David Graeber / Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ανθρωπολόγος και ακτιβιστής

 

Ο David Graeber, o αναρχικός συγγραφέας, ανθρωπολόγος, ακαδημαικός,ακτιβιστής και ηγετική μορφή του κινήματος Occupy Wall Street, πέθανε στις 02/09/2020.Ήταν 59 ετών.

Μια από τις πιο ηχηρές φωνές ενάντια στην παγκόσμια κοινωνική ανισότητα και αδικία δεν είναι πια στη ζωή

Ο Graeber ήταν καθηγητής ανθρωπολογίας στο London School of Economics, γνωστός για την έντονη κριτική του στον καπιταλισμό και τη γραφειοκρατία, καθώς και για τις αναρχικές του απόψεις.

Η πορεία του χαρακτηρίζεται από σημαντική ακτιβιστική δράση και ο ίδιος υπήρξε κινητήριος δύναμη πίσω από τη δημιουργία του κινήματος Occupy Wall Street, το οποίο διαμαρτυρόταν για τις έντονες οικονομικές ανισότητες στην αμερικανική κοινωνία - ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση του 2008.

Υπήρξε επίσης και πολύ σημαντικός συγγραφέας. Το γνωστότερο βιβλίο του είναι το «Χρέος - Τα πρώτα 5.000 χρόνια», το οποίο κυκλοφόρησε το 2011. Σε αυτό αναλύει την ιστορική σχέση του χρέους με τους θεσμούς της κοινωνίας. Το 2018 κυκλοφόρησε ένα επίσης σημαντικό βιβλίο του, το «Bullshit Jobs». Αυτή τη φορά η προσοχή του David Graeber στράφηκε στην σύγχρονη εργασία και πώς αυτή οδηγεί σε δυστυχισμένους ανθρώπους.


Γεννημένος στη Νέα Υόρκη από οικογένεια εργατικής τάξης επιδίωξε τις σπουδές στην ανθρωπολογία, για να καταλάβει καλύτερα την οικονομία. Ο ξαφνικός χαμός του προκαλεί σίγουρα ένα πλήγμα στο παγκόσμιο κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης, το οποίο έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τις ιδέες του Graeber.

 

 

 

 

Μαύρε αδελφέ μου …

Το ποίημα «Μαύρε Αδελφέ μου» που έγραψε ο Ναζίμ Χικμέτ για τον βαρύτονο Πόλ Ρόμπσον, μελοποίησε και τραγούδησε ο Αδαμάντιος Αναστασιάδης, με την Αδαμαντία Πιλισσά στη μνήμη του δολοφονημένου από αστυνομικούς Τζόρτζ Φλόιντ.

 Ο Πολ Ρόμπσον (Paul Leroy Robeson) γεννήθηκε στις 9 Απρίλη του 1898 στο Νιου Τζέρσι.

Γιος ενός πρώην μαύρου δούλου, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, διαπρέποντας ταυτόχρονα και ως παίκτης στο αμερικανικό ποδόσφαιρο.
Από τα πρώτα νεανικά του χρόνια αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για την απελευθέρωση των μαύρων.
Στη δεκαετία του ’30 επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση και έγινε φιλικά δεκτός από το λαό της.
Οπως δήλωσε ο ίδιος τότε, για πρώτη φορά ένιωσε εντελώς ελεύθερος από το ρατσισμό.

Υπήρξε μια πολυτάλαντη προσωπικότητα, με παγκόσμια ακτινοβολία.
Γνώριζε 10 γλώσσες (ακόμα και την κινεζική και τη σουαχίλι) και, με τον καιρό, αναδείχτηκε ένας διάσημος ηθοποιός του θεάτρου – ιδιαίτερα στο ρόλο του σαιξπηρικού Οθέλλου – και του κινηματογράφου (10 ταινίες), καθώς και λαϊκός και κλασικός τραγουδιστής.
Στις υπαίθριες συναυλίες του, που δίνονταν στα πλαίσια του προοδευτικού κινήματος, οι ακροατές του έφταναν τους 40.000 και πλέον.
Σαν καλλιτέχνης καθιερώθηκε πρώτα στο εξωτερικό (Λονδίνο) και κατόπιν στην πατρίδα του.
Το ίδιο έγινε αργότερα και με την περιλάλητη μαύρη χορεύτρια και ηθοποιό Τζοσεφίν Μπέικερ, όταν μετανάστευσε στο Παρίσι.

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έπαιξε πρωτοποριακό ρόλο στην εκστρατεία κατά του λιντσαρίσματος των ομοφύλων του.
Και όταν ο Πρόεδρος Τρούμαν αρνήθηκε να δράσει ανάλογα, ο Ρόμπσον μαζί με τον επίσης μαύρο Ουίλιαμ Πάτερσον, ανώτατο στέλεχος του ΚΚ ΗΠΑ, υπέβαλαν στον ΟΗΕ υπόμνημα με τον τίτλο “Καταγγέλλουμε τη γενοκτονία”.Αντίστοιχη ήταν η αντίθεσή του τόσο στον ψυχρό πόλεμο, όσο και στην πολιτική που οδηγούσε σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και η ολοένα ενεργότερη συμμετοχή του στις δραστηριότητες υπέρ της ειρήνης και της φιλίας με την ΕΣΣΔ.

Στο Συνέδριο Πολιτικών Δικαιωμάτων, που έγινε τον Ιούλιο 1949 στη Νέα Υόρκη, ο Ρόμπσον επαναβεβαίωσε τη δήλωση που είχε κάνει νωρίτερα στο Παρίσι, ότι ο νέγρικος λαός δεν πρόκειται να πάρει μέρος “σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο“.
Επειτα από την ομιλία του αυτή, οι 246 μαύροι αντιπρόσωποι ενέκριναν ομόφωνα ψήφισμα, στο οποίο τόνιζαν ότι “ο Πολ Ρόμπσον πραγματικά μιλάει για μας στην πάλη του για τα δικαιώματα των νέγρων και στον αγώνα του για την ειρήνη”.
Από τότε εντάθηκε ο κατατρεγμός εναντίον του.
Στην υπαίθρια συναυλία που έδωσε στις 27 Αυγούστου 1949 στην πόλη Πίκσκιλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, αφηνιασμένοι τραμπούκοι επιτέθηκαν κατά των ακροατών και λιθοβόλησαν τον ίδιο, ο οποίος όμως παρέμεινε ατρόμητος.

