Μετέωρο και Σκιά - Ταινία

 

ΜΕΤΕΩΡΟ ΚΑΙ ΣΚΙΑ

Ελλάδα 1985 | Διάρκεια 1h 41'

Σκηνοθεσία και σενάριο: Τάκης Σπετσιώτης | Πρωταγωνιστεί ο Τάκης Μόσχος | Παίζουν: Νίκος Αλεξίου, Αριστοτέλης Αποσκίτης, Γιάννης Ζαβραδινός, Γιώργος Κέντρος, Κωστής Λαδόπουλος, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Γιάννης Παλαμιώτης, Μάνος Σταλάκης, Εσθήρ Φράνκο | Συμμετέχει και εμφανίζεται πολυάριθμο καστ ηθοποιών.

Πρόκειται για τη βιογραφία του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (1888–1944). Η άνοδος και η πτώση ενός από τους σπουδαιότερους ποιητές του πρώτου τέταρτου του 20ού αιώνα και ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεορομαντικής και νεοσυμβολιστικής ποίησης, ο οποίος έζησε και δημιούργησε σε μια περίοδο γεμάτη συνταρακτικά γεγονότα για την ιστορία της Ελλάδας. Στην ταινία παρουσιάζεται το πορτρέτο ενός γόνου αριστοκρατικής οικογένειας, ο οποίος προκάλεσε την κοινωνία της εποχής του με την ομοφυλοφιλία του, τις κομμουνιστικές πεποιθήσεις του, τις αντισυμβατικές και ενίοτε ακραίες επιλογές του.

Η ερμηνεία του Τάκη Μόσχου στον κεντρικό ρόλο είναι ζηλευτή και θαυμαστή, ομοίως και η συγκλονιστική μεταμόρφωσή του στο πέρασμα του χρόνου (που αποκαλύπτει την καταρράκωση και το εσωτερικό του μαράζωμα του χαρακτήρα), γι' αυτό τιμήθηκε διθυραμβικά με βραβεία Α’ ανδρικού ρόλου, τόσο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης εκείνης της χρονιάς, όσο και στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας του Υπουργείου Πολιτισμού. 

Η σκηνοθεσία του Τάκη Σπετσιώτη οδηγεί τον θεατή στα έγκατα του Λαπαθιώτη, μέσα από μια διαδρομή που παραπέμπει σε αργόσυρτη, σχεδόν υπνωτική λιτανεία. Η ταινία απέσπασε βραβείο καλύτερης ταινίας, καθώς και βραβεία ενδυματολογίας, μακιγιάζ και σκηνογραφίας, στις παραπάνω διοργανώσεις.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας δηλώνει σε συνέντευξή του για τον ήρωα:

«Ο Λαπαθιώτης ανήκε σε μια αστική τάξη, που δεν είχε βαθιά παράδοση στην Ελλάδα. Καθώς στη χώρα μας δεν υπήρχε βιομηχανική επανάσταση και γνήσια αστική τάξη, αλλά μόνο εισαγωγή της ψυχολογίας του αστισμού, ακόμη και τα λίγα τζάκια στα οποία ανήκε η οικογένειά του, μαϊμούδιζαν τους Ευρωπαίους, Γάλλους και Ιταλούς. Το γούστο αυτής της τάξης τον απωθούσε, γι' αυτό και λαϊκοποίησε την ποίησή του.»  (Ριζοσπάστης, 21.05.2000)

Έγραφε για την ταινία ο Βασίλης Ραφαηλίδης:

«Το Μετέωρο και σκιά του Δημήτρη Σπετσιώτη προσεγγίζει με σεβασμό το μετέωρο που υπήρξε ο Λαπαθιώτης και κλαίει με αξιοπρέπεια για τη σκιά που κατάντησε στο τέλος της ζωής του. Ακροβατώντας πάνω στην κόψη του ξυραφιού, παίζοντας επικίνδυνα μ’ ένα δαιδαλώδες και πολύπλοκο θέμα, που θα μπορούσε να συντρίψει και πολύ πεπειραμένους δημιουργούς, ο Σπετσιώτης καταφέρνει να διεκπεραιώσει το τρομαχτικά δύσκολο εγχείρημα που ανέλαβε, με απόλυτη αξιοπρέπεια. [...] Η σκηνοθεσία δεν μπερδεύτηκε στον ψευδορεαλισμό της αναπαράστασης. Με την άκρως αποτελεσματική συμβολή του φωτογράφου Φίλιππου Κουτσαφτή και κυρίως της σκηνογράφου Ντόρας Λελούδα, ο Σπετσιώτης καταφέρνει τελικά να βγάλει τον χαρακτήρα και την εποχή του, λιτά, αφαιρετικά, απλά. Κι ακόμα πετυχαίνει, χωρίς να το επιδιώκει ίσως συνειδητά, να περιγράφει την αντίφαση ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία και τον πεζό και συχνά χυδαίο κοινωνικό περίγυρο, που δρα έτσι κι αλλιώς ανασταλτικά στην προσωπική υπόθεση του δημιουργού, καθώς προσπαθεί να παραμείνει ποιητής μέσα σ’ ένα κόσμο που σκοτώνει αδιάκοπα τους ποιητές...»  (Έθνος, 17.11.1985)

ΈΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗ

T’ ΑΠΛΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ

Τ’ απλό παιδί, που εγώ αγαπώ, δεν έζησε στα πλούτη,
δεν έχει τρόπους να φερθεί και μήτε να ντυθεί,
-μα ‘ναι το πιο καλό παιδί, που μες στην πλάση τούτη
μπορεί ν’ απαντηθεί!

Δεν ξέρει γράμματα πολλά, δεν κάνει για σαλόνι,
τα ρούχα του είναι της δουλειάς, τριμμένα και παλιά,
-μα το μεγάλωσε το φως, αυτό που μεγαλώνει
τα ξένοιαστα πουλιά...

Κι άλλοτε μού’ τυχε ξανά, -στο διάβα κάποιου δρόμου,
να περπατήσω συντροφιά με διάφορα παιδιά,
-μ’ αυτό, σεμνό και ταπεινό, βαδίζει στο πλευρό μου,
σα μια μικρή καρδιά...

