Η ιστορία μιας οργανωμένης επιχείρησης βασανισμού από την ΕΛ.ΑΣ.

 

Συνέντευξη του Άρη Παπαζαχαρουδάκη στο omniatv για τους

βασανισμούς στη ΓΑΔΑ και τον παραλογισμό
των προφυλακίσεων για την διαδήλωση
της Νέας Σμύρνης

Ιδού τα σημάδια των βασανισμών

 

Φωτογραφία ντοκουμέντο του βασανισμού του Άρη Παπαζαχαρουδάκη από την ΕΛ.ΑΣ.

Μετά το προκλητικό εξώδικο των  22 ανδρών της ΕΛ.ΑΣ.  προς το Documento και την Εφημερίδα των Συντακτών, με το οποίο ισχυρίζονται ότι τα δημοσιεύματα σχετικά με τις καταγγελίες περί αστυνομικής βίας και ασυδοσίας είναι αναληθή, ο καταγγέλλων Άρης Παπαζαχαρουδάκης με ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook εκφράζει τη στήριξή του στα ΜΜΕ που γίνονται αποδέκτες αυτής της προσπάθειας φίμωσης του Τύπου.

Ο ίδιος απέστειλε στο Documento φωτογραφία η οποία απεικονίζει τους μώλωπες που έχει στην αριστερή του κνήμη.

«Οι εφημερίδες και τα δημοσιογραφικά μέσα που συνδράμουν αυτόν τον αγώνα, χαίρουν της αμέριστης αλληλεγγύης μου και δεν πρόκειται να τις αφήσω στο έλεος της δυσφήμισης.

Έτσι λοιπόν, σήμερα 19 Μαρτίου επέλεξα να στείλω από μια φωτογραφία του ενός από τα τραύματα που φέρω στην αριστερή μου κνήμη, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως τεκμήριο αξιοπιστίας», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος στην ανάρτησή του σημειώνει ότι χθες Πέμπτη κατέθετε στην υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων πέντε ολόκληρες ώρες περιγράφοντας μόνο τις πρώτες επτά ώρες της κράτησής του, ενώ παράλληλα κάνει λόγο για ύποπτη παρουσία της αστυνομίας κοντά του κατά τη διάρκεια της επιστροφής του αλλά και την ώρα που έδινε συνέντευξη στο omniatv.

Μάλιστα η ΕΛΑΣ μέσω του εξωδίκου προειδοποιεί (επί της ουσίας απειλεί) κιόλας τα δύο Μέσα ότι αν δεν ανακαλέσουν για τα ρεπορτάζ θα τα πάνε στα δικαστήρια.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Άρη Παπαζαχαρουδάκη:

Χθές παρευρέθηκα στο Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ προκειμένου να καταθέσω για τον βασανισμό μου. Η κατάθεσή μου διήρκησε 5 ώρες και αυτό επειδή επέλεξα να τοποθετηθώ μόνο για τις πρώτες 7 ώρες της κράτησης μου αναφέροντας μόνο τα πιο σημαντικά κατ’ εμέ σημεία.

Όταν βγήκαμε απο το τμήμα. Περίπου τα μεσάνυχτα, δύο μονοκάβαλα της ομάδας ΔΕΛΤΑ φρόντισαν να περάσουν το μήνυμά τους κάνοντας την περατζάδα τους απο μπροστά μας. Ο συγχρονισμός τους με φτάνει στο συμπέρασμά ότι είχαν ενημέρωση του πότε θα βγώ απο το κτήριο. Εκτός αν γινόνταν επεισόδια στο Μαρούσι και έτυχε να περνάνε απο εκεί, τότε θα πάω πάσο.

Το ίδιο συνέβη όμως και τις προάλλες κατά την διάρκεια της συνέντευξής μου στα παιδιά του Omnia TV όπου μια διμοιρία μας περιτριγύριζε επίμονα πίσω απο την κάμερα, σαν τον καρχαρία που χώνει τα σαγόνια στο κλουβί αλλά δε φτάνει.