Το 1950, περίοδο αποκορυφώματος της μακαρθικής υστερίας, οι αμερικανικές αρχές του αφαίρεσαν το διαβατήριο. Ογδόντα προγραμματισμένες συναυλίες του ακυρώθηκαν. Αίθουσες δεν του παραχωρούνταν πλέον, με αποτέλεσμα το εισόδημά του να πέσει από 104.000 το 1947 σε 2.000 δολάρια το 1950. Και το όνομά του γράφτηκε στο “μαύρο πίνακα”.
Το 1956 κλήθηκε από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών της Βουλής (HUAC).
Και όταν ρωτήθηκε αν είναι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, απάντησε αγέρωχα στα μέλη της:
“Τι εννοείτε λέγοντας Κομμουνιστικό Κόμμα; Από ό,τι ξέρω εγώ, είναι ένα νόμιμο κόμμα, όπως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και το Δημοκρατικό Κόμμα.
Εννοείτε ένα κόμμα ανθρώπων, που έχουν θυσιαστεί για το δικό μου λαό και για όλους τους Αμερικανούς και τους εργάτες, ώστε να ζουν με αξιοπρέπεια; Εννοείτε αυτό το κόμμα;“.
Και τους κατακεραύνωσε με την μπάσα φωνή του: “Εσείς είστε οι αντιαμερικανοί… Και πρέπει να διαλυθείτε για πάντα!“.Και όχι μόνο αυτό. Οταν ένα μέλος της HUAC τον ρώτησε γιατί, αφού ένιωσε τόσο ελεύθερος στη Ρωσία, δεν έμεινε εκεί, του είπε ορθά – κοφτά: “Γιατί ο πατέρας μου ήταν ένας σκλάβος και ο λαός μου πέθανε για να χτίσει αυτή τη χώρα, και εγώ θα μείνω εδώ για να έχω ένα μέρος, ακριβώς όπως και εσύ”.

Το μένος των διωκτών του υπέροχου αυτού καλλιτέχνη, διανοητή και υπέρμαχου της δικαιοσύνης ήταν τόσο αχαλίνωτο, που, όπως δήλωσε στην εφημερίδα “Βίλατζ Βόις” (10/3/98) ο γιος του, Πολ Ρόμπσον Τζ., κάνοντας μια σύγκριση ανάμεσα στον εαυτό του και τον πατέρα του: “Ο δικός μου φάκελος στο Εφ Μπι Αϊ (μυστική ασφάλεια) είναι μόνο 500 σελίδες!”. Που σημαίνει, βέβαια, ότι του πατέρα του σίγουρα ήταν κάμποσες χιλιάδες σελίδες…

Θα ήταν σοβαρή παράλειψη, αν δεν αναφέραμε και κάτι άλλο, που επίσης δείχνει όλο το μεγαλείο του.
Στα σκληρά χρόνια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και κατόπιν, ο Πολ Ρόμπσον είχε επανειλημμένα υψώσει τη φωνή του, ζητώντας την απελευθέρωση των φυλακισμένων και εξόριστων αγωνιστών.
Κι ακόμα, είχε πάρει μέρος και μίλησε σε μεγάλη συγκέντρωσή μας στη Νέα Υόρκη, υπέρ της σωτηρίας του  Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του.
Σε όλη τη ζωή του (πέθανε 77 χρονών το 1976) τιμήθηκε επάξια.
Το 1952 του απονεμήθηκε το βραβείο Στάλιν για την ειρήνη, αλλά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απαγόρευσε τη μετάβασή του στη Μόσχα.
Έτσι, η τελετή της επίδοσής του έγινε το 1953 στη Νέα Υόρκη. Επίσης, η σοβιετική κυβέρνηση έδωσε το όνομά του σε ένα βουνό της χώρας της.
Ο μεγάλος Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούδα του αφιέρωσε για τα 75χρονά του το 1973, την “Ωδή στον Πολ Ρόμπσον“.

Με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννησή του, είχε οργανωθεί, σε εθνική κλίμακα, καμπάνια για την έκδοση γραμματόσημου, με την εικόνα του, και είχαν συγκεντρωθεί 90.000 υπογραφές πολιτών, ενώ χιλιάδες άλλοι έστειλαν επιστολές με το ίδιο αίτημα. Ωστόσο, η αρμόδια Ταχυδρομική Υπηρεσία το αγνόησε. Αντίθετα, θυμίζοντας μια όχι και τόσο μακρινή σκοτεινή περίοδο, ενέκρινε την έκδοση γραμματόσημου στη σειρά “Μεγάλοι Αμερικανοί” για τον πρώην εκδότη του περιοδικού “Τάιμ”, Χένρι Λους, φρενιασμένο αντικομμουνιστή…

Η αναφορά του Χιμέκτ στον Φερχάτ …

Φοβοῦνται Ῥόμπσον
φοβοῦνται τὴν αὐγή, ν᾿ ἀκούσουνε φοβοῦνται
καὶ ν’ ἀγγίσουν φοβοῦνται ν’ ἀγαπήσουν
φοβοῦνται ν’ ἀγαπήσουνε σὰν τὸν Φερχὰτ

αναφέρεται στο λαϊκό παραμύθι «Φερχάτ και Σιρίν» (Ferhat ile Şirin), το οποίο εξιστορείται αιώνες στη Μέση Ανατολή, στο Αζερμπαϊτζάν, στο Ιράν, στην Τουρκία και στα Βαλκάνια, έχοντας υποστεί ορισμένες τροποποιήσεις, ανάλογα με τη χώρα και την περιοχή.

Αν και φαινομενικά αποτελεί μια ιστορία αγάπης, η αγάπη του Φερχάτ, αντανακλά τους κόπους που κατέβαλε ο λαός σαν σύνολο προκειμένου να εξασφαλίσει το νερό και άλλα αγαθά.

