστε το παιδί να συνάψει εποικοδομητική σχέση με το περιβάλλον του. Δείξτε του το περιβάλλον μέσα στο οποίο κρύβονται τα μέσα που θα βοηθήσουν την ανάπτυξη του και υποδείξετε του την κατάλληλη χρήση τους.
5.  Να είστε πάντα έτοιμοι να ανταποκριθείτε στο κάλεσμα ενός παιδιού που έχει την ανάγκη σας και πάντα να ακούτε και να απαντάτε στο παιδί που σας απευθύνεται.
6.  Σεβαστείτε το παιδί που κάνει κάτι λάθος και μπορεί αργότερα να εντοπίσει μόνο του το λάθος και να διορθωθεί, αλλά να διακόψετε άμεσα και ρητά κάθε καταχρηστική χρήση του περιβάλλοντος και κάθε κίνηση που μπορεί να θέτει σε κίνδυνο το παιδί,το περιβάλλον του ή τους άλλους.
7.  Σεβαστείτε το παιδί τη στιγμή που ξεκουράζεται ή τη στιγμή που παρακολουθεί άλλους να εργάζονται ή όταν συλλογίζεται τι έχει κάνει ή τι θέλει να κάνει. Μην το κατευθύνετε ούτε να το αναγκάζετε σε άλλες μορφές δραστηριοτήτων.
8.  Βοηθήστε το παιδί που βρίσκεται σε αναζήτηση κάποιας δραστηριότητας και δεν μπορεί να βρει τι θέλει να κάνει.
9.  Να είστε ακούραστοι στο να επαναλαμβάνετε αυτό που θέλετε στο παιδί που αρνήθηκε λίγο νωρίτερα να σας ακούσει, να βοηθάτε το παιδί να αποκτήσει ό, τι δεν έχει ακόμη κατακτήσει και να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες του. Κάνετε το δημιουργώντας το μαθησιακό περιβάλλον με φροντίδα, εξοπλισμένοι με αυτοσυγκράτηση και σιωπή, χρησιμοποιώντας ήπια λόγια και γεμάτη αγάπη παρουσία. Κάνετε αισθητή την παρουσία σας στο παιδί που βρίσκεται σε αναζήτηση και αποστασιοποιηθείτε από το παιδί που έχει βρει τις απαντήσεις του.
10.  Πάντα να συμπεριφέρεστε στο παιδί χρησιμοποιώντας τους καλύτερους τρόπους σας και να του προσφέρετε τον καλύτερο εαυτό σας .

 - - -

Η Maria Montessori (1870-1952) σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης και έγινε η πρώτη γυναίκα γιατρός στην Ιταλία! Κατά τη διάρκεια της πρακτικής της στην Ιατρική, οι κλινικές παρατηρήσεις της την οδήγησαν στο να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά μαθαίνουν.

Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά κατασκευάζουν αυτά που θα μάθουν από ότι υπάρχει στο περιβάλλον τους. Το 1902 ξεκίνησε τις σπουδές της στην παιδαγωγική, την πειραματική ψυχολογία και την ανθρωπολογία.Έδωσε διαλέξεις για εκπαιδευτικές μεθόδους που αφορούν σε παιδιά που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες. Το 1907 εγκαινιάστηκε το “Casa de Bambini”. Ήταν το πρώτο σπίτι στη συνοικία San Lorenzo της Ρώμης και έγινε η πηγή της μεθόδου Montessori για τους εκπαιδευτικούς.

Το 1911 φεύγει από τον κλάδο της Ιατρικής και ασχολείται με το εκπαιδευτικό έργο. Το 1913 ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ και η σύζυγός του Mαμπέλ εγκαινίασαν τoν Μορφωτικό Σύλλογο Μontessori ( Montessori Educational Association ) στην Ουάσινγκτον. Εισέρχεται στον κόσμο της Παιδαγωγικής μια νέα μέθοδος, στην οποία τα υλικά είναι κύρια πηγή μάθησης κατά την προσχολική περίοδο.