Κι όταν των άλλων των παιδιών τα λούσα βλέπει πλάι
κι αυτό δεν έχει πιο καλό κοστούμι να ντυθεί,
τότε γυρίζει τη ματιά -και μου χαμογελάει,
να παρηγορηθεί...

Μαύρε αδελφέ μου …

Το ποίημα «Μαύρε Αδελφέ μου» που έγραψε ο Ναζίμ Χικμέτ για τον βαρύτονο Πόλ Ρόμπσον, μελοποίησε και τραγούδησε ο Αδαμάντιος Αναστασιάδης, με την Αδαμαντία Πιλισσά στη μνήμη του δολοφονημένου από αστυνομικούς Τζόρτζ Φλόιντ.

 Ο Πολ Ρόμπσον (Paul Leroy Robeson) γεννήθηκε στις 9 Απρίλη του 1898 στο Νιου Τζέρσι.

Γιος ενός πρώην μαύρου δούλου, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, διαπρέποντας ταυτόχρονα και ως παίκτης στο αμερικανικό ποδόσφαιρο.
Από τα πρώτα νεανικά του χρόνια αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για την απελευθέρωση των μαύρων.
Στη δεκαετία του ’30 επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση και έγινε φιλικά δεκτός από το λαό της.
Οπως δήλωσε ο ίδιος τότε, για πρώτη φορά ένιωσε εντελώς ελεύθερος από το ρατσισμό.

Υπήρξε μια πολυτάλαντη προσωπικότητα, με παγκόσμια ακτινοβολία.
Γνώριζε 10 γλώσσες (ακόμα και την κινεζική και τη σουαχίλι) και, με τον καιρό, αναδείχτηκε ένας διάσημος ηθοποιός του θεάτρου – ιδιαίτερα στο ρόλο του σαιξπηρικού Οθέλλου – και του κινηματογράφου (10 ταινίες), καθώς και λαϊκός και κλασικός τραγουδιστής.
Στις υπαίθριες συναυλίες του, που δίνονταν στα πλαίσια του προοδευτικού κινήματος, οι ακροατές του έφταναν τους 40.000 και πλέον.
Σαν καλλιτέχνης καθιερώθηκε πρώτα στο εξωτερικό (Λονδίνο) και κατόπιν στην πατρίδα του.
Το ίδιο έγινε αργότερα και με την περιλάλητη μαύρη χορεύτρια και ηθοποιό Τζοσεφίν Μπέικερ, όταν μετανάστευσε στο Παρίσι.

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έπαιξε πρωτοποριακό ρόλο στην εκστρατεία κατά του λιντσαρίσματος των ομοφύλων του.
Και όταν ο Πρόεδρος Τρούμαν αρνήθηκε να δράσει ανάλογα, ο Ρόμπσον μαζί με τον επίσης μαύρο Ουίλιαμ Πάτερσον, ανώτατο στέλεχος του ΚΚ ΗΠΑ, υπέβαλαν στον ΟΗΕ υπόμνημα με τον τίτλο “Καταγγέλλουμε τη γενοκτονία”.Αντίστοιχη ήταν η αντίθεσή του τόσο στον ψυχρό πόλεμο, όσο και στην πολιτική που οδηγούσε σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και η ολοένα ενεργότερη συμμετοχή του στις δραστηριότητες υπέρ της ειρήνης και της φιλίας με την ΕΣΣΔ.

Στο Συνέδριο Πολιτικών Δικαιωμάτων, που έγινε τον Ιούλιο 1949 στη Νέα Υόρκη, ο Ρόμπσον επαναβεβαίωσε τη δήλωση που είχε κάνει νωρίτερα στο Παρίσι, ότι ο νέγρικος λαός δεν πρόκειται να πάρει μέρος “σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο“.
Επειτα από την ομιλία του αυτή, οι 246 μαύροι αντιπρόσωποι ενέκριναν ομόφωνα ψήφισμα, στο οποίο τόνιζαν ότι “ο Πολ Ρόμπσον πραγματικά μιλάει για μας στην πάλη του για τα δικαιώματα των νέγρων και στον αγώνα του για την ειρήνη”.
Από τότε εντάθηκε ο κατατρεγμός εναντίον του.
Στην υπαίθρια συναυλία που έδωσε στις 27 Αυγούστου 1949 στην πόλη Πίκσκιλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, αφηνιασμένοι τραμπούκοι επιτέθηκαν κατά των ακροατών και λιθοβόλησαν τον ίδιο, ο οποίος όμως παρέμεινε ατρόμητος.

Το 1950, περίοδο αποκορυφώματος της μακαρθικής υστερίας, οι αμερικανικές αρχές του αφαίρεσαν το διαβατήριο. Ογδόντα προγραμματισμένες συναυλίες του ακυρώθηκαν. Αίθουσες δεν του παραχωρούνταν πλέον, με αποτέλεσμα το εισόδημά του να πέσει από 104.000 το 1947 σε 2.000 δολάρια το 1950. Και το όνομά του γράφτηκε στο “μαύρο πίνακα”.
Το 1956 κλήθηκε από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών της Βουλής (HUAC).
Και όταν ρωτήθηκε αν είναι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, απάντησε αγέρωχα στα μέλη της:
“Τι εννοείτε λέγοντας Κομμουνιστικό Κόμμα; Από ό,τι ξέρω εγώ, είναι ένα νόμιμο κόμμα, όπως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και το Δημοκρατικό Κόμμα.
Εννοείτε ένα κόμμα ανθρώπων, που έχουν θυσιαστεί για το δικό μου λαό και για όλους τους Αμερικανούς και τους εργάτες, ώστε να ζουν με αξιοπρέπεια; Εννοείτε αυτό το κόμμα;“.
Και τους κατακεραύνωσε με την μπάσα φωνή του: “Εσείς είστε οι αντιαμερικανοί… Και πρέπει να διαλυθείτε για πάντα!“.Και όχι μόνο αυτό. Οταν ένα μέλος της HUAC τον ρώτησε γιατί, αφού ένιωσε τόσο ελεύθερος στη Ρωσία, δεν έμεινε εκεί, του είπε ορθά – κοφτά: “Γιατί ο πατέρας μου ήταν ένας σκλάβος και ο λαός μου πέθανε για να χτίσει αυτή τη χώρα, και εγώ θα μείνω εδώ για να έχω ένα μέρος, ακριβώς όπως και εσύ”.