“Black Panthers” (1968) ένα ντοκυμαντέρ της Agnes Varda (full video) – 52 χρόνια μετά, ελάχιστα έχουν αλλάξει

“Black Panthers”, ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους του 1968 από την Agnès Varda*.

 Η ταινία γυρίστηκε στο Oakland της California κατά τη διάρκεια διαμαρτυριών για τη σύλληψη του Huey P. Newton, συνιδρυτή των Μαύρων Πανθήρων. Το καλοκαίρι του 1968, φτάνουν πολλοί και πολλές στο Oakland για να διαμαρτυρηθούν για τη σύλληψη του Huey P. Newton. 

Ο ίδιος ο Newton μιλά στην κάμερα για την κακή του μεταχείριση στις φυλακές και επίσης μιλά για τα ιδανικά των Μαύρων Πανθήρων, που περιλαμβάνουν την προστασία της μαύρης κοινότητας από την αστυνομία, την ενημέρωσή τους για τα δικαιώματά τους και τους καθημερινούς αγώνες. Στην κάμερα μιλούν κι άλλοι, συμπεριλαμβανομένης της Kathleen Cleaver που μιλά για το κίνημα Natural Hair** και την αυξανόμενη σημασία των γυναικών σε ηγετικές θέσεις στο κίνημα του Black Panther. 

Η ταινία τελειώνει με την καταδίκη του Newton για ανθρωποκτονία και ένα έγκλημα ρατσιστικού μίσους με τη συμμετοχή δύο αστυνομικών που πυροβολούν το παράθυρο ενός γραφείου των Μαύρων Πανθήρων που ήταν κρεμασμένη η φωτογραφία του Newton. Η Varda και το συνεργείο της γύρισαν την ταινία το 1968 κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Καλιφόρνια, ενώ ο σύντροφός της Ζακ Ντέμι ήταν στο Χόλιγουντ και εργαζόταν στο Model Shop.
 * Η Ανιές Βαρντά (Agnès Varda, 30 Μαΐου 1928 – 29 Μαρτίου 2019) ήταν Γαλλίδα σκηνοθέτρια, σεναριογράφος, ηθοποιός, παραγωγός και φωτογράφος. Θεωρείτο πρωτοπόρος του κινηματογράφου και μία απο τις καλύτερες και πιο σημαντικές σκηνοθέτριες όλων των εποχών. Είναι γνωστή ως “Η Γιαγιά της Γαλλικής Νουβέλ Βαγκ”. Το έργο της είναι επίσης σημαντικότατο στο πεδίο του φεμινιστικού κινηματογράφου.
Μαζί με τον σύζυγο της, ηταν μέλος της κινηματογραφικής ομάδας Left Bank (Rive Gauche), μια απο τις δυο ομάδες απο τις οποίες απαρτιζόταν το κίνημα της Νουβέλ Βαγκ. ** Natural Hair: ένα κίνημα από τη δεκαετία του 60, που ενθάρρυνε τις γυναίκες και τους άνδρες αφρικανικής καταγωγής να διατηρήσουν τη φυσική τους άφρο υφή στα μαλιά τους, σε αντίθεση με τις προηγούμενες δεκαετίες που ίσιωναν τα μαλιά τους σε μια προσπάθεια αποδοχής από το σύστημα.

εδω:https://vimeo.com/425266523

Ζαπατίστας: Γράμμα του EZLN για την πανδημία του κορονοϊού

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ. “Δεν αρκεί να πλένουμε τα χέρια μας και να φοράμε μια μάσκα, πρέπει να χτίσουμε άλλους κόσμους.”

Από τον EZLN

Σχετικά με το πώς το ζω:

Με ηρεμία, εξέγερση και σύνεση. Στην κοινότητα, δηλαδή, έξω από την πόλη, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Το φαγητό είναι στον κήπο, υπάρχουν αποθέματα καλαμποκιού και φασολιών, κάθε μέρα πίνουμε ιατρικό ζεστό νερό, ασκούμε το σώμα μας με αγροτικές και μικρές κτηνοτροφικές εργασίες.

Ο πανικός δεν είναι τόσο μεγάλος γιατί δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για χάσιμο της ημέρας παρακολουθώντας fake news, θεωρίες συνωμοσίας και τα κανάλια της κακής διακυβέρνησης. Οι κοινωνικές σχέσεις είναι δίκαιες και απαραίτητες, η αλληλεγγύη είναι απόλυτη με τον γνωστό και τον ξένο.

Η ζωή δεν σταματά, δεν υπάρχει τρόπος να μείνεις στο σπίτι, τα ζώα θα λιμοκτονούσαν και τα τσάκρα θα μπορούσαν να χαθούν.

Δεν υπάρχουν προσδοκίες για κρατικές ενισχύσεις, το κράτος έχει ιστορικά εγκαταλείψει και επιτρέπει την εκμετάλλευση αυτών των εδαφών.

Τα παιδιά χωρίς σχολικά μαθήματα μαθαίνουν περισσότερα για τον πολιτισμό και τη γλώσσα τους στο σπίτι με τις οικογένειές τους, ειδικά με τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους.

Σχετικά με τις πολιτικές σκέψεις που με διατρέχουν: Οι πόλεις που είναι παιδιά του καπιταλιστικού νεωτερισμού έχουν σχεδιαστεί για να εμπλουτίσουν τις ελίτ σε κάθε κρίση, να εξαφανίσουν τους πιο ευάλωτους και να αφήσουν το σπίτι, ακίνητη, μια τρομαγμένη και άνετη μεσαία τάξη, η οποία δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να καταναλώνει πληροφορίες πανικού και να ξοδεύει τα λεφτά της που σώζονται σαν να ήταν το τέλος του κόσμου.

Το τέλος του κόσμου ξεκίνησε με τον θρίαμβο του καπιταλισμού και το περίπλοκο σύστημα καταστροφής της ζωής και των φυσικών στοιχείων που υποστηρίζουν τον πλανήτη.

