Η ιστορία μιας οργανωμένης επιχείρησης βασανισμού από την ΕΛ.ΑΣ.

 

Συνέντευξη του Άρη Παπαζαχαρουδάκη στο omniatv για τους

βασανισμούς στη ΓΑΔΑ και τον παραλογισμό
των προφυλακίσεων για την διαδήλωση
της Νέας Σμύρνης

Ιδού τα σημάδια των βασανισμών

 

Φωτογραφία ντοκουμέντο του βασανισμού του Άρη Παπαζαχαρουδάκη από την ΕΛ.ΑΣ.

Μετά το προκλητικό εξώδικο των  22 ανδρών της ΕΛ.ΑΣ.  προς το Documento και την Εφημερίδα των Συντακτών, με το οποίο ισχυρίζονται ότι τα δημοσιεύματα σχετικά με τις καταγγελίες περί αστυνομικής βίας και ασυδοσίας είναι αναληθή, ο καταγγέλλων Άρης Παπαζαχαρουδάκης με ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook εκφράζει τη στήριξή του στα ΜΜΕ που γίνονται αποδέκτες αυτής της προσπάθειας φίμωσης του Τύπου.

Ο ίδιος απέστειλε στο Documento φωτογραφία η οποία απεικονίζει τους μώλωπες που έχει στην αριστερή του κνήμη.

«Οι εφημερίδες και τα δημοσιογραφικά μέσα που συνδράμουν αυτόν τον αγώνα, χαίρουν της αμέριστης αλληλεγγύης μου και δεν πρόκειται να τις αφήσω στο έλεος της δυσφήμισης.

Έτσι λοιπόν, σήμερα 19 Μαρτίου επέλεξα να στείλω από μια φωτογραφία του ενός από τα τραύματα που φέρω στην αριστερή μου κνήμη, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως τεκμήριο αξιοπιστίας», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος στην ανάρτησή του σημειώνει ότι χθες Πέμπτη κατέθετε στην υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων πέντε ολόκληρες ώρες περιγράφοντας μόνο τις πρώτες επτά ώρες της κράτησής του, ενώ παράλληλα κάνει λόγο για ύποπτη παρουσία της αστυνομίας κοντά του κατά τη διάρκεια της επιστροφής του αλλά και την ώρα που έδινε συνέντευξη στο omniatv.

Μάλιστα η ΕΛΑΣ μέσω του εξωδίκου προειδοποιεί (επί της ουσίας απειλεί) κιόλας τα δύο Μέσα ότι αν δεν ανακαλέσουν για τα ρεπορτάζ θα τα πάνε στα δικαστήρια.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Άρη Παπαζαχαρουδάκη:

Χθές παρευρέθηκα στο Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ προκειμένου να καταθέσω για τον βασανισμό μου. Η κατάθεσή μου διήρκησε 5 ώρες και αυτό επειδή επέλεξα να τοποθετηθώ μόνο για τις πρώτες 7 ώρες της κράτησης μου αναφέροντας μόνο τα πιο σημαντικά κατ’ εμέ σημεία.

Όταν βγήκαμε απο το τμήμα. Περίπου τα μεσάνυχτα, δύο μονοκάβαλα της ομάδας ΔΕΛΤΑ φρόντισαν να περάσουν το μήνυμά τους κάνοντας την περατζάδα τους απο μπροστά μας. Ο συγχρονισμός τους με φτάνει στο συμπέρασμά ότι είχαν ενημέρωση του πότε θα βγώ απο το κτήριο. Εκτός αν γινόνταν επεισόδια στο Μαρούσι και έτυχε να περνάνε απο εκεί, τότε θα πάω πάσο.

Το ίδιο συνέβη όμως και τις προάλλες κατά την διάρκεια της συνέντευξής μου στα παιδιά του Omnia TV όπου μια διμοιρία μας περιτριγύριζε επίμονα πίσω απο την κάμερα, σαν τον καρχαρία που χώνει τα σαγόνια στο κλουβί αλλά δε φτάνει.

Ας το πούμε και αυτό σύμπτωση. Χαλάλι.

Νόμιζα ότι τρείς συνεντεύξεις, μια πεντάωρη λεπτομερής κατάθεση και μια ιστορία παρατεταμένης στοχοποίησης, θα ήταν αρκετές να κλείσουν τα στόματα που κάνουν λόγο για φαντασιοπληξία.

Αυτή τη στιγμή μαθαίνω ότι 22 αστυνομικοί της ΕΛ.ΑΣ που αρχικά διέψευσε, αλλά μετά διέταξε έρευνα διερεύνησης, απέστειλαν εξώδικο στο Documento και την Εφημερίδα των Συντακτών

Οι εφημερίδες και τα δημοσιογραφικά μέσα που συνδράμουν αυτόν τον αγώνα, χαίρουν της αμέριστης αλληλεγγύης μου και δεν πρόκειται να τις αφήσω στο έλεος της δυσφήμισης.

Έτσι λοιπόν, σήμερα 19 Μαρτίου επέλεξα να στείλω απο μια φωτογραφία του ενός απο τα τραύματα που φέρω στην αριστερή μου κνήμη, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως τεκμήριο αξιοπιστίας.

Αν νομίζατε ότι αυτά που έχουν ειπωθεί είναι τα μοναδικά, κάνετε μεγάλο λάθος. Τον αγώνα που ξεκίνησα ενάντια στους βασανιστές, θα τον πάω τέρμα. Για κάθε διάψευση, θα βγαίνει μια επαλήθευση.
Τα λόγια που δημοσιοποιούν είναι δικά μου και θα τα υπερασπιστώ με κάθε κόστος.

documentonews.gr

“Black Panthers” (1968) ένα ντοκυμαντέρ της Agnes Varda (full video) – 52 χρόνια μετά, ελάχιστα έχουν αλλάξει

“Black Panthers”, ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους του 1968 από την Agnès Varda*.

 Η ταινία γυρίστηκε στο Oakland της California κατά τη διάρκεια διαμαρτυριών για τη σύλληψη του Huey P. Newton, συνιδρυτή των Μαύρων Πανθήρων. Το καλοκαίρι του 1968, φτάνουν πολλοί και πολλές στο Oakland για να διαμαρτυρηθούν για τη σύλληψη του Huey P. Newton. 

Ο ίδιος ο Newton μιλά στην κάμερα για την κακή του μεταχείριση στις φυλακές και επίσης μιλά για τα ιδανικά των Μαύρων Πανθήρων, που περιλαμβάνουν την προστασία της μαύρης κοινότητας από την αστυνομία, την ενημέρωσή τους για τα δικαιώματά τους και τους καθημερινούς αγώνες. Στην κάμερα μιλούν κι άλλοι, συμπεριλαμβανομένης της Kathleen Cleaver που μιλά για το κίνημα Natural Hair** και την αυξανόμενη σημασία των γυναικών σε ηγετικές θέσεις στο κίνημα του Black Panther. 