Το μένος των διωκτών του υπέροχου αυτού καλλιτέχνη, διανοητή και υπέρμαχου της δικαιοσύνης ήταν τόσο αχαλίνωτο, που, όπως δήλωσε στην εφημερίδα “Βίλατζ Βόις” (10/3/98) ο γιος του, Πολ Ρόμπσον Τζ., κάνοντας μια σύγκριση ανάμεσα στον εαυτό του και τον πατέρα του: “Ο δικός μου φάκελος στο Εφ Μπι Αϊ (μυστική ασφάλεια) είναι μόνο 500 σελίδες!”. Που σημαίνει, βέβαια, ότι του πατέρα του σίγουρα ήταν κάμποσες χιλιάδες σελίδες…

Θα ήταν σοβαρή παράλειψη, αν δεν αναφέραμε και κάτι άλλο, που επίσης δείχνει όλο το μεγαλείο του.
Στα σκληρά χρόνια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και κατόπιν, ο Πολ Ρόμπσον είχε επανειλημμένα υψώσει τη φωνή του, ζητώντας την απελευθέρωση των φυλακισμένων και εξόριστων αγωνιστών.
Κι ακόμα, είχε πάρει μέρος και μίλησε σε μεγάλη συγκέντρωσή μας στη Νέα Υόρκη, υπέρ της σωτηρίας του  Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του.
Σε όλη τη ζωή του (πέθανε 77 χρονών το 1976) τιμήθηκε επάξια.
Το 1952 του απονεμήθηκε το βραβείο Στάλιν για την ειρήνη, αλλά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απαγόρευσε τη μετάβασή του στη Μόσχα.
Έτσι, η τελετή της επίδοσής του έγινε το 1953 στη Νέα Υόρκη. Επίσης, η σοβιετική κυβέρνηση έδωσε το όνομά του σε ένα βουνό της χώρας της.
Ο μεγάλος Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούδα του αφιέρωσε για τα 75χρονά του το 1973, την “Ωδή στον Πολ Ρόμπσον“.

Με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννησή του, είχε οργανωθεί, σε εθνική κλίμακα, καμπάνια για την έκδοση γραμματόσημου, με την εικόνα του, και είχαν συγκεντρωθεί 90.000 υπογραφές πολιτών, ενώ χιλιάδες άλλοι έστειλαν επιστολές με το ίδιο αίτημα. Ωστόσο, η αρμόδια Ταχυδρομική Υπηρεσία το αγνόησε. Αντίθετα, θυμίζοντας μια όχι και τόσο μακρινή σκοτεινή περίοδο, ενέκρινε την έκδοση γραμματόσημου στη σειρά “Μεγάλοι Αμερικανοί” για τον πρώην εκδότη του περιοδικού “Τάιμ”, Χένρι Λους, φρενιασμένο αντικομμουνιστή…

Η αναφορά του Χιμέκτ στον Φερχάτ …

Φοβοῦνται Ῥόμπσον
φοβοῦνται τὴν αὐγή, ν᾿ ἀκούσουνε φοβοῦνται
καὶ ν’ ἀγγίσουν φοβοῦνται ν’ ἀγαπήσουν
φοβοῦνται ν’ ἀγαπήσουνε σὰν τὸν Φερχὰτ

αναφέρεται στο λαϊκό παραμύθι «Φερχάτ και Σιρίν» (Ferhat ile Şirin), το οποίο εξιστορείται αιώνες στη Μέση Ανατολή, στο Αζερμπαϊτζάν, στο Ιράν, στην Τουρκία και στα Βαλκάνια, έχοντας υποστεί ορισμένες τροποποιήσεις, ανάλογα με τη χώρα και την περιοχή.

Αν και φαινομενικά αποτελεί μια ιστορία αγάπης, η αγάπη του Φερχάτ, αντανακλά τους κόπους που κατέβαλε ο λαός σαν σύνολο προκειμένου να εξασφαλίσει το νερό και άλλα αγαθά.

''Αγαπάω'' - Νίκος Καββαδίας

Αγαπάω ότι είναι θλιμμένο στον κόσμο,
τα θολά τα ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ' ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβουων δρόμων,
τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.

Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότη που είδαν μια βραδιά στ' όνειρό τους,
να φανεί απ' τα βάθη του απέραντου δρόμου.

Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ' άσπροφτερό τους,
τα καράβια που φεύγουν για καινούρια ταξίδια
και δεν ξέρουν καλά - αν ποτέ θα 'ρθουν πίσω
αγαπάω, και θα 'θελα μαζί τους να πάω
κι ούτε πια να γυρίσω.

Αγαπάω τις κλαμένες ωραίες γυναίκες
που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα...
αγαπάω σε τούτο τον κόσμο - ό,τι κλαίει
γιατί μοιάζει μ' εμένα.

Νίκος Καββαδίας

Το ποίημα ''Αγαπάω'' γράφτηκε από τον ποιητή σε ηλικία 18 ετών
και δεν έχει δημοσιευτεί στις ποιητικές του συλλογές.

Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους – Λουντέμης

Η αγάπη είναι ανήμερο θεριό που τρώει τη ζωή μας…Μα μόλις φύγει καταλαβαίνουμε ότι αυτή ήταν η ζωή μας. Λοιπόν; …Σ’ άφησε; Σε πρόδωσε;

Καλύτερα έτσι. Θα ‘χεις κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις. Αν έμενε, κι ανακάλυπτες τι ψεύτικο μικροπραγματάκι ήταν, θα πληγωνόσουν για πάντα. Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν τη χάνουμε. Όταν την έχουμε μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθησή της. Και την ξαναποκτούμε μόνο όταν τη χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Καν’ την τραγούδια, ξενύχτια. Καν’ την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην τη μοιρολογάς. Είναι σαν να τη βρίζεις. Σαν να της κλείνεις το δρόμο να ξανάρθει. Κοίταξέ με προσεχτικά και θα καταλάβεις.