Δεν έχουμε μόνο μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία, έχουμε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για το κλίμα, μια έλλειψη νερού, τους πρόσφυγες θύματα πολέμου στη Μέση Ανατολή, τη διακίνηση ναρκωτικών στη Λατινική Αμερική και τους περιβαλλοντικούς πρόσφυγες εξαιτίας της καταστροφής των οικοσυστημάτων τους, αλλά έχουμε μια εκθετική αύξηση των γυναικοκτονιών όλες τις ηπείρους και ολοένα και πιο κατάφωρη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης · η κρίση είναι συστημική και η λύση πρέπει να είναι ίδια.

Δεν αρκεί να πλένουμε τα χέρια μας και να φοράμε μια μάσκα, πρέπει να χτίσουμε άλλους δυνατούς κόσμους και να υφαίνουμε νέα ταμεία.

Το να σπέρνουμε το φαγητό μας, να οργανώσουμε τον εαυτό μας, να ανακτήσουμε τη φυσική ιατρική, να στηριχθούμε στην αυτόνομη επιστήμη, να δημιουργήσουμε περισσότερα δωρεάν σχολεία, κολέγια και πλειονότητες, να βρούμε ρωγμές σε κρίσεις και να ξανασκεφτούμε τον συλλογικό τρόπο ζωής, είναι καθήκον των επαναστατών. μαζί με πολλά άλλα που προκύπτουν από τις συμφωνίες σύνθεσης.

Θάρρος σε αυτήν την εποχή όταν βιώνουμε ένα από τα συμπτώματα της παγκόσμιας κατάρρευσης, αυτός ο ιός είναι ένας από τους πολλούς που έχει μολύνει την ανθρωπότητα και τον κόσμο.

Δεν μένουμε στο σπίτι, το καθήκον μας ως αντάρτες είναι να οργανώσουμε με εκείνους από κάτω, με εκείνους από το paramo και τη ζούγκλα, να χτίσουμε πολούς άλλους κόσμους όπου ο ιός του πατριαρχικού καπιταλισμού και όλες οι ασθένειές του: πανδημίες, εξτρεμισμός, μηχανοποίηση, αποικιοκρατία, διακρίσεις, βία, οικοκτονία, εθνοκτονία, ιμπεριαλισμός και το πολιτικό κομματικό σύστημα, δεν θα μπορούν να εισέλθουν.

Πηγή:https://tercerainformacion.es/articulo/internacional/2020/04/22/mexico-carta-del-ejercito-zapatista-para-el-mundo

Πάτρα: Δομή αλληλεγγύης & αλληλοβοήθειας κάθε Τρίτη & Πέμπτη στην κατάληψη Παραρτήματος

Μια νέα Δομή Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας δημιουργήθηκε στην Πάτρα, στην κατάληψη Παραρτήματος (Κορίνθου και Αράτου).

Κάθε Τρίτη και Πέμπτη, 18:00 – 19:00, συλλέγονται είδη πρώτης ανάγκης για όσους/ες τα χρειάζονται. Άνεργους/ες, μετανάστες/τριες, κρατούμενους/ες, άστεγους/ες, ασθενείς, ηλικιωμένους/ες και όποιον/α βρίσκεται σε ευάλωτη θέση. Από τη δομή προσφέρεται η δυνατότητα κατ’ οίκον παράδοσης/παραλαβής κατόπιν συνεννόησης, ενώ λαμβάνονται όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις.

Ακόμα, συλλέγονται χρήματα, για την οικονομική στήριξη κρατουμένων μέσω του Ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών/τριών.

Επικοινωνία: 6995187655 / 6949941029 / domiparartima@gmail.com / facebook

Είδη που συλλέγονται:

Τρόφιμα
– Μακαρόνια
– Ρύζι
– Όσπρια
– Κονσέρβες
– Λάδι
– Ντοματοπελτές
– Γάλα εβαπορέ
– Τσάι
– Μπισκότα
– Φρυγανιές
– Χυμούς

Φάρμακα
– Παρακεταμόλη
– Βιταμίνες

Προϊόντα υγιεινής
– Σερβιέτες
– Γάντια
– Μάσκες
– Αντισηπτικά
– Μωρομάντηλα
– Καθαριστικά Είδη
– Σαπούνια
– Σαμπουάν, αφρόλουτρα
– Πάνες για μωρά και ηλικιωμένους

——-

Ανακοίνωση της δομής σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας της

Ο καπιταλισμός και το κράτος εχθρεύονται τη ζωή. Η παρούσα συνθήκη φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο την ταξικότητα του υπάρχοντος κόσμου. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον που εκατομμύρια άνθρωποι πλήττονται σφοδρά από την πανδημία και τις κυρίαρχες πολιτικές, επιλέγουμε να στήσουμε ανάχωμα αντίστασης, αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας, αυτοοργάνωσης. Είμαστε κομμάτι των από τα κάτω, είμαστε εμείς που θα κληθούμε την επόμενη ημέρα να επωμιστούμε τα βάρη όχι μόνο της υγειονομικής αλλά και της επερχόμενης οικονομικής κρίσης.

Οργανώνουμε δομή αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας στηρίζοντας όσους/ες το έχουν ανάγκη. Αδιαμεσολάβητα και συλλογικά καλύπτουμε τις ανάγκες μας, πέρα από κάθε επίπλαστη διάκριση φύλου, φυλής, καταγωγής, θρησκείας, χρώματος, σεξουαλικότητας κλπ.

Κάθε Τρίτη και Πέμπτη 18:00 – 19:00, στην κατάληψη Παραρτήματος – Πάτρα (Κορίνθου & Αράτου), συλλέγουμε είδη πρώτης ανάγκης για όσους/ες τα χρειάζονται. Άνεργους/ες, μετανάστες/τριες, κρατούμενους/ες, άστεγους/ες, ασθενείς, ηλικιωμένους/ες και όποιον/α βρίσκεται σε ευάλωτη θέση.

Προσφέρεται η δυνατότητα κατ’ οίκον παράδοσης/παραλαβής κατ’ όπιν συνεννόησης, ενώ λαμβάνουμε όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις.

Συλλέγουμε επίσης χρήματα, για την οικονομική στήριξη κρατουμένων μέσω του Ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών/τριών.