Η ταινία τελειώνει με την καταδίκη του Newton για ανθρωποκτονία και ένα έγκλημα ρατσιστικού μίσους με τη συμμετοχή δύο αστυνομικών που πυροβολούν το παράθυρο ενός γραφείου των Μαύρων Πανθήρων που ήταν κρεμασμένη η φωτογραφία του Newton. Η Varda και το συνεργείο της γύρισαν την ταινία το 1968 κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Καλιφόρνια, ενώ ο σύντροφός της Ζακ Ντέμι ήταν στο Χόλιγουντ και εργαζόταν στο Model Shop.
 * Η Ανιές Βαρντά (Agnès Varda, 30 Μαΐου 1928 – 29 Μαρτίου 2019) ήταν Γαλλίδα σκηνοθέτρια, σεναριογράφος, ηθοποιός, παραγωγός και φωτογράφος. Θεωρείτο πρωτοπόρος του κινηματογράφου και μία απο τις καλύτερες και πιο σημαντικές σκηνοθέτριες όλων των εποχών. Είναι γνωστή ως “Η Γιαγιά της Γαλλικής Νουβέλ Βαγκ”. Το έργο της είναι επίσης σημαντικότατο στο πεδίο του φεμινιστικού κινηματογράφου.
Μαζί με τον σύζυγο της, ηταν μέλος της κινηματογραφικής ομάδας Left Bank (Rive Gauche), μια απο τις δυο ομάδες απο τις οποίες απαρτιζόταν το κίνημα της Νουβέλ Βαγκ. ** Natural Hair: ένα κίνημα από τη δεκαετία του 60, που ενθάρρυνε τις γυναίκες και τους άνδρες αφρικανικής καταγωγής να διατηρήσουν τη φυσική τους άφρο υφή στα μαλιά τους, σε αντίθεση με τις προηγούμενες δεκαετίες που ίσιωναν τα μαλιά τους σε μια προσπάθεια αποδοχής από το σύστημα.

εδω:https://vimeo.com/425266523

Πώς δολοφονήθηκε ο Τζορτζ Φλόιντ από την αστυνομία (Βίντεο – The New York Times)

Ένα αποκαλυπτικό βίντεο για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από την αστυνομία δημοσιεύουν οι New York Times. Σε περίπου δέκα λεπτά, όπου γίνεται σύνθεση κι επιμέρους πλάνων από κάμερες ασφαλείας, επίσημων εγγράφων και μαρτυριών, αποδεικνύεται ξεκάθαρα τι συνέβη. Το βίντεο είναι στα αγγλικά. Περιγράφουμε συνοπτικά και ακολουθεί το βίντεο:  

Δευτέρα πρωί 25 Μαΐου στη Μινεάπολη. Δύο υπάλληλοι καταστήματος πλησιάζουν ένα ακινητοποιημένο μπλε SUV. Ο οδηγός του κάθεται μέσα. Στο τηλεφώνημα τους αργότερα στην αστυνομία θα υποστηρίξουν ότι ο οδηγός αγόρασε τσιγάρα από το κατάστημα με πλαστό χαρτονόμισμα. Οι πρώτοι δύο αστυνομικοί φτάνουν 4 λεπτά μετά την καταγγελία. Ο ένας από τους δύο αστυνομικούς τραβάει όπλο για άγνωστο λόγο ενώ ο Φλόιντ φαίνεται ότι δεν αντιδρά βίαια. Ο ίδιος αστυνομικός 1,5 λεπτό μετά τραβάει έξω από το αμάξι τον Φλόιντ. Του περνάει χειροπέδες και τον ακουμπάει σε έναν τοίχο. 

Έρχεται και τρίτο περιπολικό, 9 λεπτά μετά την άφιξη του πρώτου, με οδηγό τον Ντέρεκ Τσόβιν (τον αστυνομικό που αργότερα πατούσε τον αυχένα του Φλόιντ με το πόδι του) και συνοδηγό τον αστυνομικό Του Τάο . Και οι δύο έχουν ιστορικό για βίαιη συμπεριφορά. Ο Τσόβιν τραβά τον Φλόιντ από το πίσω κάθισμα στο έδαφος. Είναι πλέον πεσμένος κάτω με το πρόσωπο προς το δρόμο. Το βίντεο δείχνει 3 αστυνομικούς να είναι επάνω του. Ακολουθεί η πρώτη κλήση για ιατρική βοήθεια. Ο Φλόιντ, όπως λένε, αιμορραγεί από το στόμα. Οι αστυνομικοί δεν κάνουν τίποτα για να τον βοηθήσουν. Το αντίθετο. Ο Τσόβιν πατούσε τον λαιμό του Φλόιντ 8 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα.  Ο θάνατος του Τζόρτζ Φλόιντε διαπιστώνεται στο νοσοκομείο. 

Σύμφωνα με τους New York Times ο Τζορτζ Φλόιντ είπε 16 φορές «I can’t breathe» («Δεν μπορώ να αναπνεύσω»).

Erich Hartmann: “Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί” (μοναδικές φωτογραφίες)

Ο Erich Hartmann (1922-1999) διέφυγε με την οικογένειά του από τη Ναζιστική Γερμανία το 1938 και στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στον στρατό των ΗΠΑ. Τελείωσε την επαγγελματική του ζωή σαν φωτογράφος απεικονίζοντας 22 στρατόπεδα συγκέντρωσης, πριν  να αντικατασταθούν οι αρχικές τους εγκαταστάσεις από εκπαιδευτικά αντίγραφα και Mουσεία.

Το υλικό του βιβλίου συγκέντρωσε ο καλλιτέχνης στην 50^η επέτειο (1995) από την απελευθέρωση και των τελευταίων στρατοπέδων. Το υλικό περιέχεται στο ανέκδοτο, μέχρι το 1995, δοκίμιο του Hartmann «Στα στρατόπεδα». Το εγκυρότερο διεθνές πρακτορείο φωτογραφίας Magnum, όπου ο Hartmann ήταν μέλος από το 1952 και πρόεδρος από το 1985,  παρουσιάζει την αναπαραγωγή του δοκιμίου σαν φόρο τιμής στην επέτειο απελευθέρωσης του Auschwitz-Birkenau και Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Παρουσιάζομε 20 φωτογραφίες και αποσπάσματα από το κείμενο του δοκιμίου.

---

… “Στα προηγούμενα χρόνια η λέξη Dachau σήμαινε την γραφική παλιά πόλη, όπου έφθανε κανείς μετά από ένα σύντομο ταξίδι με το τρένο από το Μόναχο. Ήδη από το 1933, στην εφηβεία μου, σύντομα μετά την ανάληψη της εξουσίας στη Γερμανία από τους Ναζί και μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945, το Dachau σήμαινε το στρατόπεδο συγκέντρωσης που στήθηκε στην άκρη της πόλης, όπου πριν ήταν τα πατατοχώραφα. Το επίσημο όνομά του ήταν «Ίδρυμα Εργασίας και Επανεκπαίδευσης». Σύντομα όμως, αρχικά ψίθυροι, μετά φήμες και τελικά μαρτυρίες απέδειξαν ότι ήταν ένας χώρος ακραίας βαρβαρότητας, βίας και συστηματικής εξόντωσης“.