Ας το πούμε και αυτό σύμπτωση. Χαλάλι.

Νόμιζα ότι τρείς συνεντεύξεις, μια πεντάωρη λεπτομερής κατάθεση και μια ιστορία παρατεταμένης στοχοποίησης, θα ήταν αρκετές να κλείσουν τα στόματα που κάνουν λόγο για φαντασιοπληξία.

Αυτή τη στιγμή μαθαίνω ότι 22 αστυνομικοί της ΕΛ.ΑΣ που αρχικά διέψευσε, αλλά μετά διέταξε έρευνα διερεύνησης, απέστειλαν εξώδικο στο Documento και την Εφημερίδα των Συντακτών

Οι εφημερίδες και τα δημοσιογραφικά μέσα που συνδράμουν αυτόν τον αγώνα, χαίρουν της αμέριστης αλληλεγγύης μου και δεν πρόκειται να τις αφήσω στο έλεος της δυσφήμισης.

Έτσι λοιπόν, σήμερα 19 Μαρτίου επέλεξα να στείλω απο μια φωτογραφία του ενός απο τα τραύματα που φέρω στην αριστερή μου κνήμη, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως τεκμήριο αξιοπιστίας.

Αν νομίζατε ότι αυτά που έχουν ειπωθεί είναι τα μοναδικά, κάνετε μεγάλο λάθος. Τον αγώνα που ξεκίνησα ενάντια στους βασανιστές, θα τον πάω τέρμα. Για κάθε διάψευση, θα βγαίνει μια επαλήθευση.
Τα λόγια που δημοσιοποιούν είναι δικά μου και θα τα υπερασπιστώ με κάθε κόστος.

documentonews.gr

Rachel Corrie - Την δολοφόνησε το σιωνιστικό κράτος πριν 18 χρόνια

 

Συμπληρώνονται σήμερα 18 χρόνια από την ημέρα που τα σιωνιστικά καθάρματα του Ισραήλ δολοφονούσαν εν ψυχρώ την 23χρονη Rachel Corrie. 

 Η Corrie, ήταν φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο της Olympia στην Ουάσινγκτον και ακτιβίστρια συμμετέχοντας σε μια διεθνή οργάνωση (I.S.M) για το δίκαιο και την ειρήνη. Βρέθηκε στην Παλαιστίνη, στα σύνορα με το Ισραήλ μαζί με συντρόφους της προσπαθώντας να σταματήσει τις Ισραηλινές μπουλντόζες να κατεδαφίζουν σπίτια στις Παλαιστινιακές κοινότητες. 

 Στα email που έστελνε στους φίλους της έγραφε: «Γκρεμίζουν τα σπίτια ακόμα και αν υπάρχουν άνθρωποι μέσα! Δεν σέβονται τίποτα και κανένα!» 

Στις 16 Μάρτη του 2003, η Corrie πρωτοστατούσε στις αντιδράσεις προσπαθώντας να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιών και νοσοκομείων στην λωρίδα της Γάζας. Έτσι σε μια ύστατη προσπάθεια για να σταματήσει μια μπουλντόζα κάθισε μπροστά της πιστεύοντας ότι θα την σταματούσε. 

 Ο ισραηλινός οδηγός την είδε, αλλά αδιαφόρησε. Προτίμησε να την σκεπάσει με χώμα και μετά να περάσει από πάνω της, επανειλημμένα. 

Οι σύντροφοι της τελικά κατάφεραν να σταματήσουν τον δολοφόνο ισραηλινό οδηγό και προσπάθησαν να της δώσουν τις πρώτες βοήθειες, αλλά ήταν πια πολύ αργά. 

 Η Rachel Corrie έχασε την ζωή της στα 23 χρόνια, προσπαθώντας να προστατεύσει με το σώμα της και τις ιδέες της το δικαίωμα των Παλαιστίνιων πολιτών για ελευθερία και πατρίδα. Οι ισραηλινές υπηρεσίες, μίλησαν για ατύχημα (και φυσικά δεν τιμωρήθηκε ο δολοφόνος) αλλά διαψεύδονται από τις φωτογραφίες και τις μαρτυρίες που υπάρχουν. 