Η δομή είναι ανοιχτή σε όποιον/α θέλει πέρα από τη στήριξη να συμμετέχει, συμφωνώντας ασφαλώς με τα πολιτικά της χαρακτηριστικά.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

Αναρχικές/ οί

tetartopress.gr

Η Πάτρα έφτιαξε σπίτι φιλοξενίας για τους άστεγους

Tην έμπρακτη αλληλεγγύη του στα πιο αδύναμα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων δείχνει γιαπολλοστή φορά η δημοτική αρχή της Πάτρας. Ο λόγος για τους άστεγους, οι οποίοι ήδη φιλοξενούνται σε πανσιόν, με έξοδα της τοπικής κοινότητας. Στην προσπάθεια να διασφαλιστεί ένα μονιμότερο κατάλυμα για την ιδιαίτερα ευπαθή αυτή ομάδα πολιτών, ο δήμος Πατρέων προχώρησε στη δημιουργία του πρώτου υπνωτηρίου αστέγων στην πόλη. 

Το πρώτο υπνωτήριο για αστέγους στην Πάτρα αναμένεται να εγκαινιαστεί από το δήμαρχο της πόλης Κώστα Πελετίδη μέχρι το τέλος του χρόνου.

Ο ξενώνας αστέγων θα φιλοξενηθεί σε κτίριο επί της οδού Γούναρη και Μπουκαούρη, προσφέροντας στέγη σε 100 αστέγους σε πλήρη λειτουργία, ενώ σε πρώτη φάση θα μείνουν εκεί λιγότερα άτομα. Πέρα από την επέκταση του αριθμού των φιλοξενούμενων, ο χώρος προορίζεται και για άλλες υπηρεσίες, που θα καθοριστούν με απόφαση του Δ.Σ του Κοινωνικού Οργανισμού. Πρόκειται για μια πιο μόνιμη λύση από τις πανσιόν στις οποίες φιλοξενούνταν μέχρι σήμερα με έξοδα της τοπικής κοινότητας.

Οι ανάγκες των αστέγων στην Πάτρα είναι πολύ αυξημένες, αφού ο φετινός αριθμός των αιτήσεων για το σχετικό επίδομα φτάνει τις 800, κι έχουν εγκριθεί περίπου οι μισές. Δεν παύει όμως ο ξενώνας να δίνει μια ανάσα ανακούφισης σε κάποιους από αυτούς. Άλλωστε, όπως έχει αναφέρει και παλιότερα ο Δήμος, σκοπός είναι να συνεχίσει να διεκδικεί χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό και μόνιμο προσωπικό, με μονιμοποίηση και όλων των συμβασιούχων, ώστε οι κοινωνικές δομές να λειτουργούν μόνιμα και να εξυπηρετούν χωρίς προβλήματα όλους τους πολίτες, που έχουν την ανάγκη των υπηρεσιών μας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο δήμος Πατρέων και ο δήμαρχος Κώστας Πελετίδης κάνουν πράξη την αλληλεγγύη. Ο Κομμουνιστής δήμαρχος της Πάτρας και το δημοτικό συμβούλιο με διαδοχικές αποφάσεις τους έχουν δημιουργήσει τράπεζα τροφίμων. Διαθέτουν επίσης βαν ζεστού φαγητού και διανομής σε σχολεία, δομές και παιδικούς σταθμούς σε 13 σημεία σε ολόκληρη την πόλη. Αποδεικνύουν στην πράξη πώς μια τοπική αρχή μπορεί να ακολουθήσει μια πολιτική που να ανακουφίζει και να δίνει λύσεις στα προβλήματα του λαού…

Η επιστολή του Ιταλού αναρχικού Lorenzo Orsetti που σκοτώθηκε πολεμώντας τον ISIS στη Συρία

«Κάθε καταιγίδα ξεκινάει με μια απλή σταγόνα»

Ο Ιταλός αναρχικός Lorenzo Orsetti (γνωστός ανάμεσα στους συμπολεμιστές του ως Tekoser) σκοτώθηκε τη Δευτέρα 18/3/2019 στο Baghouz της Συρίας όπου μαχόταν με τους Κούρδους κι Άραβες του SDF/YPG/YPJ ενάντια στον τελευταίο θύλακα που έχει απομείνει στο ISIS.


Ο Lorenzo έκανε πράξη τις ιδέες του και γνωρίζοντας πως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σκοτωθεί άφησε μία επιστολή προς δημοσίευση μετά τον θάνατό του, αν αυτό συνέβαινε στο πεδίο της μάχης.

Ολόκληρη η επιστολή του Lorenzo:

«Γεια σας.

Αν διαβάζετε αυτή την στιγμή αυτό το μήνυμα είναι σημάδι πως δεν είμαι πια σε αυτόν τον κόσμο. Μην λυπηθείτε παρά μόνον λιγάκι γιατί εμένα δεν με λυπεί· δεν μετανιώνω για τίποτα, είμαι νεκρός επειδή έκανα αυτό που θεωρούσα σωστό, υπερασπιζόμενος τους πιο αδύναμους και παραμένοντας πιστός στις ιδέες μου για δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία. Επομένως, παρόλο που έφυγα νωρίς, η ζωή μου μπορεί να θεωρηθεί μια επιτυχία και είμαι σχεδόν σίγουρος πως έφυγα με το χαμόγελο στα χείλη. Δεν θα μπορούσα να έχω επιθυμήσει κάτι περισσότερο.

Σας εύχομαι το καλύτερο δυνατό και ελπίζω (αν δεν το έχετε ήδη κάνει πράξη) να αποφασίσετε να δώσετε την ζωή σας για τον πλησίον σας, γιατί μόνον έτσι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος. Μόνον νικώντας τον ατομισμό και τον εγωισμό μέσα μας μπορούμε να κάνουμε την διαφορά. Οι καιροί είναι δύσκολοι, το ξέρω, αλλά μην αφήνεστε στην παραίτηση, μην εγκαταλείπετε την ελπίδα· ποτέ! ούτε για μια στιγμή.