Οι φούρνοι του κρεματορίου, Dachau KZ; Dachau, Γερμανία. © Erich Hartmann | Magnum

“Η μοίρα του Dachau ήταν να είναι το πρώτο στρατόπεδο στο οργανωμένο και σχολαστικά σχεδιασμένο σύστημα, που  στήθηκε με σαφώς καθορισμένους στόχους: να εξαφανιστεί κάθε πολιτική αντίσταση στην κυριαρχία των Ναζί με την τρομοκρατία, να χρησιμοποιηθεί η εργατική δύναμη όλων των ικανών για εργασία κρατουμένων στη Γερμανική βιομηχανία, μέχρι να τους δολοφονήσουν, όταν εξαντλημένοι από την πείνα και την υπερκόπωση δεν θα ήταν αποδοτικοί και τέλος να εξοντωθεί το πνεύμα και το σώμα όλων των ανδρών, γυναικών και παιδιών, που κρίνονταν ανάξιοι να ζουν βάσει των ρατσιστικών νόμων, της αυτο-ανακηρυγμένης «Ανώτερης Φυλής». Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονταν οι ομοφυλόφιλοι, οι Τσιγγάνοι, κληρικοί διαφόρων Χριστιανικών δογμάτων, οι σωματικά και ψυχικά ανάπηροι και, φυσικά, όλοι οι Εβραίοι.

…Μου συνέβη ένα μικρό ατύχημα, πέφτοντας από το ποδήλατο. Και είχα την πρώτη μου συνάντηση με το Dachau, της οποίας η ανάμνηση δεν θα σβήσει ποτέ. Πήγα στην κλινική που ήταν εκεί κοντά. Στο χώρο αναμονής υπήρχαν άλλα δύο άτομα, το ένα όρθιο και το άλλο καθιστό στην άκρη του πάγκου. Ο όρθιος φορούσε τη μαύρη στολή και μπότες, με το σήμα της νεκροκεφαλής των SS, ο άλλος φορούσε την γκρίζα-μπλέ ριγωτή φόρμα και τα ξύλινα τσόκαρα των έγκλειστων του Dachau. Το κεφάλι του ήταν ξυρισμένο, το πρόσωπο του κάτωχρο και είχε μώλωπες. Κανείς τους δεν μιλούσε. Δεν γνωρίζω γιατί ήταν εκεί. Ο φρουρός των SS κοίταζε έξω, στον ανοιξιάτικο κήπο, ο κρατούμενος κοίταζε το πάτωμα ή στιγμιαία έξω από το δωμάτιο. Δεν κοίταζε ο ένας τον άλλο. Κάποια στιγμή ο SS με κοίταξε αδιάφορα. Είδα στη ματιά του την ηρεμία της απόλυτης σωματικής υπεροχής. Το βλέμμα μου δεν συναντήθηκε με το βλέμμα του κρατούμενου, αλλά είδα στα μάτια του ένα κενό που δεν είχα ξαναδεί ποτέ και το πρόσωπο του ήταν ανέκφραστο. Αυτό που είδα ήταν η  απουσία κάθε προσδοκίας ή ελπίδας. Στο ιατρείο περιποιήθηκαν το γόνατό μου και, όταν έφευγα, οι δύο άνδρες δεν ήταν στο δωμάτιο.

Δεν είδα κανέναν τους ξανά. Θα αναγνώριζα τον κρατούμενο ακόμα και σήμερα...

Είχα ακούσει την έκφραση «πάγωσε το αίμα του» και τώρα ήξερα τι σημαίνει. Σ’ αυτό το περιβάλλον ένιωσα αληθινό φόβο και αληθινό τρόμο, για πρώτη φορά στη ζωή μου. Κατάλαβα, όχι μόνο με το μυαλό μου, αλλά και σωματικά, τι έκαναν οι Ναζί την Γερμανία, που ήταν η πατρίδα μου και την αγαπούσα: «Μια παγωμένη κόλαση», όπως έγραψε ένας επιζήσας του Dachau. Για λίγα λεπτά, ακόμη και μέσα σ’αυτόν τον καθαρό και απολυμασμένο χώρο, ένιωσα την αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι κρατούμενος των SS. Συνειδητοποίησα αργότερα ότι είχα δει τα δύο πρόσωπα της Ναζιστικής Γερμανίας -ήταν και τα δύο πρόσωπα θανάτου- του φονιά και του θύματος. Οι Ναζί μετέτρεψαν τον παραδοσιακό και πολυδιαβασμένο Γερμανικό ρομαντισμό, που έδωσε μεγάλη  λογοτεχνία και Τέχνη, σε λατρεία του Θανάτου, που εξαπολύθηκε εναντίον των εχθρών τους και τελικά ολοκληρωτικά εναντίον των ίδιων. Εγκαθίδρυσαν μια μεθοδική και βάρβαρη Τάξη της Δολοφονίας. Ο θάνατος έγινε το κύριο μέσο του «Χιλιετούς Ράιχ» και αυτός  καθορίζει την κληρονομιά του μέχρι σήμερα”.

Οστά που βρέθηκαν σε κιβώτια σε κρεματόριο.Mazdanek KZ,περιοχή Lubtin, Πολωνία. © Erich Hartmann | Magnum   

Πλατεία με αγχόνες. Natzweiler KZ, περιοχή Le Struthof,Γαλλία. Οι απαγχονισμοί εκτελούνταν μπροστά στους συγκεντρωμένους κρατούμενους, με τέτοια μέθοδο ώστε να προκαλείται αργός θάνατος.© Erich Hartmann | Magnum

… “Σε διάστημα πάνω από 50 χρόνια που έζησα στις ΗΠΑ δεν μπόρεσα να βρω μια ερμηνεία γιατί ο πατέρας μου δεν οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κι εκείνος, όπως και πολλοί άλλοι που οδηγήθηκαν εκεί, ήταν Εβραίος της μεσαίας τάξης, επιτυχημένος επαγγελματίας, σοσιαλ-δημοκράτης από παράδοση, γνωστός και σεβαστός στην Εβραϊκή  κοινότητα. Πιθανώς εξαιρέθηκε γιατί είχε πολεμήσει σαν στρατιώτης του Γερμανικού στρατού στα χαρακώματα της Γαλλίας και είχε παρασημοφορηθεί στον Α΄ΠΠ. Οι Ναζί αρχικά έδειχναν κάποιο σεβασμό στον πατριωτισμό, ακόμη και των Εβραίων.

Αλλά, αν δεν υπήρχαν οι γενναιόδωροι συγγενείς της μητέρας μου στην Αμερική, που έδωσαν την οικονομική δυνατότητα στην οικογένεια μου-γονείς, 2 αγόρια και ένα μικρό κορίτσι- να εγκαταλείψει την Γερμανία το καλοκαίρι του 1938, κανένας μας δεν θα είχε γλυτώσει το στρατόπεδο. Όσοι συγγενείς μας και πολλοί φίλοι δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να φύγουν, δεν γλύτωσαν τα στρατόπεδα. Ελάχιστοι επέζησαν.

Ήμουν 16 ετών όταν φύγαμε από την Γερμανία. Για μένα ήταν πλήγμα το ότι έχασα αυτό που πίστευα πως ήταν η  πατρίδα μου. Ήταν δύσκολο να ριζώσω σε σε μια καινούργια πατρίδα –τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν τότε. Σύντομα όμως, κάποιες αποσπασματικές ειδήσεις ξέφευγαν από την Ευρώπη. Καταλάβαμε ότι γλυτώσαμε από μια Μοίρα που ήταν απίστευτη, ακόμη και υπό το φως των όσων είχαμε ζήσει από το 1933 μέχρι το 1938. Μια Γερμανική Κυβέρνηση, νόμιμα εκλεγμένη, μετέτρεπε μια χώρα που είχε δώσει μεγάλους φιλοσόφους και καλλιτέχνες σε μια μηχανή συστηματικού τρόμου, βίας, καταναγκαστικής εργασίας και δολοφονιών, που κατέτρωγε σαν ανεξέλεγκτη πυρκαγιά, εκατομμύρια αθώους ανθρώπους, Εβραίους και πολλούς άλλους, σε μια φρενίτιδα καταστροφής. Στην πραγματικότητα υπήρχαν πάνω από 1000 στρατόπεδα, ένα απέραντο ζοφερό τοπίο με αγκαθωτό συρματόπλεγμα γύρω από την Γερμανία και την κατεχόμενη Ευρώπη.