Η μέθοδος αυτή βασίζεται στην προώθηση της πρωτοβουλίας και την ανταπόκριση του παιδιού με τη χρήση ενός ειδικά σχεδιασμένο εκπαιδευτικό υλικό. Το παιδί πρέπει να μαθαίνει σύμφωνα με το δικό του ρυθμό και έτσι να ανακαλύπτει τη γνώση.

Μία τάξη, φυλετικά διαχωρισμένη. Το πείραμα της Jane Elliot (βίντεο)

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων.

Πριν από 40 χρόνια, η Τζέιν Ελιοτ, μια δασκάλα στην Αϊόβα των ΗΠΑ, στην προσπάθειά της να κατανοήσει το φαινόμενο του ρατσισμού, έκανε ένα πείραμα. Δίδασκε μαθητές της τρίτης τάξης του δημοτικού σε μια αγροτική περιοχή με ελάχιστες μειονότητες.

(Η Αϊόβα είναι μια πολιτεία των ΗΠΑ με έκταση όση η μισή Ελλάδα περίπου και με πληθυσμό τρία εκατομμύρια κατοίκους.  Ο Δήμος Ράισβιλ, στον οποίο έγιναν αυτά ,είναι ένα αγροτικό χωριό με βασική παραγωγή τα καλαμπόκια).

Είπε λοιπόν στους μαθητές της ότι όσοι είχαν γαλανά μάτια ήταν ανώτεροι από εκείνους με καστανά. Τους έπεισε με «επιχειρήματα» του τύπου ότι ο Ουάσιγκτον είχε γαλανά μάτια και άλλα παρόμοια. Οι «ανώτεροι» υποτίθεται ότι ήταν ευφυέστεροι και μπορούσαν να δίνουν διαταγές στους «κατώτερους». Οι τελευταίοι φορούσαν έναν διακριτικό γιακά για να ξεχωρίζουν.

Οι γαλανομάτηδες μετατράπηκαν σε καταπιεστές και αλαζόνες, ενώ οι καστανομάτηδες, περιέγραφαν τον εαυτό τους ως «μίζερος» και «βλάκας». Οι επιδόσεις στους καστανομάτηδες έπεσαν κατακόρυφα.

Κάποια στιγμή η δασκάλα πληροφόρησε τα παιδιά ότι είχε κάνει λάθος αφού στην πραγματικότητα οι καστανομάτηδες ήταν «ανώτεροι» και οι γαλανομάτηδες «κατώτεροι». Οι ρόλοι άλλαξαν ακαριαία. Οι γαλανομάτηδες έγιναν «μίζεροι» και «βλάκες» και οι καστανομάτηδες καταπιεστές και αλαζόνες. Οι επιδόσεις στους γαλανομάτηδες από καλές έγιναν κακές.

Καθώς είπε η δασκάλα, «παιδιά που συνεργάζονταν θαυμάσια και συμπαθούσαν το ένα το άλλο, μετατράπηκαν σε μοχθηρά, βίαια και ρατσιστικά άτομα. Ηταν αηδιαστικό.

Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά και τη δύναμή του που κράτησε σαράντα ολόκληρα χρόνια.

  

Η ψυχολογία του φασίστα. Του Bασίλη Ραφαηλίδη

Ο φασισμός δεν αγαπά το μεγάλο κεφάλαιο (εκτός από το πάρα πολύ 
μεγάλο που τον γεννάει) και λατρεύει το μικρομεσαίο. Ο φασισμός είναι κοινωνικό καθεστώς σπέσιαλ για μικροαστούς. Όχι για αστούς, ούτε για προλετάριους. Οι αστοί και οι προλετάριοι βρέθηκαν αντίπαλοί του εξ αρχής. Και δεδομένου ότι στη λεγόμενη αστική κοινωνία δεν κυριαρχούν οι αστοί αλλά οι μικροαστοί, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την απήχηση που είχαν στο λαό τα φασιστικά καθεστώτα.