Ακόμα και τότε που όλα μοιάζουν χαμένα και που οι δυστυχίες που χτυπάνε τους ανθρώπους και τον κόσμο μας μοιάζουν ανυπέρβλητες, ψάξτε να βρείτε τη δύναμη και να την μεταφέρετε και στους συντρόφους σας.

Είναι κυρίως στις πιο σκοτεινές στιγμές που το δικό σας φως είναι χρήσιμο.

Και να θυμάστε πάντα πως "κάθε καταιγίδα ξεκινάει με μια απλή σταγόνα". Παλέψτε να είστε εσείς εκείνη η σταγόνα.

Σας αγαπώ όλους και ελπίζω τα λόγια μου να βρουν γόνιμο έδαφος σε εσάς.

Serkeftin!

Orso,

Tekoser,

Lorenzo»

Kurdistan Solidarity Campaign@KurdsCampaign

Devastating to hear that Lorenzo "Orso" Orsetti from Florence, Italy was killed this morning in Baghouz during clashes with ISIS. He fought bravely in Afrin & had a number of close calls on the Deir ez-Zor front. He was a chef by trade, a dog lover, an intelligent & brave comrade

677

4:24 μ.μ. - 18 Μαρ 2019

320 άτομα συζητούν σχετικά με αυτό

Πληροφορίες και απόρρητο για τις Διαφημίσεις του Twitter

Παρέμβαση στο Γερμανικό προξενείο στην Πάτρα

Το πρωί της Τετάρτης 21 Μάρτη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο Γερμανικό προξενείο που βρίσκεται στον πεζόδρομο της Τριών Ναυάρχων στην Πάτρα. Γράψαμε στην είσοδο το σύνθημα “Νίκη στην Κουρδική Αντίσταση”, ενώ πετάξαμε κόκκινες μπογιές στην πρόσοψη και τρικάκια στον περιβάλλοντα χώρο του πεζόδρομου.

Στον πόλεμο που διεξάγει το ολοκληρωτικό κράτος της Τουρκίας στη Ροτζάβα συμμετέχει και το γερμανικό κράτος:

• με την παροχή υποστήριξης σε πολεμικό υλικό
• με τη σχεδιαζόμενη κατασκευή μεγάλων μονάδων της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας στην Τουρκία για την κατασκευή αρμάτων μάχης
• με την ανάπτυξη συστημάτων της γερμανικής αεράμυνας στο μήκος των τουρκοσυριακών συνόρων
• με τις διαρκείς πτήσεις της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας πάνω από τη Βόρεια Συρία, τα δεδομένα των οποίων χρησιμοποιούνται για να καθοδηγούνται οι βομβαρδισμοί της τούρκικης αεροπορίας και οι χερσαίες πολεμικές επιχειρήσεις των τζιχαντιστών του FSA.

Παράλληλα, μέσα από τις διώξεις των τούρκων και κούρδων αγωνιστών και την αναβάθμιση του κατασταλτικού και νομοθετικού οπλοστασίου στο εσωτερικό του, το γερμανικό κράτος συμβάλλει στην εγκληματοποίηση και την ποινικοποίηση της αντίστασης στον ευρωπαϊκό χώρο.

Όντας βασικό μέλος του δυτικού μπλοκ κυριαρχίας, έχει αμέριστη ευθύνη για την ανοχή και τη συναίνεση όλων των διακρατικών ιμπεριαλιστικών μηχανισμών (ΝΑΤΟ, ΕΕ) στη γενοκτονία που υλοποιεί το ολοκληρωτικό κράτος της Τουρκίας στις κουρδικές περιοχές.

Ενάντια στον πόλεμο και το σύγχρονο ολοκληρωτισμό

Αλληλεγγύη στην κούρδικη αντίσταση – Νίκη στην επαναστατημένη Ροτζάβα

Διεθνιστικοί αγώνες για την κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”/ΑΠΟ & συντρόφισσες – σύντροφοι

Πολιτική ανάλυση για το «Μακεδονικό ζήτημα»

«Μακεδονικό ζήτημα»: μια παλιά υπόθεση

Το τελευταίο διάστημα με αφορμή την πρόθεση των κυβερνήσεων Ελλάδας και ΠΓΔΜ για εξέρευση λύσης στο θέμα του ονόματος της δεύτερης, η εθνικιστική ρητορική έχει κατακλύσει ξανά το δημόσιο λόγο προσφέροντας εύφορο έδαφος στον υφέρποντα φασισμό της ελληνικής κοινωνίας. Η ιστορία αυτή, όμως, πάει πάνω από έναν αιώνα πίσω, διαπλέκοντας τα συγκρουόμενα συμφέροντα του ελληνικού εθνικισμού και των εθνικισμών άλλων βαλκανικών χωρών.

Η εθνική αφήγηση έχει αλλάξει κατά καιρούς πότε θεωρώντας αυτούς τους πληθυσμούς ως «βουλγαρικούς» πότε ως «βουλγαρόφωνους Έλληνες πιστούς στο Πατριαρχείο» πότε ως «Μακεδόνες» προκειμένου να ενσωματωθούν στο ελληνικό κράτος και πότε ως «Σλαβομακεδόνες».

Η τωρινή θέση εθνικιστικών κύκλων ότι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική δεν μας εκπλήσσει καθόλου ότι προέρχεται από τη χουντική περίοδο και ξεθάφτηκε το 1992 από τον τότε σύμβουλο του Μητσοτάκη για τα «εθνικά ζητήματα» αλλά και αντιπρόεδρο επί χούντας της (διορισμένης από τον Παπαδόπουλο) «Συμβουλευτικής», Νικόλαο Μέρτζο. Η θέση αυτή συμβαδίζει αρκετά με την πολιτική του ελληνικού κράτους ως σήμερα, παρόλο που έχει υιοθετηθεί μια ηπιότερη στάση από τις εκάστοτε κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια. Κάθε φορά, όμως, αυτό που παραμένει ίδιο είναι μια εθνική αφήγηση πλήρως ευθυγραμμισμένη με τα εκάστοτε «εθνικά συμφέροντα», που δεν είναι άλλα από τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.