… Όχι μόνο εμείς και άλλοι πρόσφυγες λόγω του Ναζιστικού καθεστώτος, αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος, έμαθε γι’ αυτές τις πράξεις πολύ πριν το τέλος του πολέμου, και σύντομα όλοι γνώριζαν ότι η πλειονότητα των Γερμανών είχε κάνει λίγα πράγματα για να διαμαρτυρηθεί και πολύ λίγα για να αντισταθεί στην αυξανόμενη βίαιη «αποπλάνηση» της ίδιας της χώρας και τον βιασμό πολλών άλλων χωρών της Ευρώπης. Στη Γερμανία η φράση «δεν ξέραμε τι έκαναν» συχνά ακούγεται ακόμη. Η απάντησή μου παραμένει: «Τι παράξενο που δεν ξέρατε –εμείς ξέραμε τι έκαναν.

Η φράση «δεν θέλαμε να ξέρομε τι έκαναν» δεν ακούγεται συχνά“.

Τραπέζι διαμελισμού. Vught KZ, S’Hertogenbosch, Ολλανδία. © Erich Hartmann | Magnum

Τραπέζι νεκροψίας στα ιατρικά παραπήγματα. Natzweiler KZ, περιοχή Le Struthof, Γαλλία. © Erich Hartmann | Magnum

… “Κάθε μέρα που περνούσα περπατώντας στα πρώην στρατόπεδα δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από το να φύγω από κει, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Και κάθε μέρα ήμουν ευγνώμων που είχα μια φωτογραφική μηχανή, μια μηχανή χωρίς δικά της αισθήματα,  με την οποία προσπαθούσα να εκφράσω ό,τι αισθανόμουν εγώ“.

Τραπέζι διαμελισμού. Mauthauzen KZ. Mauthauzen, Αυστρία. © Erich Hartmann | Magnum

Ο Erich Hartmann πολέμησε σαν εθελοντής στο στρατό των ΗΠΑ, «ξεπληρώνοντας το χρέος του στη χώρα που τους δέχτηκε και τους έσωσε», όπως πίστευε.

“Για μεγάλο διάστημα αργότερα πίστευα ότι έχοντας υπηρετήσει για την απελευθέρωση της Ευρώπης, είχα συμβάλει στο να σταματήσουν τα βάσανα και η σφαγή στα στρατόπεδα και ότι είχα ξεπληρώσει όσα όφειλα σε όσους είχαν βασανιστεί και δολοφονηθεί.

…Μερικά χρέη δεν είναι εύκολο να τακτοποιηθούν. Στα χρόνια που πέρασαν και ιδίως στα πρόσφατα, αισθάνομαι ένα κάλεσμα να επιστρέψω στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν ήταν κάτι αιφνίδιο ούτε συγκεκριμένο, μάλλον το αισθάνομαι σαν επιτακτικά και πάντοτε αναπάντεχα «μηνύματα“.

Μετά το τέλος του πολέμου, ενώ βρισκόταν στο Augsburg, επισκέφθηκε το Dachau.

… “Στο μεταξύ είχαν ενταφιαστεί τα πτώματα που ήταν στοιβαγμένα σε σωρό, και τα περισσότερα παραπήγματα είχαν κενωθεί και ισοπεδωθεί για τον φόβο μετάδοσης ασθενειών. Σαν «έκθεμα» για τους επισκέπτες, σε ένα παράπηγμα υπήρχε κρεμασμένη πλάι στην πόρτα μία στολή κρατούμενου με μία επιγραφή κρεμασμένη στο λαιμό του που έγραφε «Ich bin wiederda» δηλ. «Επέστρεψα». Θύμιζε τους κρατούμενους που προσπάθησαν να δραπετεύσουν και ξανασυνελήφθησαν. Τους έβαζαν να σταθούν με αυτή την επιγραφή κρεμασμένη πάνω τους στον χώρο παρελάσεων και τους έδερναν μεθοδικά μέχρι θανάτου, παρουσία όλων των κρατουμένων, που είχαν συγκεντρώσει γι αυτό το σκοπό“.

Αγκαθωτό σύρμα. Majdanek KZ, περιοχή Lublin, Πολωνία. © Erich Hartmann | Magnum

… “Γνώριζα ότι το να πάω στα στρατόπεδα ή να τα φωτογραφίζω  δεν θα έφερνε πίσω κανέναν νεκρό και δεν θα μείωνε τον πόνο όσων επέζησαν. Απλά αισθάνθηκα υποχρεωμένος  να δω όσα περισσότερα στρατόπεδα θα ήταν δυνατόν, να εκπληρώσω ένα χρέος, που δεν μπορούσα να προσδιορίσω ακριβώς και να αποτίσω φόρο τιμής με τα εργαλεία της δουλειάς μου. Είμαι βέβαιος  πως δεν θα επιβίωνα σε κανένα στρατόπεδο“.

Αγκαθωτό σύρμα και λάμπες επιτήρησης.Mauthausen KZ, Mauthausen, Αυστρία. © Erich Hartmann | Magnum

… “Στη δεύτερη επίσκεψή μου αισθάνθηκα έκπληξη με το πόσο έντονα, μετά από τόσα χρόνια, έμοιαζαν ακόμη να κατοικούνται τα στρατόπεδα από τους ήχους του ζοφερού και πικρού παρελθόντος“.

Λάκκος συλλογής στάχτης. Birkenau KZ, Oswiecim, Πολωνία. Οι στάχτες από τα κτήρια των κρεματορίων, με πολλούς φούρνους στο καθένα, στοιβάζονταν εδώ. © Erich Hartmann | Magnum

Πάγκος μαστίγωσης. Natzweiler KZ, περιοχή  Struthof Γαλλία. © Erich Hartmann | Magnum

Ποινικό κελί σε πτέρυγα θανάτου. Auschwitz KZ, Oswiecim, Πολωνία. © Erich Hartmann | Magnum

… “Ο Χρόνος κυλά ασταμάτητα. Ο αριθμός των επιζώντων λιγοστεύει κάθε μέρα και σύντομα δεν θα υπάρχει κανείς, θύμα ή θύτης, που έχει  περάσει από εκεί“.