Για την αγάπη μιας γυναίκας έγινα ποιητής. Δεν τη συγκίνησα. Έγινα κλόουν, καραγκιόζης, Ρωμαίος, Νίγκελ, Άμλετ…Κείνη προσπέρασε πλάι απ’ τις τραγικές μεταμορφώσεις μου αγέρωχη και πήγε να θαφτεί στο άγνωστο. Ήταν τρελλή; Ήταν άρρωστη; …Χαλασμένη απ’ τα βιβλία; Δεν ξέρω. Ένα πράγμα ξέρω : πως μ’ έκανε δυστυχισμένο. Κείνοι που είναι για να γίνουν μεγάλοι όχι μόνο δεν τους χρειάζεται η δυστυχία αλλά και τους μπαίνει εμπόδιο. Γιατί τώρα στα είπα όλα αυτά; Για να σε φέρω στα συγκαλά σου; Για να σε παρηγορήσω; Για να σε πλαντάξω; Δεν ξέρω.

Η αγάπη είναι το φαρμάκι και το νέκταρ της ζωής μας. Αν θέλεις να πιεις θα τα πιεις και τα δύο μαζί. Ένα ένα δε στα δίνουν. Γιατί κλείνεις τα μάτια σου; Νυστάζεις ή πονάς;…

Μενέλαος Λουντέμης, απόσπασμα από το βιβλίο «Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους»

Νέο βιβλίο με ποιήματα του Θάνου Ανεστόπουλου

"Διάφανα Χρόνια": Κυκλοφορεί ένα ακόμα βιβλίο με -έως τώρα- αδημοσίευτα ποιήματα του Θάνου Ανεστόπουλου -Επανακυκλοφορεί και ο μοναδικός σόλο δίσκος του, Ως το Τέλος

Στα ράφια των βιβλιοπωλείων βρίσκεται πλέον ένα νέο βιβλίο, μία συλλογή αδημοσίευτων ποιημάτων του Θάνου Ανεστόπουλου. Το βιβλίο κυκλοφορεί με τον τίτλο Διάφανα Χρόνια, μέσω των Ελευθεριακών Εκδόσεων Ναυτίλος, ενώ την επιμέλεια του ανέλαβαν ο Άρης Τσιούμας και η Νατάσσα Πανάγου.

Μιλώντας για το βιβλίο, ο Άρης Τσιούμας ανέφερε: "Τα ποιήματα του Θάνου Ανεστόπουλου έφτασαν στα χέρια μου κάπου ανάμεσα στο τέλος του 2013 και στις αρχές του 2014, ως αποτέλεσμα της συζήτησης που είχαμε κάνει τότε να εκδοθούν σε μία συλλογή από συνεργατικές εκδόσεις της Θεσσαλονίκης… Μετά από αρκετή σκέψη αποφασίσαμε να τυπώσουμε με τον Ναυτίλο τα αδημοσίευτα ποιήματα από όσα μου είχε στείλει προς έκδοση, θέλοντας αρχικά να τα περισώσουμε από το σκοτάδι της λήθης κι έπειτα επιθυμώντας εγώ προσωπικά να καλύψω μια τρομερή εσωτερική ανάγκη να αποχαιρετήσω με έναν τρόπο, έναν άνθρωπο που θα ζει για πάντα μέσα μου… Εκτός από τη φωνή του ας μας συντροφεύει κ η πένα του. Βάλτε να πιούμε" (MusicPaper.gr).

Σε λίγες ημέρες θα επανακυκλοφορήσει, μέσω της Inner Ear, και ο μοναδικός σόλο δίσκος του Θάνου Ανεστόπουλου, Ως το Τέλος, με την προσθήκη δέκα ακυκλοφόρητων κομματιών.

Το Σάββατο 17 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί η επίσημη παρουσίαση, στο Cabaret Voltaire (Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο), όπου θα δώσουν το παρόν καλλιτέχνες και φίλοι του Θάνου Ανεστόπουλου.


-summerrainradio.blogspot.gr

Ποίημα στους φίλους – Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Δε μπορώ να σου δώσω λύσεις 
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις
Μόνο μπορώ
να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος
Να εκπέμπεις αγάπη
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες
Να ακούμε την καρδιά μας
Να εκτιμούμε τη ζωή

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο
Ευχαριστώ που είμαι

Δεκαπέντε χιλιάδες και μία... στραβάδια απολύθηκε

Με του μπουζουκιού το σκάφος
πλέω την Αχερουσία, 
πάω να βρω τους πεθαμένους
να μου δείξουν την ουσία
Θέλω ζόρικα ντουέτα
Τζίμη Χέντριξ Βαμβακάρης
κι όχι αδελφές Κατσάμπα
να περνάει η ζωή μας τσάμπα
Ω, ρε τι θα γίνει απόψε

Τζίμης Πανούσης (12 Φεβρουαρίου 1954 - 13 Ιανουαρίου 2018)

***********

Η είδηση  θανάτου του Τζίμη Πανούση έπεσε σαν βόμβα,ήταν γνωστό εδώ και καιρό πώς ήταν άρρωστος άλλωστε ειχε λιποθυμίσει στη σκηνή πρίν καιρό.

Κανείς δεν πίστευε πώς θα χάσει τη μάχη.Ο Τζίμης Πανούσης ο Τζιμάκος για όλους εμάς,ο αντικοφορμιστής,ο «αιρετικός» ο ανυπότακτος έφυγε για το μεγάλο ταξίδι μέν αλλά αφήνει πίσω του τό έργο του για να τον θυμόμαστε.

Επικές οι ατάκες του:

•όταν βρισκόταν σε σύγκρουση με τον ακατανόμαστο όπως τόν αποκαλούσε Νταλάρα «Μην πετάτε γιαούρτια στο Νταλάρα, γιατί τα μαζεύει και τα πουλάει!»