Η γυναίκα δολοφονήθηκε με το συνήθη βάρβαρό τρόπο που ακολουθούν οι ισραηλινοί σε όλες τους τις ενέργειες. Η Rachel Corrie έχει γίνει σύμβολο του παγκόσμιου αγώνα για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.

David Graeber / Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ανθρωπολόγος και ακτιβιστής

 

Ο David Graeber, o αναρχικός συγγραφέας, ανθρωπολόγος, ακαδημαικός,ακτιβιστής και ηγετική μορφή του κινήματος Occupy Wall Street, πέθανε στις 02/09/2020.Ήταν 59 ετών.

Μια από τις πιο ηχηρές φωνές ενάντια στην παγκόσμια κοινωνική ανισότητα και αδικία δεν είναι πια στη ζωή

Ο Graeber ήταν καθηγητής ανθρωπολογίας στο London School of Economics, γνωστός για την έντονη κριτική του στον καπιταλισμό και τη γραφειοκρατία, καθώς και για τις αναρχικές του απόψεις.

Η πορεία του χαρακτηρίζεται από σημαντική ακτιβιστική δράση και ο ίδιος υπήρξε κινητήριος δύναμη πίσω από τη δημιουργία του κινήματος Occupy Wall Street, το οποίο διαμαρτυρόταν για τις έντονες οικονομικές ανισότητες στην αμερικανική κοινωνία - ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση του 2008.

Υπήρξε επίσης και πολύ σημαντικός συγγραφέας. Το γνωστότερο βιβλίο του είναι το «Χρέος - Τα πρώτα 5.000 χρόνια», το οποίο κυκλοφόρησε το 2011. Σε αυτό αναλύει την ιστορική σχέση του χρέους με τους θεσμούς της κοινωνίας. Το 2018 κυκλοφόρησε ένα επίσης σημαντικό βιβλίο του, το «Bullshit Jobs». Αυτή τη φορά η προσοχή του David Graeber στράφηκε στην σύγχρονη εργασία και πώς αυτή οδηγεί σε δυστυχισμένους ανθρώπους.


Γεννημένος στη Νέα Υόρκη από οικογένεια εργατικής τάξης επιδίωξε τις σπουδές στην ανθρωπολογία, για να καταλάβει καλύτερα την οικονομία. Ο ξαφνικός χαμός του προκαλεί σίγουρα ένα πλήγμα στο παγκόσμιο κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης, το οποίο έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τις ιδέες του Graeber.

 

 

 

 

Αλίντα Δημητρίου: “Πουλιά στο βάλτο”

 

ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ - BIRDS IN THE MIRE της Αλίντας Δημητρίου

Το ντοκιμαντέρ «Πουλιά στο Βάλτο» αποτίνει φόρο τιμής στις γυναίκες της Αντίστασης. Από μαρτυρίες 40 γυναικών κατανοούμε τη σημαντική συμβολή τους στον αντιναζιστικό αγώνα.

H συμμετοχή της γυναίκας σε όλες τις ιστορικές διαδικασίες, ακόμα και στις πιο ακραίες, συμμετοχή που παραμένει αφανής, είναι το θέμα της ταινίας Πουλιά στο βάλτο.

Πιο συγκεκριμένα, η ταινία αναφέρεται στη συμμετοχή και προσφορά της γυναίκας στην Aντίσταση κατά την περίοδο της Kατοχής 1941-44, καθώς και στις συνέπειες που υπέστη.

Στηρίζεται στις προφορικές μαρτυρίες των γυναικών που επέζησαν, με άξονα την ιστορική διαδρομή.

Εκείνο, όμως, στο οποίο εστιάζει δεν είναι η ιστορική περιγραφή αλλά η, μέσα από τις μνήμες, τα βιώματα ή και τα ψυχολογικά τραύματα, αποκάλυψη μιας στάσης ζωής των γυναικών σε πράξεις που θεωρούμε ότι αναφέρονται μόνο στους άνδρες.

