Πάτρα: Δομή αλληλεγγύης & αλληλοβοήθειας κάθε Τρίτη & Πέμπτη στην κατάληψη Παραρτήματος

Μια νέα Δομή Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας δημιουργήθηκε στην Πάτρα, στην κατάληψη Παραρτήματος (Κορίνθου και Αράτου).

Κάθε Τρίτη και Πέμπτη, 18:00 – 19:00, συλλέγονται είδη πρώτης ανάγκης για όσους/ες τα χρειάζονται. Άνεργους/ες, μετανάστες/τριες, κρατούμενους/ες, άστεγους/ες, ασθενείς, ηλικιωμένους/ες και όποιον/α βρίσκεται σε ευάλωτη θέση. Από τη δομή προσφέρεται η δυνατότητα κατ’ οίκον παράδοσης/παραλαβής κατόπιν συνεννόησης, ενώ λαμβάνονται όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις.

Ακόμα, συλλέγονται χρήματα, για την οικονομική στήριξη κρατουμένων μέσω του Ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών/τριών.

Επικοινωνία: 6995187655 / 6949941029 / domiparartima@gmail.com / facebook

Είδη που συλλέγονται:

Τρόφιμα
– Μακαρόνια
– Ρύζι
– Όσπρια
– Κονσέρβες
– Λάδι
– Ντοματοπελτές
– Γάλα εβαπορέ
– Τσάι
– Μπισκότα
– Φρυγανιές
– Χυμούς

Φάρμακα
– Παρακεταμόλη
– Βιταμίνες

Προϊόντα υγιεινής
– Σερβιέτες
– Γάντια
– Μάσκες
– Αντισηπτικά
– Μωρομάντηλα
– Καθαριστικά Είδη
– Σαπούνια
– Σαμπουάν, αφρόλουτρα
– Πάνες για μωρά και ηλικιωμένους

——-

Ανακοίνωση της δομής σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας της

Ο καπιταλισμός και το κράτος εχθρεύονται τη ζωή. Η παρούσα συνθήκη φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο την ταξικότητα του υπάρχοντος κόσμου. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον που εκατομμύρια άνθρωποι πλήττονται σφοδρά από την πανδημία και τις κυρίαρχες πολιτικές, επιλέγουμε να στήσουμε ανάχωμα αντίστασης, αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας, αυτοοργάνωσης. Είμαστε κομμάτι των από τα κάτω, είμαστε εμείς που θα κληθούμε την επόμενη ημέρα να επωμιστούμε τα βάρη όχι μόνο της υγειονομικής αλλά και της επερχόμενης οικονομικής κρίσης.

Οργανώνουμε δομή αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας στηρίζοντας όσους/ες το έχουν ανάγκη. Αδιαμεσολάβητα και συλλογικά καλύπτουμε τις ανάγκες μας, πέρα από κάθε επίπλαστη διάκριση φύλου, φυλής, καταγωγής, θρησκείας, χρώματος, σεξουαλικότητας κλπ.

Κάθε Τρίτη και Πέμπτη 18:00 – 19:00, στην κατάληψη Παραρτήματος – Πάτρα (Κορίνθου & Αράτου), συλλέγουμε είδη πρώτης ανάγκης για όσους/ες τα χρειάζονται. Άνεργους/ες, μετανάστες/τριες, κρατούμενους/ες, άστεγους/ες, ασθενείς, ηλικιωμένους/ες και όποιον/α βρίσκεται σε ευάλωτη θέση.

Προσφέρεται η δυνατότητα κατ’ οίκον παράδοσης/παραλαβής κατ’ όπιν συνεννόησης, ενώ λαμβάνουμε όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις.

Συλλέγουμε επίσης χρήματα, για την οικονομική στήριξη κρατουμένων μέσω του Ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών/τριών.

Η δομή είναι ανοιχτή σε όποιον/α θέλει πέρα από τη στήριξη να συμμετέχει, συμφωνώντας ασφαλώς με τα πολιτικά της χαρακτηριστικά.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

Αναρχικές/ οί

tetartopress.gr

Metropolis

Η «Μητρόπολις» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία επιστημονικής φαντασίας και η πρώτη που συμπεριελήφθη στον κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO,και αποτελεί ορόσημο στον παγκόσμιο κινηματογράφο.
Η «Μητρόπολις» (Metropolis) είναι μια εξπρεσιονιστική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1927, σκηνοθέτης της είναι ο  Φρίτς Λάγκ (Fritz Lang) και σεναριογράφος η Τέα Φον Χάρμποου.