Θάλαμος αερίων. Majdanek KZ, περιοχή Lubin, Πολωνία. Στο Majdanek 500.000 κρατούμενοι εξοντώθηκαν με αέρια, πνίγηκαν, πυροβολήθηκαν, απαγχονίστηκαν ή τους χορηγήθηκαν θανατηφόρες ουσίες. © Erich Hartmann | Magnum

… “Πέρασα τα Χριστούγεννα μόνος μέσα σε πυκνή και παγωμένη ομίχλη στο  στρατόπεδο συγκέντρωσης του Buchenwald και κατόπιν πήγα στο Bergen Belsen…Τα στρατόπεδα θανάτου των SS στην Πολωνία σχεδιάστηκαν για την εξόντωση Εβραίων, Τσιγγάνων και των ομοφυλόφιλων της Ευρώπης και αργότερα θα ακολουθούσε η εξόντωση εκατομμυρίων Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου, τους οποίους πίστευαν ότι θα συλλάβουν οι Γερμανοί. Αργότερα με τα στρατόπεδα αυτά, θα «άδειαζαν» τις εύφορες Πολωνικές και Ουκρανικές πεδιάδες από τους κατοίκους τους, ώστε να εποικισθούν από μετανάστες Γερμανούς. Έτσι η Γερμανία θα είχε τον «ζωτικό χώρο» μετά τη νίκη της στον πόλεμο“…

«Η σκάλα του θανάτου». Mauthausen KZ, Mauthausen, Αυστρία. Οι κρατούμενοι υποχρεώνονταν να ανεβαίνουν 186 σκαλιά, κουβαλώντας στους ώμους τους  τεράστιες πέτρες από το λατομείο. Πολλοί έπεφταν ή τους γκρέμιζαν στους βράχους. © Erich Hartmann | Magnum

… “Στους τόπους θυσίας της Treblinka, του Sobibor και του Belzec, του Dachau, του Birkenau, του Chelmno και όλων των άλλων, αισθάνεσαι θυμό, λύπη, πόνο, οργή, ναυτία, άγχος για το ανθρώπινο είδος, αλλά στον κήπο με τις τριανταφυλλιές στο Σχολείο του Bullenhuser Damm, δακρύζεις“.

Παιδικά ρούχα στο Auschwitz KZ, Oswiecim, Πολωνία. Περισσότερα από 1.000.000 παιδιά και βρέφη εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα των Ναζί. © Erich Hartmann | Magnum

 “Στο Σχολείο του Bullenhuser Damm, που μετατράπηκε σε τμήμα του στρατοπέδου Neuengamme, οι SS έκλεισαν 20 Εβραιόπουλα, 2 Γάλλους γιατρούς και 2 Ολλανδούς κρατούμενους. Τον Νοέμβριο του 1944 τα παιδιά (10 αγόρια και 10 κορίτσια -οι Γερμανοί ήταν πάντοτε μεθοδικοί), οδηγήθηκαν στο Neuengamme, όπου χρησιμοποιήθηκαν για ιατρικά πειράματα από τον γιατρό των SS Kurt Heissmeyer. Στα παιδιά χορηγήθηκε βάκιλλος της φυματίωσης και όταν εξαπλώθηκε στο σώμα τους η νόσος, αφαιρέθηκαν οι λεμφαδένες τους για εξετάσεις.

 Την νύχτα της 20^ης Απριλίου 1945, και ενώ τα Αγγλικά στρατεύματα πλησίαζαν στο Αμβούργο, οι SS πήραν τα παιδιά και τους 4 άνδρες στον φούρνο του υπόγειου του Σχολείου, όπου τα κρέμασαν.Τα μικρότερα ήταν 5 χρονών. Τα ονόματα των παιδιών υπάρχουν σε μια στήλη στον φράχτη της αυλής του Σχολείου με την επιγραφή:

«Όταν σταθείς εδώ, μείνε σιωπηλός. Όταν φύγεις από αυτό το μέρος, μη σιωπήσεις».

Αίθουσα δικαστηρίου της Γκεσταπό στην πτέρυγα θανάτου του Auschwitz KZ, Oswiencim, Πολωνία. Η καταδίκη σήμαινε είτε εκτέλεση με συνοπτική διαδικασία, στον εξωτερικό τοίχο του δικαστηρίου ή εγκλεισμό στα ποινικά κελιά  στο υπόγειο. © Erich Hartmann | Magnum

 … “Σύντομα οι εγκαταστάσεις -κτήρια και τα αυθεντικά αντικείμενα- θα έχουν μεγάλες φθορές και θα πρέπει να αντικατασταθούν από αντίγραφα, π.χ. τα άπειρα χιλιόμετρα αγκαθωτού σύρματος πρέπει να αντικαθίστανται κάθε λίγα χρόνια. Στο εξής η λειτουργία των χώρων των στρατοπέδων θα αλλάξει και από χώροι μνήμης –όπως είναι η σημερινή τους λειτουργία– θα μετατρέπονται σε χώρους γνώσης, εκπαίδευσης και Μουσείων. Επίσης θα μειώνεται συνεχώς η έκτασή τους (λόγω αναγκών των γύρω οικισμών). Δεν θα είναι δυνατή η λήψη τέτοιων φωτογραφιών για μεγάλο χρονικό διάστημα από σήμερα“. (Ο Erich Hartmann διατυπώνει αυτές τις σκέψεις μετά την δεύτερη επίσκεψή του στα στρατόπεδα, μετά από την οποία έγραψε το δοκίμιό του, στην 10ετία του 1990).

…”Προς το παρόν η κύρια λειτουργία τους είναι η τεκμηρίωση και η περιγραφή του τι συνέβη εκεί και πώς. Αυτό αποδείχτηκε αρκετά δύσκολο γιατί οι Ναζί έσπευσαν να εξαφανίσουν  κάθε τεκμήριο, και συχνά το κατάφεραν, πριν την άφιξη των απελευθερωτικών στρατευμάτων. Στην καλύτερη περίπτωση, σήμερα υπάρχουν «αποστειρωμένα» τεκμήρια. Ό,τι έχει μείνει σήμερα από τα στρατόπεδα είναι καθαρό. Σε αντίθεση με την φρικτή βρωμιά που επικρατούσε όταν λειτουργούσαν, σήμερα επικρατεί ησυχία ενώ τότε ήταν γεμάτα με ήχους –τα ουρλιαχτά των φρουρών, τα γαυγίσματα των σκύλων, ο ήχος από τα σερνάμενα βήματα, τα κλάματα, τον βήχα, τα βογγητά. Σήμερα τα στρατόπεδα είναι άδεια και δεν έχουν απομείνει ίχνη από το στοίβαγμα των ανθρώπων, την έλλειψη νερού, θέρμανσης, τροφής και κάθε στοιχειώδους ζωτικής ανάγκης, μια κατάσταση που οδηγούσε γρήγορα σε αρρώστιες και  επιδημίες. Πολλοί επιζήσαντες διηγούνται ότι η έλλειψη και του ελάχιστου ιδιωτικού χρόνου ήταν από τις δυσκολότερες δοκιμασίες στη ζωή των στρατοπέδων“.