ArtWalk 5 – Επιστρέφει στην Πάτρα

Το Διεθνές Street Art Φεστιβάλ Πάτρας | ArtWalk, επιστρέφει φρέσκο με νέες ιδέες για πέμπτη φορά στην Πάτρα και θα γεμίσει την πόλη με χρώμα, τη καθημερινότητα μας με αισιοδοξία, τον δημόσιο χώρο με μηνύματα και θα μας «κρατήσει» ψηλά το κεφάλι.

Το ArtWalk 5, όπως κάθε χρόνο, έχει προσκαλέσει καλλιτέχνες της street art από ολόκληρο τον κόσμο και ξεκινά στις 15 Ιουνίου με μία τοιχογραφία έκπληξη. Σύγχρονες δημιουργίες θα αντικρίσουν οι πατρινοί και οι περαστικοί ολόκληρο τον Ιούλιο, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο.

Η Art in Progress θα φιλοξενήσει μερικούς από τους σπουδαιότερους street artists με διεθνή εμπειρία από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Οι Street Artist θα ενεργοποιήσουν με το καλλιτεχνικό τους στίγμα την πόλη, προσδίδοντάς της μία νέα δυναμική και ένα μοναδικό σύγχρονο χαρακτήρα, μέσω της τέχνης και της εξωστρέφειας.

Οι φετινοί καλλιτέχνες που θα αφήσουν το προσωπικό τους σημάδι με τις τοιχογραφίες (mural) τους, σε επιλεγμένους τοίχους της Πάτρας είναι οι: Andrea Casciu, Asier Vera Maceiras, Dourone, Drew Merrit, Edmon1419, Jay Kaes, Leandro Bustamante, NSN997 Crew, Siguel και Silver Formz.

art in progress | facebook: Art In Progress, ArtWalk | instagram: artinprogress.patras, artwalk_festival

Μαύρε αδελφέ μου …

Το ποίημα «Μαύρε Αδελφέ μου» που έγραψε ο Ναζίμ Χικμέτ για τον βαρύτονο Πόλ Ρόμπσον, μελοποίησε και τραγούδησε ο Αδαμάντιος Αναστασιάδης, με την Αδαμαντία Πιλισσά στη μνήμη του δολοφονημένου από αστυνομικούς Τζόρτζ Φλόιντ.

 Ο Πολ Ρόμπσον (Paul Leroy Robeson) γεννήθηκε στις 9 Απρίλη του 1898 στο Νιου Τζέρσι.

Γιος ενός πρώην μαύρου δούλου, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, διαπρέποντας ταυτόχρονα και ως παίκτης στο αμερικανικό ποδόσφαιρο.
Από τα πρώτα νεανικά του χρόνια αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για την απελευθέρωση των μαύρων.
Στη δεκαετία του ’30 επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση και έγινε φιλικά δεκτός από το λαό της.
Οπως δήλωσε ο ίδιος τότε, για πρώτη φορά ένιωσε εντελώς ελεύθερος από το ρατσισμό.

Υπήρξε μια πολυτάλαντη προσωπικότητα, με παγκόσμια ακτινοβολία.
Γνώριζε 10 γλώσσες (ακόμα και την κινεζική και τη σουαχίλι) και, με τον καιρό, αναδείχτηκε ένας διάσημος ηθοποιός του θεάτρου – ιδιαίτερα στο ρόλο του σαιξπηρικού Οθέλλου – και του κινηματογράφου (10 ταινίες), καθώς και λαϊκός και κλασικός τραγουδιστής.
Στις υπαίθριες συναυλίες του, που δίνονταν στα πλαίσια του προοδευτικού κινήματος, οι ακροατές του έφταναν τους 40.000 και πλέον.
Σαν καλλιτέχνης καθιερώθηκε πρώτα στο εξωτερικό (Λονδίνο) και κατόπιν στην πατρίδα του.
Το ίδιο έγινε αργότερα και με την περιλάλητη μαύρη χορεύτρια και ηθοποιό Τζοσεφίν Μπέικερ, όταν μετανάστευσε στο Παρίσι.