Η ιστορία εκτυλίσσεται χωρίς σαφή ένδειξη κάπου στο μέλλον. Το περιβάλλον είναι ψυχρό και βιομηχανικό.

Η υπερπληθυσμική Μετρόπολις χωρίζεται σε δύο κοινωνικές τάξεις που ζουν σε διαφορετικά επίπεδα της πόλης. Η ελίτ των αρχόντων και της αριστοκρατίας ζει στο ανώτερο επίπεδο, ενώ οι εργάτες, τα χέρια που φτιάχνουν την πόλη, ζουν στο κατώτερο επίπεδο, όπου βρίσκονται και οι μηχανές. Οι μηχανές είναι αυτές που καθορίζουν - και "καταβροχθίζουν" - τις ζωές των εργατών. Ο χρόνος, πάντοτε σχετικός, δείχνει να έχει σταματήσει για τους κατοίκους της "άνω" πόλης, ενώ για τους εργάτες αποτελείται μόνο από το ατελείωτο δεκάωρο της κάθε βάρδιας τους. Οι ολοκληρωτικές πολιτικές και οι οικονομικές δομές της κοινωνίας, καταγράφονται με ακρίβεια σε μια πόλη που γίνεται, τελικά, εφιαλτική.

Ο Γιόχαν Φρέντερσεν είναι ο Άρχοντας της Μετρόπολις. Δεν διευθύνει απλώς, αλλά εξουσιάζει την πόλη. Ο χαρακτήρας του κατά πολλούς είναι ένας συνδυασμός του (Σαιξπηρικού) Ριχάρδου Γ' και του Αδόλφου Χίτλερ. Η ομοιότητα του με τον Χίτλερ αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι η ταινία δημιουργήθηκε στην προ-Χιτλερική Γερμανία.

Ταυτόχρονα, στην ταινία υπάρχουν αρκετοί βιβλικοί συμβολισμοί. Ο ίδιος ο Φρέντερσεν παραλληλίζεται με Αιγύπτιο φαραώ του οποίου οι σκλάβοι φτιάχνουν τις πυραμίδες. Σε ερώτηση του γιου του, γιατί φέρεται τόσο άσχημα στους εργάτες απάντα "είναι τα χέρια τους που χτίζουν τη Μετρόπολις".
Η γυναίκα - καταλύτης, ονομάζεται "Μαρία" και η πρώτη φορά που εμφανίζεται είναι στις κατακόμβες της πάλης, όπου περιβαλλόμενη από ξύλινους σταυρούς, "κηρύττει" στους εργάτες. Τους μιλάει για ένα παρόμοιο κατασκεύασμα με τη Μετρόπολις, τον Πύργο της Βαβέλ, ενώ ταυτόχρονα ο θεατής βλέπει τις συνθήκες εργασίας των εργατών που προσομοιάζουν με αυτές των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

(Με πλάγια γράμματα περιγράφονται οι σκηνές που, σύμφωνα με τις τελευταίες ανακαλύψεις, θεωρούνται χαμένες).
Η Μετρόπολις, μια μεγάλη βιομηχανική πόλη του μέλλοντος βρίσκεται κάτω από την εξουσία του Γιόχαν Φρέντερσεν. Στην κατώτερη πόλη ζουν οι εργάτες που δεν έχουν ονόματα, αλλά νούμερα. Ανάμεσα στην ανώτερη πόλη των αριστοκρατών και την κατώτερη των εργατών, ζουν οι τεχνοκράτες, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την ομαλή λειτουργία των μηχανών που κρατούν την πόλη ζωντανή. Στην ανώτερη πόλη βρίσκονται οι "αιώνιοι κήποι" όπου τα παιδιά της κυρίαρχης τάξης διασκεδάζουν διαρκώς. Ένας από αυτούς είναι και ο Φρέντερ, γιος του Φρέντερσεν.