Ξύλινα παραπήγματα-στρατώνες, Άουσβιτς. Birkenau KZ, Oswiecim, Πολωνία. Αρχικά ήταν στάβλοι αλόγων με δυναμικότητα για 52 άλογα. Αργότερα κάθε χώρος στέγαζε 1000 κρατούμενους σε τριώροφες κουκέτες. © Erich Hartmann | Magnum

Επιγραφές στα δοκάρια. Birkenau KZ, Oswiecim, Πολωνία. Διαβάζουμε: «Καθαριότητα σημαίνει Υγεία», «Να είσαι τίμιος», «Διατηρείτε την τάξη», «Αυτό που διαρκεί περισσότερο είναι η τιμιότητα». © Erich Hartmann | Magnum

Η κεντρική είσοδος. Buchenwald KZ,περιοχή Βαϊμάρης, Γερμανία. Η επιγραφή γράφει: «Ο καθένας για τον εαυτό του». Δεν είναι γνωστή η προέλευση ή η σκοπιμότητα της παρουσίας τέτοιων αποφθεγμάτων στο σύστημα των στρατοπέδων. © Erich Hartmann | Magnum

… “Το παρελθόν στη  Γερμανία είναι σχεδόν ψηλαφητό. Εμφανίζεται σαν απρόσκλητος επισκέπτης σε πολλές φάσεις της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Η ανάμνηση του τι έκαναν μερικοί Γερμανοί και πολλοί Γερμανοί επέλεξαν να μην το αντιλαμβάνονται, παραμένει μια πρόκληση, σαν μια ανοιχτή πληγή που πάντα πονάει και δεν γιατρεύεται.

… Πολλοί, πιθανόν οι περισσότεροι Γερμανοί, πιστεύουν ότι υπάρχει η διαρκής υποχρέωση να θυμούνται τι συνέβαινε στα στρατόπεδα καθώς και γιατί επέτρεψαν να συμβεί. Πιστεύουν επίσης ότι η Γερμανία έχει μια διαρκή ευθύνη να αποτρέψει μια επανάληψη.

 Αλλά υπάρχουν Γερμανοί που σκέπτονται διαφορετικά. Τα ερείπια των απανθρακωμένων «Εβραϊκών παραπηγμάτων» στο χώρο μνήμης  του στρατόπεδου Sachsanhaunsen είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα στη σημερινή Γερμανία, που μιλάει καθαρά για το ότι υπάρχει μια πολύ διαφορετική άποψη για το παρελθόν και ένα πολύ διαφορετικό μήνυμα για το μέλλον. Η βεβήλωση και καταστροφή κοιμητηρίων και συναγωγών, οι εμπρησμοί σε καταστήματα και σπίτια μεταναστών, που αποσκοπούσαν να κάψουν και τους κατοίκους τους, είναι μηνύματα που εμφανίζονται όχι τυχαία στις μέρες μας, όχι μόνο σ’ αυτές τις πράξεις αλλά και στις δηλώσεις ορισμένων «ριζοσπαστικών» κομμάτων και στο λόγο κάποιων «ριζοσπαστών» πολιτικών. Οι λέξεις μπορεί να είναι διαφορετικές αλλά το μήνυμα είναι πάντα το ίδιο: Εσείς,  οι Εβραίοι και όλοι εσείς οι μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη ή από όπου αλλού έχετε έρθει, δεν είστε Γερμανοί, δεν είστε ευπρόσδεκτοι εδώ. Φύγετε,  και όταν φεύγετε πάρτε μαζί σας την ανάμνηση των όσων λέτε ότι σας έκαναν οι Γερμανοί. Τα περισσότερα δεν τα πιστεύομε, αλλά, αν κάποιοι σας τα έκαναν, ήταν οι παππούδες μας, όχι εμείς. Κουραστήκαμε να κουβαλάμε το στίγμα του Κάιν που μας βάλατε στο μέτωπό μας, αρκετά κουβαλήσαμε το φορτίο της ενοχής. Φύγετε!“.

Τα «Εβραϊκά παραπήγματα» στο Sachenhaunsen KZ, Sachenhaunsen, Γερμανία. Οι δύο «στρατώνες» με τους αριθμούς 38 και 39, όπου εκρατούντο Εβραίοι, πυρπολήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1992. Η αστυνομία κατηγόρησε νεαρούς ακροδεξιούς από το Βερολίνο, δικάστηκαν και απαλλάχθηκαν «λόγω ανεπαρκών στοιχείων». Υπήρξε διάλογος εάν θα έπρεπε να αποκατασταθούν ή να μείνουν κατεστραμμένα σαν υπόμνηση του γεγονότος. © Erich Hartmann | Magnum

… “Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς ποιο από τα δύο μηνύματα, της υπευθυνότητας ή της άρνησης θα επικρατήσει στην Γερμανία. Οι περιστάσεις και τα στοιχεία που συμβάλλουν σε τέτοιες εκτιμήσεις, μεταβάλλονται συνεχώς.

 Το πρόβλημα δεν είναι μόνο Γερμανικό. Βία και  εξόντωση των «ανεπιθύμητων» για πολιτικούς σκοπούς έχουν ασκηθεί και αλλού μετά το 1945.Τέτοια γεγονότα συμβαίνουν ακόμη. Η ιδέα που έφτασε στο απόγειό της με την τέχνη του δολοφονείν από τους Ναζί καλά κρατεί, και μάλιστα έχει «βελτιωθεί» μετά το 1945.

…Αν έμαθα κάτι πηγαίνοντας σε ό,τι έχει απομείνει από τα στρατόπεδα είναι ότι η αντίληψη να ζει κανείς μόνο για τον εαυτό του, είναι μια άσκοπη και ανέφικτη πολυτέλεια.

…Με αυτές τις σκέψεις, η ζωή μας και η δράση μας είναι πιο ουσιαστικός φόρος τιμής στη μνήμη των νεκρών, παρά να θρηνεί μόνος ή να ορκίζεται ότι αυτά δεν θα ξανασυμβούν ποτέ. Δεν είμαι αισιόδοξος, αλλά πιστεύω πως εάν ενωθούμε στο «εμείς», μπορεί να κερδίσουμε μια ζωή όπου θάλαμοι αερίων δεν θα λειτουργούν πουθενά και ένα μέλλον, όπου τα παιδιά, μαζί  μ’ αυτά και η εγγονή μου, δεν θα γνωρίζουν ότι υπήρξαν“.

             Erich Hartmann

     Νέα Υόρκη, Σεπτέμβριος 1994.

Το άστρο του Δαυίδ δηλώνει μαζική ταφή στον χώρο του στρατοπέδου εξόντωσης Chelmo, Dabie, Πολωνία. Οι πρώτες συστηματικές μαζικές δολοφονίες Εβραίων με αέρια σε ειδικά σχεδιασμένα λεωφορεία, ξεκίνησαν εδώ στις 8 Δεκεμβρίου 1944. Μέσα σε 32 μήνες υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν εδώ από 150.000 έως 320.000 Εβραίοι, Τσιγγάνοι και τα παιδιά του Lindice. Κατόπιν οι Ναζί κατέστρεψαν  τις εγκαταστάσεις. Στη θέση τους σήμερα υπάρχει ένα μνημείο. © Erich Hartmann | Magnum

Σημείωση: Κρατήσαμε τις ονομασίες των στρατοπέδων στη γλώσσα των χωρών που υπάρχουν, όπως είναι και στο κείμενο του Hartmann. ΚΖ σημαίνει  Στρατόπεδο Συγκέντρωσης από τα αρχικά των λέξεων στα Γερμανικά.

πηγή: Magnum

Τα στερεότυπα γύρω απ΄τα φύλα επηρεάζουν τη στάση της κοινωνίας απέναντι στα γκέι άτομα

Οι γκέι άνδρες και οι λεσβίες γίνονται συχνά στόχοι διακρίσεων ακόμη και επιθέσεων στην κοινωνία. Σε μια προσπάθεια να αποδομήσουν τις προκαταλήψεις που προκαλούν τις ομοφοβικές συμπεριφορές, η Maria Laura Bettinsoli, η Alexandra Suppes και ο Jamie Napier (απο το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και του Αμπού Ντάμπι) αποφάσισαν τα αρχίσουν απ’ τις αντιλήψεις και τα στερεότυπα, που υπάρχουν γύρω απ΄τα φύλα και συγκεκριμένα με τις προσδοκίες της κοινωνίας και τον τρόπο με τον οποίο περιμένει να ενεργήσουν οι άντρες και οι γυναίκες.