Είναι εντυπωσιακό πως στο συγκεκριμένο ζήτημα η ακροδεξιά ατζέντα και μυθολογία έχει εναρμονιστεί σε πολλά σημεία με την εθνική πολιτική. Ένα από τα σημεία αυτά είναι και η πεποίθηση ότι η ονομασία «Μακεδόνες» εμφανίζεται το 1943-44 και είναι κατασκεύασμα του Τίτο. Η αλήθεια είναι ότι η ονομασία αυτή εμφανίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς τίθεται το ζήτημα της εθνικής προέλευσης των σλαβόφωνων χριστιανικών πληθυσμών της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας.

Έχοντας κεντρική θέση στα Βαλκάνια, η Μακεδονία, με τα τρία βιλαέτια της Σελανίκ (Θεσσαλονίκης), του Μοναστηρίου (Βιτολίων) και του Ουσκούμπ (των Σκοπίων, που μετά το 1877 ονομάστηκε βιλαέτι του Κόσσοβου), βρισκόταν στο επίκεντρο των αντιμαχόμενων εθνικισμών. Η Μακεδονία υπήρξε ένας τόπος στον οποίο συναντήθηκαν και συμβίωσαν -ειρηνικά ως επί το πλείστον- πολλές διακριτές γλωσσικές και θρησκευτικές κοινότητες.

Ο μακεδονικός χώρος διαχρονικά αποτέλεσε ένα μεγάλο χωνευτήρι λαών και πολιτισμών. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Ρωμαίους, Έλληνες ή εξελληνισμένοι ντόπιοι πληθυσμοί, Ρωμαίοι ή εκλατινισμένοι Έλληνες, Ιλλύριοι, Θράκες, Παίονες, Ούννοι, Γότθοι και Βησιγότθοι, Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι συμβίωσαν, επί μακρόν ή για μικρά διαστήματα, ειρηνικά ή εχθρικά μεταξύ τους, υπό ποικίλους κυριάρχους.   Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο πληθυσμός της περιοχής αποτελούνταν από διάφορες εθνοτικές ομάδες που συνέκλιναν και επικαλύπτονταν: Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι, Τούρκοι, Εβραίοι, Βλάχοι και Αλβανοί, αλλά και διάφορες παραλλαγές τους.

Όλοι αυτοί συνιστούσαν το πολύχρωμο μωσαϊκό της Μακεδονίας. Είναι νομίζουμε φανερό ότι η εθνολογική διάκριση μιας τόσο πολυπολιτισμικής περιοχής δεν μπορούσε να βασιστεί σε κανένα κριτήριο (γλώσσα, θρησκεία, ήθη, έθιμα), καθώς το ένα μπορούσε κάλλιστα να αντιφάσκει με το άλλο. Για παράδειγμα, ο γνωστός μακεδονομάχος καπετάν Κώττας μιλώντας προς τους προεστούς των Κορεστίων αναφέρει: «Ημείς οι Μακεδόνες διά ν' αποκτήσωμεν ελευθερίαν έχομεν δύο δρόμους ν' ακολουθήσωμεν.

Ο ένας πηγαίνει εις την Βουλγαρίαν, ο άλλος πηγαίνει εις την Ελλάδα.»Η ομιλία αυτή έγινε σε μια γλώσσα την οποία ο Παύλος Μελάς που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας αναφέρει ως «μακεδονικά». Και είναι ο ίδιος ο καπετάν Κώττας, ο οποίος -όντας σλαβόφωνος- την ώρα που εκτελούνταν από τους Οθωμανούς φώναξε: «Ντα ζίβι Γκ(ά)ρτσια! (Ζήτω η Ελλάς)».

Οπότε έπρεπε να ξεκαθαρίσουν δυο πράγματα: ποια από τα υπάρχοντα έθνη-κράτη (Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία) θα ενσωματώσει την περιοχή και σε δεύτερο χρόνο τι θα γίνει με τους πληθυσμούς που έχουν διαφορετική γλώσσα, θρησκεία κτλ. Για το πρώτο ζήτημα, από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα ως και τις παραμονές του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου συγκρούστηκαν στην περιοχή τρεις επιθετικοί εθνικισμοί με αλυτρωτικές βλέψεις: η “Βουλγαρία του Αγίου Στεφάνου”, η “Μεγάλη Σερβία” και η “Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών” βρέθηκαν αντιμέτωπες σε μια ανελέητη σφαγή που έντεχνα ονομάστηκε μακεδονικός αγώνας. Εντέλει το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος.

Μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα αλληλοφαγώματος και σφαγών μεταξύ των ντόπιων πληθυσμών εμφανίστηκε και ο μακεδονικός εθνικισμός που άρχισε να δημιουργεί τη δική του εθνική αφήγηση και οριστικά εκπλήρωσε τους πόθους του για κρατική υπόσταση το 1991. Από τη στιγμή της εμφάνισής του, αλλά κυρίως μετά το 1991, ο μακεδονικός εθνικισμός, όπως κάθε εθνικισμός, κατασκευάζει τη δική του εθνική αφήγηση. Μια αφήγηση γεμάτη από αναχρονισμούς, αποσιωπήσεις, αποσπάσεις από τα ιστορικά γεγονότα, και φυσικά μύθους που δομούν την εθνική ταυτότητα.

Η συζήτηση γύρω από τη χρήση του ονόματος Μακεδονία αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της χειραγώγησης των ιστορικών γεγονότων για την εξυπηρέτηση των εθνικιστικών αντιλήψεων. Τα τελευταία χρόνια εκφράζει διάφορες αλυτρωτικές βλέψεις, ακολουθώντας τα χνάρια των άλλων βαλκανικών εθνικισμών, ενώ έχει προσφύγει σε μια ανιστόρητη και κιτς πολιτική προπαγάνδα με ανεγέρσεις αγαλμάτων, ονοματοδοσίες κτλ.