Άλλωστε, οι στολές, οι παρελάσεις, οι λαμπαδηδρομίες, τα κολοσσιαία θεάματα αρένας, τα συνθήματα, το προγονικό μεγαλείο απ' το οποίο ο χάλιας μικροαστός αντλεί δύναμη για να υποφέρει την ασημαντότητά του, όλα αυτά τα εκμεταλλεύτηκαν τέλεια όλοι οι φασίστες δικτάτορες. Και τα πλήθη ουρλιάζουν "ζήτω! Είσαι ο μπαμπάς μας"! Ο χάλιας μικροαστός πάντα έχει ανάγκη από έναν σούπερ πατέρα του έθνους, που να τον προστατεύει απ' τους παμφάγους καπιταλιστές, αλλά και από τους κομμουνιστές που απειλούν το όνειρό του για ένα πέρασμα στην "ανώτερη τάξη".

Κάθε μικροαστός ονειρεύεται τον αστό που ζεσταίνει μέσα του, που τον μεγαλώνει στο θερμοκήπιο της μεγάλης ελπίδας για ένα πέρασμα στην "ανώτερη τάξη". Κάθε ψιλικατζής ονειρεύεται ένα σούπερ μάρκετ. Και επειδή το όνειρο για μερικούς πραγματοποιείται, όλοι οι χάχες πιστεύουν πως θα βγει αληθινό και γι αυτούς. Δεν έχει σημασία που οι περισσότεροι πεθαίνουν φτωχοί. Σημασία έχει που ο καπιταλισμός τους επιτρέπει να ονειρεύονται το δικό τους πλούτο. Και ο φασισμός, που είναι η ακραία μορφή καπιταλισμού, είναι μια εγγύηση για τη διατήρηση του ονείρου για ένα πέρασμα στην "ανώτερη τάξη".

Το Φολκσβάγκεν ( το Λαϊκό Όχημα) είναι δημιούργημα του Χίτλερ. Αλλά υπάρχει ακόμα. Και ο αγκυλωτός σταυρός (η σβάστικα), αυτό το εκπληχτικής ψυχολογικής αποτελεσματικότητας λαϊκό σύμβολο, που δίνει φτερά στο σταυρό και τον κάνει να γυρίζει και να αλέθει, θα δώσει και στο χριστιανισμό τη δυναμική που του λείπει. Τώρα πια δεν είναι αμαρτία να σκοτώνει ο καλός χριστιανός. Και ο Μεταξάς, όπως και ο Μουσολίνι άλλωστε, ξέρουν καλά τι κάνουν όταν υιοθετούν σα σύμβολο το διπλό πέλεκυ. Που κόβει κεφάλια και από τα δεξιά και από τ' αριστερά.

Κάτω απ' αυτές τις ιδιάζουσες στο φασισμό συνθήκες ψυχολογίας της μάζας, και με το πρόσθετο πραγματικό κίνητρο της απειλής της περιουσίας απ' τον καταχτητή που, βέβαια, δεν καταχτά μια χώρα για να κάνει περίπατο υπό το σεληνόφως στις ακρογιαλιές αλλά για να επωφεληθεί υλικά, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί οι Έλληνες έτρεξαν με τέτοια προθυμία στο μέτωπο και πολέμησαν τόσο καλά τους Ιταλούς.

Όχι όμως και τους Γερμανούς. Που είχαν ισχυρότερα σύμβολα, ισχυρότερα κίνητρα και κυρίως ισχυρότερη μικροαστική τάξη απ' αυτή των μεσογειακών λαών. Που ακόμα και τον πόλεμο τον αντιλαμβάνονται σαν λαϊκή γιορτή ."

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη,Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.

Το Καθήκον της Ημέρας

Το καθίκι είναι μια μορφής ζωής.

Υπάρχει μια λεπτή μεν ευδιάκριτη δε, γραμμή που χωρίζει το καθήκον από το καθίκι.

Το καθίκι αποκτά ξαφνικά διάθεση να φανεί νομοτελής και τυπολάτρης μόνο όταν βολεύει. Μόνο όταν μπορεί. Μόνο όταν νιώθει ανώτερος. Και μόνο τότε. Ξαφνικά θα παρατήσει την αθλητική του εφημερίδα και θα βιώσει την βραδινή υπηρεσία του ως περιπέτεια εκ του ασφαλούς.