Η έρευνα διαπίστωσε ότι οι γκέι άνδρες θεωρούνται περισσότερο αντιπαθητικοί απ΄τις λεσβίες σε 23 χώρες, λόγω των κοινωνικών αντιλήψεων και τα στερεότυπα που σχετίζονται με την ανδρική ταυτότητα.

Τα αποτελέσματά τους δείχνουν, επίσης, ότι οι αρνητικές συμπεριφορές καθοδηγούνται από την αντίληψη ότι οι γκέι και οι λεσβίες παραβιάζουν τα παραδοσιακά πρότυπα των φύλων και τις παγιωμένες κοινωνικές νόρμες.

Η έρευνα πρόκειται να δημoσιευτεί στην έκδoση τoυ Social Psychological and Personality Science.

Η ομάδα αξιολόγησε ξεχωριστά τη στάση απένταντι στους γκέι άνδρες και τις λεσβίες, επισημαίνοντας ότι οι περισσότερες έρευνες επικεντρώνονται στην ομοφυλοφιλία ως ευρεία κατηγορία και δεν διαχωρίζουν τις στάσεις ανά ταυτότυτα φύλου.

Η Bettinsoli και οι συνάδελφοί της αναγνώρισαν όμως το ότι οι ομοφυλόφιλοι άνδρες βαθμολογούνται περισσότερο αρνητικά από τις λεσβίες στη πλειονότητα των δειγμάτων τους.

Αυτά τα ευρήματα αφορούν στις χώρες, όπως το Βέλγιο, η Βραζιλία, ο Καναδάς, η Γαλλία, η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Ουγγαρία, η Ιταλία, το Μεξικό, το Περού, Το ίδιο ισχύει και για τη Ρωσία, τη Νότια Αφρική και την Τουρκία.

“Επίσης, διαπιστώσαμε ότι, σύμφωνα με προηγούμενες έρευνες, τα στερεότυπα για τα φύλα συνδέονται με αντι-γκέι συμπεριφορές – τόσο σε γκέι άνδρες όσο και σε λεσβίες – σε κάθε δυτική χώρα“, λέει η Bettinsoli.

17 Αυγούστου του 1944 μπλόκο της Κοκκινιάς - Αστικό κράτος και δοσιλογικά καθάρματα

Φέρνοντας στην μνήμη μας όσα έγιναν στις 17 Αυγούστου του 1944 στο μπλόκο της Κοκκινιάς, είναι καλό είναι να θυμηθούμε τον τρόπο με τον οποίο το αστικό κράτος αντιμετώπισε τα καθάρματα που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή είτε ως κουκουλοφόροι είτε ως ταγματασφαλίτες στο μπλόκο της Κοκκινιάς.

Οι πρωταγωνιστές της σφαγής, τα δοσιλογικά καθάρματα, οι «οι καταραμένοι τσολιαδοχωροφύλακες» που μαζί με τους Γερμανούς «βασάνισαν, χτύπησαν ανελέητα, τους έβγαλαν τα μάτια και πτώματα πια του εκτέλεσαν» -σ.σ τους Εαμίτες- (όπως αναφέρει προκήρυξη της Αχτιδικής Επιτροπής Κοκκινιάς του ΚΚΕ) «ανταμείφτηκαν πλουσιοπάροχα» για τις «υπηρεσίες» στον κατακτητή από τις μετέπειτα μοναρχοφασιστικές κυβερνήσεις. Τα τομάρια, οι προδότες εγκληματίες, που έφεραν τα ονόματα Πλυτζανόπουλος, Σγούρος, Μπουραντάς, και οι οποίοι πρωτοστάτησαν στο μακέλεμα του λαού της Κοκκινιάς μόνο «εθνικοί ευεργέτες» που δεν ανακηρύχτηκαν.

Τον Μάρτη του 1947, σε μια δίκη φιάσκο απ’ το λεγόμενο «Γ’ δικαστήριο δωσιλόγων» απαλλάχθηκαν και συνέχισαν το «θεάρεστο έργο» τους, από άλλα πόστα. Ο Πλυτζανόπουλος προήχθη και έγινε υποστράτηγος του κυβερνητικού στρατού για να εμφυσήσει το «πατριωτικό του πνεύμα» στους υφισταμένους του.

Ο Σγούρος διορίστηκε διοικητής του 3ου Τάγματος Μακρονήσου. 
Για τα νέα καθήκοντα αυτού του «εθνικόφρονα» και τις δραστηριότητες του μαθαίνουμε από επιστολή φαντάρων της Μακρονήσου που δημοσιεύτηκε στον "Ριζοσπάστη" στις 25 Ιούνη 1945.

«Αγαπητέ Ριζοσπάστη

Σου γράφουμε από το απαίσιο στρατόπεδο του Μακρονησιού – Λαυρίου («Β’ Τάγμα Σκαπανέων» το ονομάζουν οι δήμιοί μας για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου).
Στο στρατόπεδο αυτό μας μετέφεραν για να μας ξεκάνουν. Μακριά από τον κόσμο, ανενόχλητοι και μεθοδικά βάλθηκαν να μας εξοντώσουν. Ξεκινήσαμε για τον καταραμένο αυτό τόπο από το Πόρτο – Ράφτη τα ξημερώματα της 26 Μαΐου κατά λόχους. Τρεις μέρες χρειάσθηκαν για να μεταφερθούμε, 1.500 δημοκρατικοί φαντάροι, σαν πρόβατα επί σφαγήν, στο απαίσιο στρατόπεδο του Μακρονησιού.

Πριν μας μεταφέρουν έψαχναν φαίνεται να βρουν τον τόπο που σίγουρα προορίζουν για τάφο μας. Και δεν άργησαν. Πρόκειται για ένα άνυδρο νησί που ούτε κατσίκια δε φιλοξενεί. Είναι ολόγυμνο. Ιχνος δένδρου δεν υπάρχει. Μερικά σκίνα αποτελούν το μόνο διάκοσμό του. Μόλις πατήσαμε το πόδι μας ζαλισμένοι, νηστικοί και διψασμένοι, το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε ήταν μια ατέλειωτη σειρά από τάφους και μνήματα Τούρκων και Βουλγάρων αιχμαλώτων του πολέμου 1912-13.

Από την πρώτη μέρα άρχισε το μαρτύριό μας. Μας βάζουν να γκρεμίζουμε αυτούς τους τάφους. Ολημερίς πνιγμένοι στον ιδρώτα και τη σκόνη, κατάκοποι, πεινασμένοι και τρισάθλιοι με το μαστίγιο πάνω από τα κεφάλια μας, δίχως νερό σκάβουμε. Τα μνήματα και οι τάφοι γκρεμίζονται από τις σκαπάνες μας που ανεβοκατεβαίνουν ρυθμικά για να ξεχώνουν πολλές φορές και τα κόκαλα. Ατέλειωτες φάλαγγες σχηματίζουμε καθώς πηγαινοερχόμαστε κουβαλώντας πέτρα και χαλίκι. Τα σώματά μας γέρνουν από την κούραση μα δεν τολμούμε να αφήσουμε τις σκαπάνες, γιατί βαρύς πέφτει πάνω μας ο βούρδουλας των αλφαμιτών (Αστυνομία Μονάδος).