Όσον αφορά το δεύτερο ζήτημα, είναι γνωστές οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στα Βαλκάνια: εκδιώξεις, εξοντώσεις, μαζικές εκκαθαρίσεις και βίαιες διαδικασίες ομογενοποίησης των πληθυσμών προκειμένου οι εξαιρετικά πολύπλοκες εθνοτικά, θρησκευτικά και γλωσσικά περιοχές να ενσωματωθούν σε κυρίαρχα έθνη-κράτη. Κάτι τέτοιο συνέβη και στο κομμάτι της Μακεδονίας που περιήλθε στο ελληνικό κράτος, καθώς η πλειοψηφία του πληθυσμού του εκείνη την περίοδο δεν ήταν ελληνική ή τουλάχιστον ελληνόφωνη.

Ενάντια σε κάθε εθνικιστική απειλή

Το ζήτημα, λοιπόν, που προέκυψε «ξαφνικά» πριν από 25 χρόνια ανακινείται ξανά τώρα. Ο πολιτικός κόσμος εμφανίζεται ώριμος και έτοιμος να λύσει το ζήτημα μια και καλή, χωρίς να κάνει πολιτικές εκπτώσεις και υποχωρήσεις από τις προηγούμενες πολιτικές που ακολουθήθηκαν, ενώ οι διάφοροι «μακεδονομάχοι» δηλώνουν έτοιμοι να πάρουν τους δρόμους για την ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Για άλλη μια φορά στην ελληνική κοινωνία μπαίνουν ψευτοδιλήμματα που την αποπροσανατολίζουν από την πραγματική χροιά του ζητήματος, που δεν είναι η εθνική, όπως διατείνονται όλοι, αλλά η πολιτική-ταξική.   Κι αυτό γιατί το νόημα της όλης βιασύνης για να λυθεί το ζήτημα είναι η πρόθεση του γειτονικού κράτους να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και η αναγκαιότητα της σταθεροποίησης της συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου στην περιοχή υπό την αιγίδα των ΗΠΑ.

Με την εξεύρεση λύσης στο όνομα, η Ελλάδα μπορεί να παίξει ρόλο ισχυρού εταίρου στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, καθώς σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της ΠΓΔΜ, από το σύνολο των άμεσων ξένων επενδύσεων στη χώρα, η Ελλάδα έρχεται τρίτη με επενδύσεις που ανέρχονται σε 477,3 εκ. ευρώ και 10,8% επί του συνόλου.

Ταυτόχρονα, η κινητοποίηση μιας μερίδας του πληθυσμού γύρω από το ζήτημα, αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη, την ίδια ώρα που ψηφίζονται μέτρα, όπως η κατάργηση της απεργίας. Αυτός, εξάλλου, είναι και ο ιστορικός ρόλος του εθνικισμού: συσπείρωση του πληθυσμού γύρω από έναν κοινό εχθρό στο εξωτερικό, ώστε να ξεχαστούν τα προβλήματα στο εσωτερικό της χώρας, να αποδυναμωθούν τα ριζοσπαστικά κινήματα, να αλληλοφαγωθούν οι προλετάριοι και οι καταπιεσμένοι και εντέλει κερδισμένη να βγει η άρχουσα τάξη, πολιτικά ισχυρή και μη αμφισβητήσιμη.

Οι τάξεις δεν μετριούνται σε έθνος και φυλή

Αυτό είναι και το σημαντικό που πρέπει να κατανοήσουμε. Η καταπίεση και η περαιτέρω υποβάθμιση των ζωών μας δεν πρόκειται να αλλάξουν.
Ο αποπροσανατολισμός μας από την εντεινόμενη αυτή συνθήκη το μόνο που θα κάνει είναι να ενισχύσει το κράτος και το κεφάλαιο.

Εξάλλου, το μακρύ του χέρι, οι φασίστες θα βρίσκονται στα συλλαλητήρια για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με τους διάφορους «παμμακεδονικούς συλλόγους», καλούν φασιστικές και νεοναζιστικές γκρούπες, ακροδεξιοί σύνδεσμοι εφέδρων και αξιωματικών και φυσικά μια σταθερά εθνικιστική και μισαλλόδοξη μερίδα της ελληνικής εκκλησίας.

Το δήθεν «ακομμάτιστο» αυτό συνονθύλευμα το μόνο που θα κάνει είναι να δώσει δημόσιο λόγο και κοινωνική νομιμοποίηση σε κάθε λογής φασίστες για να χύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο ενάντια σε καθετί που θεωρείται επικίνδυνο από το σύστημα και πρέπει να εξαφανιστεί.

Εδώ είναι που μπαίνει και το πραγματικό ερώτημα:

Τι Βαλκάνια θέλουμε; Θέλουμε τα Βαλκάνια των αλυτρωτικών εθνικισμών, των «ανταλλαγών πληθυσμών», των εθνοκαθάρσεων και του αλληλοφαγώματος; Τα Βαλκάνια της Μικρασιατικής Καταστροφής, της γενοκτονίας των Ποντίων, της Σρεμπρένιτσα και του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου; Ή θέλουμε τα Βαλκάνια της συναδέλφωσης των λαών, της αλληλεγγύης, της διεθνιστικής συσπείρωσης γύρω από τους κοινούς μας εχθρούς (κράτος, κεφάλαιο, εθνικισμό);

Μόνη πραγματική απάντηση ο διεθνισμός και η αλληλεγγύη

Ο διεθνισμός, λοιπόν, αποτελεί την μόνη εφικτή, ενωτική και ειρηνική λύση. Κι αυτό γιατί δεν επιζητεί την εξόντωση πληθυσμών και ολόκληρων λαών. Αντίθετα, προτάσσει την αλληλεγγύη των προλετάριων και των καταπιεσμένων ενάντια σ’ αυτούς που μας εκμεταλλεύονται και καταστρέφουν τις ζωές μας. Κι ας μην γελιόμαστε. Μπορεί το περιεχόμενο να αλλάζει, όμως η μορφή της εκμετάλλευσης είναι ίδια και στις δυο πλευρές των συνόρων, όπως και σε κάθε κράτος.

Φτωχοποίηση, υποβάθμιση των ζωών μας, αφαίρεση των δικαιωμάτων μας είναι μόνο μερικές από τις πτυχές της επίθεσης που έχουν εξαπολύσει κράτος και κεφάλαιο εναντίον μας. Και η μόνη πραγματική αντίσταση είναι η ταξική-αντικρατική-διεθνιστική.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