•Και μην παίρνετε ναρκωτικά, δεν φτάνουν για όλους.

•Στη νέα τάξη πραγμάτων μην ξεχνάτε ότι τα πράγματα είμαστε εμείς.

•Εγώ πίστευα ότι είναι REFRESH η ζωή, επειδή βλέπω πολύ τηλεόραση, έβλεπα και βλέπω.
Τελικά όμως, σύμφωνα με τελευταίες επιστημονικές ανακαλύψεις δεν είναι REFRESH η ζωή,
είναι ντομάτα, άλλος την τρώει τη μάπα και άλλος την τρώει σαλάτα.

Ο Τζιμάκος έφυγε σε ηλικία 64 ετών, καθώς υπέστη το μεσημέρι του Σαββάτου καρδιακό επεισόδιο.

***********

Τραγουδιστής, συνθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός ο Τζίμης Πανούσης θα μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο αιρετικές και, σίγουρα, προκλητικές μορφές της σύγχρονης ελληνικής τέχνης.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 με τις Μουσικές Ταξιαρχίες έως και σήμερα υπηρέτησε τη rock μουσική με τον δικό του σατιρικό τρόπο και σημάδεψε με τους στίχους και το χιούμορ του ολόκληρες γενιές ανθρώπων.

Η σχέση του με τη μουσική και την πρόζα ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, ενώ εκτός από το τραγούδι είχε ασχοληθεί από νωρίς και με την ηθοποιία. Τη δεκαετία του 1970 συμμετείχε σε έναν καλλιτεχνικό θίασο από τον οποίο αποχώρησε σύντομα για να εργαστεί στην Εθνική Τράπεζα. Αυτό, όπως ανέφερε και ο ίδιος συχνά πυκνά, ήταν μία από τις πιο άσχημες εμπειρίες που βίωσε και τελείωσε σύντομα και… άδοξα.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 σχηματίστηκαν οι Μουσικές Ταξιαρχίες με τον Τζίμη Πανούση στη φωνή και τους Γιάννη Δρόλαπα (ένας από τους καλύτερους Έλληνες κιθαρίστες), Σπύρο Πάζιο (επίσης κιθάρα και synthesizer, έγχορδα) Βαγγέλη Βέκιο (τύμπανα) και Δημήτρη Δασκαλοθανάση (μπάσο). Μετά και την προσθήκη του Van Svarnas (σαξόφωνο) οι Μουσικές Ταξιαρχίες άρχισαν να πραγματοποιούν ζωντανές εμφανίσεις στην Αθήνα και απέκτησαν σύντομα μεγάλο ρεύμα.

Η κασέτα που κυκλοφόρησαν με τίτλο «Disco Tsoutsouni» έγινε ανάρπαστη στους underground κύκλους, ενώ το 1982 κυκλοφόρησε από την MINOS-EMI ο πρώτος τους δίσκος «Μουσικές Ταξιαρχίες» με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά εξώφυλλα.

Ακολούθησαν τα «Αν η γιαγιά μου είχε Ρουλεμάν» και «Hard Core», μία live ηχογράφηση που αποτύπωνε με τον καλύτερο τρόπο τις δυναμικές τους συναυλίες. 

Από το 1986 ο «Τζιμάκος» αποφασίσει να ακολουθήσει solo καριέρα και γνωρίζει σημαντική επιτυχία με τον δίσκο «Κάγκελα Παντού». Η δεκαετία του 1980 κλείνει με άλλους δύο πολύ καλούς δίσκους τα «Χημεία και Τέρατα», «Δουλειές του Κεφαλιού» και «Ρομπέν των Χαζών», ζωντανή ηχογράφηση Τσικνοπέμπτη στο θρυλικό Ρόδον.

Ο Τζίμης Πανούσης κυκλοφορεί το 1993 το «Vivere Pericolosamente», ενώ στις αρχές του νέου αιώνα, το 2000 επιστρέφει στη δράση και στην επικαιρότητα με το πολύ επιτυχημένο «Με λένε Πόπη», αναθερμαίνοντας, παράλληλα, και την ιστορική του κόντρα με τον Γιώργο Νταλάρα. Το περιοδικό Μετρό κυκλοφόρησε το 2002 το «Δείγμα Δωρεάν» που περιείχε ακυκλοφόρητα τραγούδια από τις τότε παραστάσεις του, ενώ , το 2009 κυκλοφόρησε κι ένα διπλό CD με την παράσταση «Της πατρίδας μου η σημαία» η οποία είχε προκαλέσει σάλο.

Το 2015 ο «Τζιμάκος» βρίσκει ξανά τον Γιάννη Δρόλαπα και τις Μουσικές Ταξιαρχίες για μία σειρά εμφανίσεων στο Κύτταρο και, την επόμενη χρονιά, στο Gagarin.

Ο «Τζιμάκος» στο… γυαλί και το ραδιόφωνο

Το 1981 ο Τζίμης Πανούσης (μαζί με τις Μουσικές Ταξιαρχίες) πρωταγωνιστεί στη θρυλική ταινία του Νίκου Ζεβρού «Ο Δράκουλας των Εξαρχείων» παρέα με τους Αντώνη Καφετζόπουλου, Κωνσταντίνο Τζούμα, Δημήτρη Πουλικάκο, Βαγγέλη Κοτρώνη, Σάκη Μπουλά και άλλους πολλούς. Είχε συμβάλει και στο σενάριο της ταινίας,  με το φιλμ να αποκτάει σταδιακά μεγάλη σημασία στο ως καλτ φαινόμενο στους εναλλακτικούς κύκλους.

Παράλληλα, ο Τζίμης Πανούσης εμφανίστηκε ως γκεστ σε ταινίες όπως ο Ηνίοχος του Αλέξη Δαμιανού, ο Προστάτης Οικογένειας του Νίκου Περράκη και το Safe Sex των Ρέππα-Παπαθανασίου.