 Οι μέρες μας μία – μία έτσι δραματικές, απαίσιες κυλούν. Και όσο βλέπουν ότι δε λυγάμε, τόσο λυσσούν. Εχουν όμως διδαχθεί πάρα πολλά οι μαθητές του Χίτλερ. Και αφού είδαν και απόειδαν, άλλαξαν τακτική. Βάζουν τώρα μπροστά από τη φάλαγγα Χίτες με τα κλαρίνα και τα βιολιά μερικών συναδέλφων που τάχουν φέρει μαζί τους και ξεκινάμε για το σκάψιμο “εν χορδαίς και οργάνοις”. Εως ότου φτάσουμε στο καθημερινό μαρτύριο βιολιά και κλαρίνα χτυπούν ακατάπαυστα κι εκνευριστικά. Πίσω σχηματίζεται μια αληθινή νεκρική πομπή. Τα κορμιά λυγίζουν από το βάρος που φέρνουν στις πλάτες. Η πείνα έχει αρχίσει να θερίζει τα αδειανά στομάχια μας. Τα πόδια σούρνονται στο χώμα. Μα τα κεφάλια στέκουν ψηλά για να συμβολίζουν τις αδούλωτες ψυχές των ζωντανών σκελετών και να θυμίζουν στους δήμιους ότι τίποτα δεν είναι ικανό να μας γονατίσει.

Το συσσίτιο είναι απαίσιο (μια κουταλιά νερό με 2- 3 όσπρια μέσα). Και αν τολμήσεις να μιλήσεις, αμέσως ο λοχαγός σε στέλνει στο “σιδηρωτήριο” (θάλαμος βασανιστηρίων της Αστυνομίας Μονάδος). Και όταν πας εκεί φεύγεις άρρωστος, ανίκανος να σταθείς στα πόδια σου για 2 βδομάδες. Αν πεις για το νερό… κουβαλιέται μέσα σε δοχεία βενζίνης και πετρελαίου από το Λαύριο. Πολλές φορές δεν τολμάς όχι να το δοκιμάσεις, αλλά ούτε και να το μυρίσεις.

Στις 11 Ιουνίου η σάλπιγγα χτύπησε συγκέντρωση τάγματος. Πάλι πέτρα σκεφτήκαμε όλοι μας. Αυτή τη φορά όμως γελασθήκαμε. Δε μας ήθελαν για πέτρα. Μας μίλησαν με το καλό. Μας είπαν ότι είμαστε καλοί και πειθαρχικοί στρατιώτες και όχι απείθαρχοι όπως αυτοί της Κρήτης. Υστερα ο υπασπιστής του τάγματος μας διάβασε τη διαταγή του διοικητή. Αρχιζε αυτή από τον αναρχοκομμουνισμό και κατέληγε ούτε λίγο, ούτε πολύ, με τρόπο εύσχημο στην παρότρυνση για υπογραφή δηλώσεων “παντός εντίμου Ελληνος πατριώτου”…

Την άλλη μέρα οι διοικητές των λόχων καλούσαν ένα – ένα φαντάρο χωριστά και τον επίεζαν με όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα να υπογράψει την εξής δήλωση:

 “Ο κάτωθι υπογεγραμμένος… κλάσεως… εκ… και διαμένων εις… δηλώ υπευθύνως και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως και χωρίς να ασκηθή βία τα κάτωθι: Ουδέποτε υπήρξα κομμουνιστής και ουδεμίαν σχέσιν έχω με το συνωμοτικόν ΚΚΕ. Προσεχώρησα εις το ΕΑΜ με σκοπόν να απελευθερώσω την πατρίδα μου από τους κατακτητάς.. Μετ’ ολίγον καιρόν αντελήφθην ότι όπισθεν του ΕΑΜ ήτο το ΚΚΕ το οποίο ήτο η πηγή πάσης ενεργείας και πράξεως του ΕΑΜ. Επειδή είμαι γνήσιο Ελληνόπουλο καταδικάζω και αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας όλας τας αναρχοβουλγαροκομμουνιστικάς οργανώσεις: ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΕΑ, αίτινες αποτελούν τα εγκληματικά σλαυόβουλα και αντεθνικά συγκροτήματα, σκοπός των οποίων είναι η κατασκόπευσις παντός ό,τι αφορά το κράτος και ιδία τον στρατόν και η υποδούλωσις της φυλής μας εις τους προαιώνιους εχθρούς μας Βουλγάρους – Σέρβους και γενικώς σλαύους οίτινες πάντοτε ατίμως και υπούλως είτε διά της πανσλαυιστικής ιδέας, προσπαθούν να αποσπάσουν εδάφη άτινα είναι ποτισμένα με ιδρώτα και αίμα των προγόνων μας. Τίθεμαι πολέμιος των άνω σλαβοδούλων και ανθελληνικών συγκροτημάτων μέχρι της τελικής εξαλείψεως των. Η παρούσα μου επιθυμώ να δημοσιευθή εις τον τύπον και αναγνωσθή εις την εκκλησίαν της ενορίας μου. Β. Σ. Γ. 802 τη… Ο Δηλών…..”.

Ας το μάθη ο ελληνικός λαός, ο κόσμος ολόκληρος πως ποτέ τα 1500 στρατευμένα παιδιά του λαού δε θα υπογράψουν μια τέτοια δήλωση. Είμαστε δημοκράτες και πιστεύουμε ακράδαντα στη Δημοκρατία. Εχουμε κλεισμένη μέσα μας την Ελλάδα και το Λαό της. Είμαστε διατεθειμένοι να γεμίσουμε τους τάφους και τα μνήματα, που τώρα σκάβουμε, με τα δικά μας κορμιά, βέβαιοι πως κάποτε, πολύ σύντομα ο ελληνικός λαός θα στήσει εκεί ανδριάντες ηρωισμού και παλικαριάς.

Εμείς οι 1.500 δεσμώτες του “Β’ τάγματος Σκαπανέων” από το ξερόνησο Μακρονήσι, με μια φωνή βροντοφωνάζουμε: Δεν υπογράφουμε την εξευτελιστική δήλωση που μας ζητάνε. Αυτή είναι η τελευταία μας λέξη. Δεν έχουμε να πούμε τίποτα άλλο».

Να κλείσουμε την ανάρτησή μας με μια επισήμανση για το … πως γράφουν την ιστορία οι νικητές. Η Απριλιανή χούντα διόρισε τον ανιψιό του Πλυντζανόπουλου δήμαρχο Κοκκινιάς κι αυτός στον τόπο του Μπλόκου τοποθέτησε επιγραφή, που έγραφε: «Προδόται και μασκοφόροι κομμουνισταί, και εαμίται, ελασίται, παρέδωσαν εις τους βαρβάρους κατακτητάς την 17ην Αυγούστου 1944, αγνούς πατριώτας αγωνιστάς της Εθνικής Αντίστασης. Τέκνα ηρωικά της Νίκαιας, οι οποίοι και εξετελέσθησαν εις τον χώρον τούτον».