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έπαιξε πρωτοποριακό ρόλο στην εκστρατεία κατά του λιντσαρίσματος των ομοφύλων του.
Και όταν ο Πρόεδρος Τρούμαν αρνήθηκε να δράσει ανάλογα, ο Ρόμπσον μαζί με τον επίσης μαύρο Ουίλιαμ Πάτερσον, ανώτατο στέλεχος του ΚΚ ΗΠΑ, υπέβαλαν στον ΟΗΕ υπόμνημα με τον τίτλο “Καταγγέλλουμε τη γενοκτονία”.Αντίστοιχη ήταν η αντίθεσή του τόσο στον ψυχρό πόλεμο, όσο και στην πολιτική που οδηγούσε σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και η ολοένα ενεργότερη συμμετοχή του στις δραστηριότητες υπέρ της ειρήνης και της φιλίας με την ΕΣΣΔ.

Στο Συνέδριο Πολιτικών Δικαιωμάτων, που έγινε τον Ιούλιο 1949 στη Νέα Υόρκη, ο Ρόμπσον επαναβεβαίωσε τη δήλωση που είχε κάνει νωρίτερα στο Παρίσι, ότι ο νέγρικος λαός δεν πρόκειται να πάρει μέρος “σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο“.
Επειτα από την ομιλία του αυτή, οι 246 μαύροι αντιπρόσωποι ενέκριναν ομόφωνα ψήφισμα, στο οποίο τόνιζαν ότι “ο Πολ Ρόμπσον πραγματικά μιλάει για μας στην πάλη του για τα δικαιώματα των νέγρων και στον αγώνα του για την ειρήνη”.
Από τότε εντάθηκε ο κατατρεγμός εναντίον του.
Στην υπαίθρια συναυλία που έδωσε στις 27 Αυγούστου 1949 στην πόλη Πίκσκιλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, αφηνιασμένοι τραμπούκοι επιτέθηκαν κατά των ακροατών και λιθοβόλησαν τον ίδιο, ο οποίος όμως παρέμεινε ατρόμητος.

Το 1950, περίοδο αποκορυφώματος της μακαρθικής υστερίας, οι αμερικανικές αρχές του αφαίρεσαν το διαβατήριο. Ογδόντα προγραμματισμένες συναυλίες του ακυρώθηκαν. Αίθουσες δεν του παραχωρούνταν πλέον, με αποτέλεσμα το εισόδημά του να πέσει από 104.000 το 1947 σε 2.000 δολάρια το 1950. Και το όνομά του γράφτηκε στο “μαύρο πίνακα”.
Το 1956 κλήθηκε από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών της Βουλής (HUAC).
Και όταν ρωτήθηκε αν είναι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, απάντησε αγέρωχα στα μέλη της:
“Τι εννοείτε λέγοντας Κομμουνιστικό Κόμμα; Από ό,τι ξέρω εγώ, είναι ένα νόμιμο κόμμα, όπως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και το Δημοκρατικό Κόμμα.
Εννοείτε ένα κόμμα ανθρώπων, που έχουν θυσιαστεί για το δικό μου λαό και για όλους τους Αμερικανούς και τους εργάτες, ώστε να ζουν με αξιοπρέπεια; Εννοείτε αυτό το κόμμα;“.
Και τους κατακεραύνωσε με την μπάσα φωνή του: “Εσείς είστε οι αντιαμερικανοί… Και πρέπει να διαλυθείτε για πάντα!“.Και όχι μόνο αυτό. Οταν ένα μέλος της HUAC τον ρώτησε γιατί, αφού ένιωσε τόσο ελεύθερος στη Ρωσία, δεν έμεινε εκεί, του είπε ορθά – κοφτά: “Γιατί ο πατέρας μου ήταν ένας σκλάβος και ο λαός μου πέθανε για να χτίσει αυτή τη χώρα, και εγώ θα μείνω εδώ για να έχω ένα μέρος, ακριβώς όπως και εσύ”.