Ο «Τζιμάκος» ασχολήθηκε έντονα και με το ραδιόφωνο με τις εκπομπές του στον Top FM να έχουν μείνει στην ιστορία. Συνεργάστηκε, ακόμη, με τους Κανάλι 15, Ωχ FM, Flash 9.65, 88 μισό Θεσσαλονίκης, ΣΚΑΪ 100.3FM, City FM 99.5.

Το 1995 είχε συμφωνήσει να ξεκινήσει τηλεοπτική εκπομπή με το όνομα «Κορίτσια ο Τζίμης» στην τότε ΕΤ2, ωστόσο αυτή τελικά «κόπηκε». Ο Πανούσης, πάντως, βρέθηκε αρκετές φορές ως καλεσμένος σε διάφορα τηλεοπτικά πλατό με τις εμφανίσεις του να γίνονται πάντα αντικείμενο συζήτησης.

Κυκλοφόρησε και αρκετά βιβλία, βασισμένα κυρίως στις ραδιοφωνικές του εκπομπές, όπως η «Ζάλη των Τάξεων» κ.α.

Σάτιρα, πρόκληση και ταλέντο

Εκείνου που προτάσσουν οι περισσότεροι είναι το σατιρικό περιεχόμενο των τραγουδιών του και οι προκλητικές σεξουαλικές εκφράσεις που χρησιμοποιούσε, όμως οι στίχοι του Τζίμη Πανούση είχαν πάντα μία βαθύτερη κοινωνική και πολιτική κριτική.

Προερχόμενος από τον χώρο της Αριστεράς έβαζε πάντα στο στόχαστρο την εποχή ΠΑΣΟΚ και την άνοδο του μικροαστισμού στην Ελλάδας και τη Δεξιά παράταξη, εκτόξευε πυρά κατά της Εκκλησίας, ενώ ασκούσε, πάντα, σφοδρή κριτική στο ΚΚΕ, αλλά και την Αριστερά γενικότερα. Τα μνημονιακά χρόνια από την κριτική του δεν ξέφυγε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα κόμματα εντός και εκτός Βουλής.

         

όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά

«Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και για μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για το μαστρο-Στέφανο… τότε μονάχα οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή» 
.......................................................
Χρόνης Μίσσιος

Oι μάζες φοβούνται τη λευτεριά - Λιλή Ζωγράφου

[…] Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους.

Πόσες φορές βρέθηκε ο άνθρωπος κοντά στην υποψία ότι δεν είναι οι θεοί που πρέπει ν αλλάξουν αλλά το σύστημα;…Μία κοινή πίστη σώζει πάντα τις μάζες από την ανυπόφορη μοναξιά του ατόμου. Αλλά όσο δύσκολο είναι να τις ενώσεις κάτω από μια καινούργια προοδευτική ιδέα, τόσο εύκολο είναι να τις συνδέσεις μ ένα κοινό μίσος. Εναντίον ποιανού; Μα η μετριότητα βλέπει γύρω της τόσους εχθρούς! Γι αυτό η μάζα είναι πρόθυμη να υποστηρίξει μια θεότητα ή μια εξουσία που υπόσχεται το διωγμό της αδικίας και την αποκατάσταση της ισότητας. Το κακό είναι πως δεν ελέγχει ποιος της τα υπόσχεται όλα τούτα. Της αρκεί η πλάνη πως οι πάντες θα ισοπεδωθούν στο ανάστημα της δικής της μετριότητας. Και πως και οι άλλοι θα στερηθούν εκείνο που η ίδια φοβάται: την ελευθερία να ψηλώσουν.

Οι μάζες εκπαιδευμένες να είναι άτολμες & δορυφορικές, καθηλώνονται ανίκανες και ν’ αντικρίσουν ακόμα το κενό. Ειδικά διαμορφωμένες έτσι, περιμένουν, προσφέροντας με την ανημποριά τους, το πρόσχημα. Αυτή είναι η στιγμή του καπάτσου ή αλλιώς του ηγέτη. Όταν οι παλιοί θεοί αποσύρονται, οι θρόνοι αναζητούν διάδοχο. Και μ ένα καλό χειρισμό ή δίχως καν χειρισμό, σχεδόν κάθε άχρηστο σακί κόκαλα μπορεί ν αναρριχηθεί στην άδεια θέση![…]

Λιλή Ζωγράφου 1922-1998

Θάνος Ανεστόπουλος - "Από τις Ρίζες ως τα Άνθη του καλού"

Ο Θάνος Ανεστόπουλος live στο θέατρο “Παλλάς”, στη μουσική παράσταση “Από τις Ρίζες ως τα Άνθη του καλού” (14 Μαΐου 2016)

2:09 Κοντά σου (Μαρία Πολυδούρη) / Θάνος Ανεστόπουλος
8:46 Άγριο μέλι / Θάνος Ανεστόπουλος
16:39 Παιδικό (Κ. Καρυωτάκης) / Γρηγόρης Κλιούμης
20:14 Ανδρείκελα (Κ. Καρυωτάκης) / Γρηγόρης Κλιούμης
23:30 Ως το τέλος / Θάνος Ανεστόπουλος
29:52 Suzanne (Leonard Cohen) / Lolek
34:24 Κεριά (Κ. Καφάφης) / Lolek
41:42 Μα κάτι άλλο ζητώ / Θάνος Ανεστόπουλος
49:00 Ωραίο μάθημα στα χαμένα παιδιά (Francois Villon, Μετάφραση: Γ.Κοροπούλης) / Κ. Παρίσσης
52:56 Εν κατακλείδι (Π. Σιδηρόπουλος) / Κ. Παρίσσης
56:30 Νύχτα / Θάνος Ανεστόπουλος
1:05:03 Wild is a wind / Τηλέμαχος Μούσας-Νάσια Γκόφα
1:09:51 You don’t know what love is / Τηλέμαχος Μούσας-Νάσια Γκόφα
1:16:44 Μικρές αλήθειες / Θάνος Ανεστόπουλος
1:26:53 Black market baby (Tom Waits) / Μ.Αγγελάκης
1:32:08 Jockey full of bourdon (Tom Waits) / Μ.Αγγελάκης
1:39:20 Έγινε η απώλεια συνήθειά μας / Θάνος Ανεστόπουλος
1:47:51 Transmission (Joy Division) / Boy
1:52:27 Το φιλί / Boy
2:00:17 Weeping Song (Nick Cave) / Mani Deum
2:04:07 Summer Ocean Death / Mani Deum
2:09:17 Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου / Θάνος Ανεστόπουλος
2:17:02 Φαρμακωμένη / Θάνος Ανεστόπουλος
2:23:10 Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι / Θάνος Ανεστόπουλος
2:30:23 If (Michael Nyman) / Θάνος Ανεστόπουλος
2:35:40 Τελευταίος σταθμός / Θάνος Ανεστόπουλος