Το καθίκι αγαπά τη γυναίκα του, τα παιδιά του, κερνάει τον κουμπάρο του γιατι είναι ανοιχτοχέρης και γλετζές. Θλίβεται και συμπάσχει με το δράμα του κουνιάδου του όταν του ξαναμειώσαν τη σύνταξη. Γιατί ανθρώπινα είναι αυτά. Οι άνθρωποι γύρω μας υποφέρουν και πρέπει να τους συμπονούμε. Για κάποιο λόγο όμως κάποιοι είναι περισσότερο άνθρωποι από κάποιους άλλους μέσα στο μικρόνοο, μίζερο και μικρόψυχο μυαλουδάκι του.

Το καθίκι έχει μηδενική ενσυναίσθηση και αντιληπτική ικανότητα τυρόπιτας. Κατοικεί στη φούσκα του και τα έχει όλα τακτοποιημένα και φιλοσοφημένα χρησιμοποιώντας το κομμάτι του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο μόνο για τη ρύθμιση της αναπνοής και τον παλμό της καρδιάς του. Οτιδήποτε εκτός της φούσκας του δεν το καταλαβαίνει και δεν προσπαθεί καν. Και οτιδήποτε δεν καταλαβαίνει το φοβάται. Και οτιδήποτε φοβάται εν δυνάμει το σκοτώνει.

Το καθίκι είναι μια μορφής ζωής. Κάθε μορφή ζωής έχει το ένστικτο της αναπαραγωγής. Μα το καθίκι νιώθει τόσο τιποτένιο βαθιά μέσα στις πιο σκοτεινές και ειλικρινείς λάχνες της σκατένιας του ψυχής, που ο μόνος τρόπος για να καταφέρει την πολυπόθητη στύση του και να κάνει κάτι που θυμίζει έρωτα στην τηλεθεάτρια του Μπρούσκο που ξαπλώνει μαζί του κάθε βράδυ, είναι να εκμεταλλευτεί αυτές τις σπάνιες ευκαιρίες επιβολής. Είναι αυτές οι σπάνιες στιγμές ψευδαισθήσεων εξουσίας πάνω σε κάτι άλλο η μόνη τροφή ικανοποίησης του σηψαιμικού υπερεγώ του.

Το κάθε καθίκι που συναντάς στη ζωή σου είναι η στιγμιαία μετουσίωση σε σάρκα, οστά, κόπρανα και ιδρώτα όλων των πνευματικών και ιδεολογικών αποβλήτων που υπήρξαν σαν υποπροϊόντα κάθε αποτυχίας της ανθρωπότητας να προοδεύσει, από την εποχή που σηκωθήκαμε στα δύο πόδια και έπειτα.

Το καθίκι είναι ο Εφιάλτης των σύγχρονων Θερμοπύλων που κάποιοι άλλοι ολιγάριθμοι αυτοκτονούν επί ματαίω για να υπερασπιστούν τα ιδανικά, την αξιοπρέπεια, τους ευγενείς σκοπούς και τα αυτονόητα μιας ανθρωπότητας που δε θα γεννηθεί ποτέ πάρα μόνο από τις στάχτες της. Ανοίγει την Κερκόπορτα ως άλλος δειλός της ιστορίας ελπίζοντας στην επιείκεια αυτού που δεν την οφείλει.

Το καθήκον είναι να του σπάσεις τα μούτρα.

projectaftermath

Πόση γη χρειάζεται ένας άνθρωπος ?

Μια από τις ιστορίες του Λέων Τολστόι, είναι η μικρή αυτή ιστορία με τον τίτλο «Πόση γη χρειάζεται ένας άνθρωπος;» Η ιστορία μιλάει για έναν αγρότη, τον Παχόμ που ο ίδιος απόκτησε περιουσία και τα υπάρχοντα του τα πολλά, άναψαν μέσα του μια επιθυμία να αποκτήσει όλο και πιο πολλά.

_____________________________________________

"Η τύχη το έφερε και συνάντησε ο Παχόμ έναν άλλο αγρότη που ήρθε από πάνω από τον Βόλγα και επίσης έναν πλανόδιο έμπορο που ταξίδευε από μέρος σε μέρος. Από αυτούς, λοιπόν, ο Παχόμ έμαθε για απέραντες εκτάσεις γης που μπορούσε να τις αποκτήσει καθένας για «ένα κομμάτι ψωμί» όπως λέμε, από κάποιους που έμεναν πολύ μακριά, και ήταν νομάδες, είχαν ζώα και μετακινούνταν από μέρος σε μέρος. Αυτούς τους έλεγαν «Μπασκίρς.»