Το μένος των διωκτών του υπέροχου αυτού καλλιτέχνη, διανοητή και υπέρμαχου της δικαιοσύνης ήταν τόσο αχαλίνωτο, που, όπως δήλωσε στην εφημερίδα “Βίλατζ Βόις” (10/3/98) ο γιος του, Πολ Ρόμπσον Τζ., κάνοντας μια σύγκριση ανάμεσα στον εαυτό του και τον πατέρα του: “Ο δικός μου φάκελος στο Εφ Μπι Αϊ (μυστική ασφάλεια) είναι μόνο 500 σελίδες!”. Που σημαίνει, βέβαια, ότι του πατέρα του σίγουρα ήταν κάμποσες χιλιάδες σελίδες…

Θα ήταν σοβαρή παράλειψη, αν δεν αναφέραμε και κάτι άλλο, που επίσης δείχνει όλο το μεγαλείο του.
Στα σκληρά χρόνια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και κατόπιν, ο Πολ Ρόμπσον είχε επανειλημμένα υψώσει τη φωνή του, ζητώντας την απελευθέρωση των φυλακισμένων και εξόριστων αγωνιστών.
Κι ακόμα, είχε πάρει μέρος και μίλησε σε μεγάλη συγκέντρωσή μας στη Νέα Υόρκη, υπέρ της σωτηρίας του  Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του.
Σε όλη τη ζωή του (πέθανε 77 χρονών το 1976) τιμήθηκε επάξια.
Το 1952 του απονεμήθηκε το βραβείο Στάλιν για την ειρήνη, αλλά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απαγόρευσε τη μετάβασή του στη Μόσχα.
Έτσι, η τελετή της επίδοσής του έγινε το 1953 στη Νέα Υόρκη. Επίσης, η σοβιετική κυβέρνηση έδωσε το όνομά του σε ένα βουνό της χώρας της.
Ο μεγάλος Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούδα του αφιέρωσε για τα 75χρονά του το 1973, την “Ωδή στον Πολ Ρόμπσον“.

Με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννησή του, είχε οργανωθεί, σε εθνική κλίμακα, καμπάνια για την έκδοση γραμματόσημου, με την εικόνα του, και είχαν συγκεντρωθεί 90.000 υπογραφές πολιτών, ενώ χιλιάδες άλλοι έστειλαν επιστολές με το ίδιο αίτημα. Ωστόσο, η αρμόδια Ταχυδρομική Υπηρεσία το αγνόησε. Αντίθετα, θυμίζοντας μια όχι και τόσο μακρινή σκοτεινή περίοδο, ενέκρινε την έκδοση γραμματόσημου στη σειρά “Μεγάλοι Αμερικανοί” για τον πρώην εκδότη του περιοδικού “Τάιμ”, Χένρι Λους, φρενιασμένο αντικομμουνιστή…

Η αναφορά του Χιμέκτ στον Φερχάτ …

Φοβοῦνται Ῥόμπσον
φοβοῦνται τὴν αὐγή, ν᾿ ἀκούσουνε φοβοῦνται
καὶ ν’ ἀγγίσουν φοβοῦνται ν’ ἀγαπήσουν
φοβοῦνται ν’ ἀγαπήσουνε σὰν τὸν Φερχὰτ

αναφέρεται στο λαϊκό παραμύθι «Φερχάτ και Σιρίν» (Ferhat ile Şirin), το οποίο εξιστορείται αιώνες στη Μέση Ανατολή, στο Αζερμπαϊτζάν, στο Ιράν, στην Τουρκία και στα Βαλκάνια, έχοντας υποστεί ορισμένες τροποποιήσεις, ανάλογα με τη χώρα και την περιοχή.

Αν και φαινομενικά αποτελεί μια ιστορία αγάπης, η αγάπη του Φερχάτ, αντανακλά τους κόπους που κατέβαλε ο λαός σαν σύνολο προκειμένου να εξασφαλίσει το νερό και άλλα αγαθά.