Συντελεστές:

Ενορχήστρωση : Θάνος Ανεστόπουλος (με την συνδρομή της Ειρήνης Τηνιακού).

Πιάνο : Ειρήνη Τηνιακού

Τραγούδι : Θάνος Ανεστόπουλος και Guests

Τσέλο : Σοφία Ευκλείδου

Κοντραμπάσο : Αλέκος Βασιλάτος

Μουσικό πριόνι : Νίκος Γιούσεφ

Πιάνο, vibrandoneon, samplers : Γιώργος Κατσάνος

Υπεύθυνος ήχου : Πασχάλης Κολέντσης

Παραγωγή : Dole drums

Μαζί του και οι :

Γρηγόρης Κλιούμης, Λόλεκ (Γιάννης Αναγνωστάτος), Κώστας Παρίσσης, Τηλέμαχος Μούσας, Νάσια Γκόφα, Μανώλης Αγγελάκης, The Boy (Αλέξανδρος Βούλγαρης και Mani Deum.

My Cats - Charles Bukowski

«Εάν αισθάνεστε άσχημα απλά δείτε τις γάτες. Θα αισθανθείτε καλύτερα επειδή ξέρουν τα πάντα όπως ακριβώς είναι» 

Ο Χένρι Τσαρλς Μπουκόφκι,αυτός ο αυθεντικός άνθρωπος , που δεν καταδέχθηκε ποτέ να κάνει «τα σκατά ήλιο θάλασσα» και έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του (μιας και μόνο τέτοια διέθετε) τους  «σοφούς» της ακαδημαϊκής χολέρας , αποτύπωσε και την αγάπη του για τις γάτες σε ποιήματα όπως το «My cats» και το «The history of one tough motherfucker». 

Ο Χάουαρντ Σάουνις, συγγραφέας του βιβλίου «Charles Bukowski: Locked in the Arms of a Crazy Life» εξηγεί την αγάπη του Μπουκόφσκι για τις γάτες: "Όταν πια είχε βγάλει κάποια χρήματα ζούσε με τη γυναίκα του Linda Lee μια ήρεμη ζωή στα προάστια, παρέα με πολλές γάτες. Είχε γίνει πολύ συναισθηματικός μαζί τους" 

Στο έργο του «The history of one tough motherfucker» έμπνευση του συγγραφέα είναι μια γάτα η οποία επέζησε αφού την είχε χτυπήσει αυτοκίνητο. Το πείσμα του ζώου να παλέψει για να μείνει στην ζωή τον συγκίνησε που τελικά την υιοθέτησε.

"Όταν με ρωτούν οι δημοσιογράφοι για την ζωή και την λογοτεχνία σηκώνω ψηλά την χτυπημένη και αλλήθωρη Celine και τους τη δείχνω", είχε πει κάποτε. Αλλά δεν καταλαβαίνουν. Λένε κάτι του στυλ, «εννοείτε ότι εμπνέεστε από αυτή τη γάτα;». Όχι τους λέω, εμπνέομαι από αυτό που συνέβη, από πράγματα σαν κι αυτό. Από όλο αυτό, και τους την δείχνω".

«Εάν αισθάνεστε άσχημα απλά δείτε τις γάτες. Θα αισθανθείτε καλύτερα επειδή ξέρουν τα πάντα όπως ακριβώς είναι.Όσες πιο πολλές γάτες έχετε τόσο περισσότερο θα ζήσετε. Κάποια μέρα αυτό το "μυστικό" θα ανακαλυφθεί και όλοι θα έχουν χιλιάδες γάτες και θα ζουν για πάντα.

Δεν παραπονιούνται ποτέ,δεν ανησυχούν ποτέ,περπατούν με μία 

απίστευτη υπερηφάνεια,κοιμούνται με μια άμεση απλότητα,κάτι που οι

άνθρωποι απλά δεν μπορούν να κατανοήσουν. Όταν αισθάνομαι άσχημα αρκεί να τις παρατηρήσω για λίγο, και το κουράγιο μου επιστρέφει.

Στην επόμενή μου ζωή θα ήθελα να είμαι γάτα. Να κοιμάμαι είκοσι ώρες τη μέρα και να περιμένω να με ταΐζουν. Να κάθομαι όλη μέρα και να γλύφω τον κώλο μου»

My Cats

I know. I know.
they are limited, have different
needs and
concerns.

but I watch and learn from them.
I like the little they know,
which is so
much.

they complain but never
worry,
they walk with a surprising dignity.
they sleep with a direct simplicity that
humans just can't
understand.

their eyes are more
beautiful than our eyes.
and they can sleep 20 hours
a day
without
hesitation or
remorse.

when I am feeling
low
all I have to do is
watch my cats
and my
courage
returns.

I study these
creatures.

they are my
teachers.
 

Charles Bukowski

Αρχίζω με το σ’ αγαπώ - Θάνος Ανεστόπουλος

Ποιοι είστε εσείς που μιλάτε για ελευθερία,
με τις τεράστιες μαύρες τρύπες για μάτια
και δίχως την εμπειρία του έρωτα
μα με υγρούς βραχνούς λόγους,
και με δεμένα με τριχιές αισθήματα
μουσκεύετε και δένετε την γη μας.
Ποιοι είστε εσείς που για ελευθερία ρωτάτε…

Ποιοι είστε εσείς που μιλάτε για ελευθερία
με τα φλιντισένια χέρια στις τσέπες
και δίχως το αγνό θράσος των παιδιών
μα με γεμάτο γάλα τις κοιλιές σας,
γάλα κλεμμένο από της μάνας μας το γέλιο
από το στήθος γάλα βγαίνει πιο στυφό
Ποιοι είστε εσείς που για ελευθερία μιλάτε.