Μια και δυο λοιπόν ο Παχόμ ξεκίνησε, ταξίδεψε και έφτασε σε εκείνη την μακρινή γη. Το έδαφος ήταν παρθένο και απαλό σαν την παλάμη του ανθρώπου και μαύρη όπως ο σπόρος της παπαρούνας, και το χορτάρι έφτανε ψηλά ως το στήθος.

«Και ποια είναι η τιμή;» ρώτησε ο Παχόμ.

«Η τιμή μας είναι πάντοτε η ίδια: χίλια ρούβλια την ημέρα» του απάντησαν

Ο Παχόμ δεν καταλάβαινε.

«Την ημέρα; Τι είδους τιμή είναι αυτή; Πόση έκταση είναι αυτό;»

«Δεν ξέρουμε να το υπολογίσουμε» είπε ο αρχηγός τους.

«Το πουλάμε με την ημέρα. Όσο μπορείς να περπατήσεις σε μια μέρα, όσο σε πηγαίνουν τα πόδια σου και αντέχεις για μια μέρα να πηγαίνεις, είναι δικό σου, και η τιμή είναι πάντα χίλια ρούβλια.»

Ο Παχόμ έχασε τη μιλιά του από την έκπληξη.

«Ναι,» είπε, «αλλά σε μια μέρα μπορώ να προλάβω να περπατήσω και να καλύψω ένα τεράστιο μέρος από γη.»

Ο αρχηγός τους γέλασε.

«Θα είναι όλο δικό σου!» του είπε. «Αλλά υπάρχει ένας όρος. Θα πρέπει την ίδια μέρα να επιστρέψεις στο μέρος από το οποίο ξεκίνησες. Αν δεν επιστρέψεις στο μέρος από όπου ξεκίνησες, τα λεφτά σου είναι χαμένα».

Εκείνο το βράδυ ο Παχόμ δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Όμως πριν χαράξει αποκοιμήθηκε και άρχισε να ονειρεύεται. Ονειρευόταν πως ήταν σε μια δικιά του σκηνή και πως άκουσε να γελούν απ’ έξω. Τόλμησε και βγήκε έξω και είδε τον αρχηγό των Μπασκίρς να κάθεται έξω από την σκηνή και να κρατά την κοιλιά του από τα γέλια και να κυλίεται γύρω-γύρω γελώντας. Καθώς πλησίασε πιο κοντά κατάλαβε πως δεν ήταν ο αρχηγός των Μπασκίρ αλλά εκείνος ο πλανόδιος έμπορος που είχε συναντήσει στην δική του γη, και σαν είδε ακόμη πιο καλά κατάλαβε πως ήταν ο αγρότης που είχε βρει, που είχε έρθει πάνω από τον Βόλγα. Αλλά τελικά δεν ήταν ούτε αυτός, ήταν ο διάβολος ο ίδιος με κέρατα και πόδια ζώου, με οπλές που τα κτυπούσε κάτω ελαφρά. Μπροστά από τον διάβολο ήταν ξαπλωμένος ένας ξυπόλυτος άνδρας που φορούσε μόνο παντελόνι και πουκάμισο.

Και καθώς ονειρευόταν ο Παχόμ, πήγε πιο κοντά να δει τι άνθρωπος ήταν αυτός, και διαπίστωσε πως ήταν νεκρός και πως ήταν… ο εαυτός του!

Τρομοκρατημένος ο Παχόμ πετάχτηκε επάνω. «Τι μπορεί να ονειρεύεται ο άνθρωπος!» σκέφτηκε.