***************

Για να μπορέσεις να κάνεις ένα ταξίδι προς τον Άλλον, την αγαπημένη/ο
χρειάζεται να κάνεις πολλές φορές σε κομβικά χρονικά σημεία της ζωής σου,
ξανά και ξανά όσο η αγάπη τους είναι παρούσα και ζωντανή
ένα ταξίδι προς την ενδοχώρα του Εαυτού σου.

Ένα ταξίδι κατ’ ουσίαν εντός λαβυρίνθου,
το ταξίδι του έρωτα και υπό το κράτος του,
Μονάχα που από άλλη ρωγμή εισελαύνει ο ένας και από άλλη και σε έτερο χρόνο ο άλλος.
Οι ψυχές περιπλανιούνται και περιδίνονται γύρω από τον ίδιο άξονα δίχως να ανταμώνουν.
Αν ανταμώσουν, είναι γιατί έχουν πια διασχίσει την κοιλάδα της δοκιμασίας και κατά κάποιον τρόπο άντεξαν.

Είναι γιατί «η σημαία επ’ αυτών ήτο η αγάπη».

Και τότε η σχέση εξελίσσεται σε αγάπη, σε έρωτα και μπορεί να κρατήσει.
Ενώνονται δυο ζωές, οι οποίες όμως δεν γίνονται ποτέ μια!Κι αυτή είναι η ομορφιά. Το ζητούμενο.

Τότε οι δυό άνθρωποι είναι καθρέφτης ο ένας για τον άλλο χωρίς ναρκισσισμό αλλά από αληθινή αγάπη, με τον έρωτα να τους επισκέπτεται στις κομβικές στιγμές ευτυχίας τους χωρίς να γεννάει κενά φόβου ,ανασφάλειας ,εξάρτησης, κτλ. Παρά μόνο κατανόηση, ασφάλεια, γνώση, εμπιστοσύνη, ισορροπία, ελευθερία και σεβασμό του ατόμου.

 Η αληθινή ΑΓΑΠΗ.

****************

Η Γαλέρα (il galeone) (Σκλάβοι στα όπλα)

Είμαστε τσούρμο αναιμικό
σε μια φτωχή γαλέρα
που πάνω της ο θάνατος
με πείνα αργά θερίζει

Ποτέ διαυγή ορίζοντα
η αυγή δεν έχει δείξει
στο βρόμικο κατάστρωμα
πάντα η φρουρά ουρλιάζει

Τις μέρες μας τις κλέβουνε
σε βρομερά σανίδια
κι είμαστε δούλοι ασθενικοί
δεμένοι με αλυσίδα

Φεγγάρι πάνω απ τη θάλασσα
στον ουρανό τ αστέρια
μα πάνω από τα φώτα μας
πένθιμο πέπλο πέφτει

Αγέλες δούλων ξέσαρκων
κωπηλατούν βογγώντας
την αλυσίδα σου αν δε σπας
πάνω στο κουπί πεθαίνεις!

Το λοιπόν, σκλάβε, που βογγάς,
κουπί θα τραβάς αιώνια;
Κάλλιο στο κύμα θάνατος
στη θάλασσα που αφρίζει

Κουπί θα τραβάμε ίσαμε,
το πλοίο στα βράχια να πέσει.
Ψηλά τις μαυροκόκκινες,
στο σφύριγμα του ανέμου!

Κι αν είναι σάβανο άθλιο
το αφρισμένο κύμα
πάνω απ τους μάρτυρες θα βγει
της αναρχίας ο ήλιος!

Στα όπλα, στα όπλα, σκλάβοι, ορθοί!
το κύμα ανεβαίνει, μουγγρίζει
βροντές, αστραπές, κεραυνοί
χτυπούν τη μοιραία γαλέρα!

Στα όπλα, στα όπλα, σκλάβοι, ορθοί!
Παλέψτε σκληρά, με καρδιά,
δικαιοσύνη ορκιστείτε να γίνει
κι ή θάνατο, ή λευτεριά!

δικαιοσύνη ορκιστείτε να γίνει
κι ή θάνατο, ή λευτεριά!

*****************

Παρέλαση

Απαγορεύεται η θλίψη

απαγορεύονται οι αυριανές μέρες

απαγορεύεται η νοσταλγία

απαγορεύεται η ηλικία κάτω των 18

απαγορεύονται οι απροσχεδίαστοι έρωτες

απαγορεύεται η διαιώνιση του είδους

απαγορεύονται τα μακρόσυρτα τραγούδια

απαγορεύονται τα όνειρα δίχως τέλος

απαγορεύονται τα ανοιχτά παράθυρα

απαγορεύονται τα τέλεια δειλινά

απαγορεύονται τα καλαίσθητα εξώφυλλα

απαγορεύονται τα πεσμένα κίτρινα φύλλα

απαγορεύονται οι αγαπημένες σκέψεις

απαγορεύονται οι βαθιές ανάσες

απαγορεύονται τα γόνιμα πηγάδια

τα γόνιμα αγόρια

τα γόνιμα κορίτσια

απαγορεύεται η γέννα της λέξης

απαγορεύεται ο ύπνος κάτω απ τον ίσκιο των κυπαρισσιών

απαγορεύεται η βδομάδα να τελειώνει Κυριακή

απαγορεύονται τα μαντήλια να κουνιούνται στα λιμάνια

κι η καλή αντάμωση ως ευχή

απαγορεύονται οι ασυγκράτητες βροχές

απαγορεύονται οι ευγενικές λεπτομέρειες

απαγορεύεται το ανώφελο

το χάος

η αταξία

και

επιτρέπεται να παρελαύνει η Μαλακία...

**************