Ο Παχόμ έφτασε στην πεδιάδα εκείνη που είχαν συμφωνήσει καθώς ο ουρανός άρχιζε να κοκκινίζει. Έβαλε τα χίλια ρούβλια στο γούνινο καπέλο του αρχηγού που το είχε βάλει στο χώμα, και ξεκίνησε. Το βήμα του δεν ήταν ούτε αργό, ούτε γρήγορο. Όσο όμως περπατούσε στην γη έκανε πιο μεγάλα βήματα γιατί η γη σε κάθε βήμα που έκανε φαίνονταν και πιο ωραία. Μάλιστα σε μια προσπάθεια να συμπεριλάβει μέσα ένα πολύ ωραίο λιβάδι, πήγε πολύ μακριά πριν να βάλει το σημάδι που είχε μαζί του, και να αρχίσει να γυρίζει πίσω. Έτσι κύλησε η μέρα και τώρα βιαζόταν και περπατούσε πραγματικά γρήγορα κάτω από τον καυτό ήλιο που όμως είχε αρχίσει να δύει.

Κατακουρασμένος αφού έκανε κύκλο τέτοια μεγάλη έκταση ο Παχόμ γύριζε πίσω στο λοφάκι από όπου είχε ξεκινήσει περπατώντας με δυσκολία, σέρνοντας τα πόδια του. Το στήθος του ανεβοκατέβαινε σαν των παλιών σιδεράδων το φυσερό, η καρδιά του χτυπούσε σαν σφυρί, τα πόδια του άρχιζαν σιγά-σιγά να τον εγκαταλείπουν. Σε λίγο έβλεπε ο Παχόμ τον λόφο και τους Μπασκίρς να του φωνάζουν.

Και ο Τολστόι κλείνει την ιστορία:

«Ο Παχόμ κοίταξε τον ήλιο που είχε αγγίξει την γη. Η μια πλευρά του είχε ήδη χαθεί. Με όση δύναμη του απέμενε βιάστηκε τόσο πολύ που έγερνε το κορμί του μπρος τα εμπρός ίσα-ίσα που τα πόδια του ακολουθούσαν ώστε να μην πέσει. Με το που άγγιξε τον λοφίσκο ξαφνικά σκοτείνιασε. Κοίταξε ψηλά, ο ήλιος είχε ήδη δύσει! Φώναξε με αγωνία: «όλος μου ο κόπος πήγε χαμένος,» και ενώ σκεφτόταν να σταματήσει άκουσε τους Μπασκίρς να του φωνάζουν και θυμήθηκε πως αν και για αυτόν που ήταν χαμηλά ο ήλιος είχε δύσει, για αυτούς όμως που ήταν στην κορυφή ο ήλιος ακόμη φαινόταν. Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, ανέβηκε πάνω στον λόφο. Εκεί ήταν ακόμη φως. Και καθώς έφτασε στην κορυφή είδε τον σκούφο. Δίπλα από αυτόν καθόταν ο αρχηγός γελώντας και έχοντας τα χέρια στη μέση του. Πάλι ο Παχόμ θυμήθηκε το όνειρό του και έβγαλε μια κραυγή. Τα πόδια του τον εγκατέλειψαν, έπεσε μπροστά και άρπαξε το καπέλο (με τα ρούβλια) στα χέρια του…-πέθανε από την υπερβολική προσπάθεια.

Ο υπηρέτης του σήκωσε μια αξίνα και έσκαψε ένα λάκκο μακρύ αρκετά για να χωράει τον Παχόμ και τον έθαψε εκεί. Έξι πόδια, όσο από το κεφάλι στις πατούσες του, τόσο του έλειπε για να φτάσει στον στόχο του.»

________________________________________

"Πόση γη χρειάζεται ένας άνθρωπος;"  Mια ιστορία με μεγάλη δύναμη και παγκόσμια απήχηση γιατί η πλεονεξία, η απληστία είναι αρρώστια που μολύνει την ψυχή όλης της ανθρωπότητας.

Όλοι βέβαια απορρίπτουν την πλεονεξία και την απληστία. Αλλά η πραγματικότητα είναι πως κάθε μέρα κάποιος κήρυκας, ή ιερέας κάπου θα κάνει την κηδεία κάποιου που ξόδεψε την ζωή του, θυσίασε τα πάντα, ακόμη και την οικογένειά του για να φτάσει στην κορυφή του λόφου του Παχόμ, για να αποκτήσει όλο και πιο πολλά.