Η Μαρία, ένα κορίτσι της κατώτερης πόλης εισβάλει κρυφά στους "αιώνιους κήπους" μαζί με μια ομάδα από παιδιά εργατών, λέγοντας στους παρευρισκομένους πως "αυτά είναι αδέρφια σας". Η πράξη της αυτή συγκινεί τον Φρέντερ ο οποίος την αναζητεί, όταν εκείνη εκδιώκεται από τους κήπους.
Ο Φρέντερ καταλήγει στα μηχανοστάσια της κατώτερης πόλης όπου γίνεται μάρτυρας ενός ατυχήματος που στοιχίζει τις ζωές αρκετών εργατών. Στα μάτια του Φρέντερ η γιγάντια μηχανή φαντάζει σαν το Μολώχ (Βασιλιάς), μια ειδωλολατρική θεότητα της ευρύτερης περιοχής της Παλαιστίνης της Παλαιάς Διαθήκης, στην οποία θυσίαζαν παιδιά ρίχνοντας τα στη φωτιά που έκαιγε στο στόμα της.

Στο γραφείο του πατέρα του ο Φρέντερ περιγράφει σ' αυτόν τις απάνθρωπες συνθήκες των μηχανοστασίων, και συνειδητοποιεί την ψυχρή λογική με την οποία κυβερνάται η Μετρόπολις. Εμφανίζεται ο Γκροτ (Οτοΐ) - ο υπεύθυνος της "μηχανής καρδιάς" που παράγει την ενέργεια της πόλης - και δίνει στο Φρέντερσεν σχέδια που βρέθηκαν στις τσέπες των νεκρών από το ατύχημα εργατών. Κάποιες μυστικές δραστηριότητες λαμβάνουν χώρα στην κατώτερη πόλη. Έξαλλος ο Φρέντερσεν απολύει τον Γιόζαφατ το δεξί του χέρι, καθώς όφειλε να τον πληροφορήσει για τις ενέργειες αυτές. Ο Φρέντερ θλίβεται για την απόλυση και προσφέρεται να προσλάβει το Γιόζαφατ για λογαριασμό του. Ο πατέρας του αναθέτει στον "Ξερακιανό" έναν ακόλουθο, να παρακολουθεί το γιο του.

Ο Φρέντερ επιστρέφει στα μηχανοστάσια. Ένας εργάτης, με το νούμερο 11811, γνωστός και ως Γκεόργκυ, σωριάζεται από την κούραση της δουλειάς, θέλοντας να τον σώσει, ο Φρέντερ αποφασίζει να τον αντικαταστήσει μέχρι το τέλος της βάρδιας, και αλλάζουν μεταξύ τους ρούχα. Ο Φρέντερ στέλνει το Γκεόργκυ στο διαμέρισμα του Γιόζαφατ με οδηγίες να τον περιμένει εκεί. Στη διαδρομή ο Γκεόργκυ ενδίδει στους πειρασμούς της "άνω" πόλης. Καθώς βρίσκει χρήματα στις τσέπες των ρούχων του Φρέντερσεν αποφασίζει να επισκεφτεί την Γιοσιβάρα, το μπαράκι όπου η υψηλή κοινωνία της Μετρόπολις επιδίδεται σε ένα διαρκές όργιο απολαύσεων. Ο "Ξερακιανός" που ακολούθησε το αυτοκίνητο του Φρέντερ οδηγείται και αυτός εκεί μην ξέροντας ότι παρακολουθεί το Γκεόργκυ και όχι αυτόν που θα έπρεπε.

Στο μεταξύ ο Γιοχ Φρέντερσεν επισκέπτεται το Ρότβανγκ τον εφευρέτη. Στο σπίτι του Ρότβανγκ ανακαλύπτει ένα μνημείο αφιερωμένο στη Χελ, τη μοιραία γυναίκα ανάμεσα στο Ρότβανγκ και στο Φρέντερσεν. Η Χελ, ενώ υπήρξε ο μεγάλος έρωτας του Ρότβανγκ, παντρεύτηκε τελικά το Φρέντερσεν και πέθανε πάνω στη γέννηση του γιου τους Φρέντερ. Ο Ρότβανγκ μην μπορώντας να ξεπεράσει τον χαμό της, χλευάζει το Φρέντερσεν μπροστά στο μνημείο Θριαμβευτικά του παρουσιάζει την τελευταία του εφεύρεση. Μια μηχανική γυναίκα που προορίζεται να αναπληρώσει την Χελ.

(Στη συντομευμένη και παραποιημένη έκδοση της ταινίας, ο Ρότβανγκ παρουσιάζει το ρομπότ στο Φρέντερσεν ως αντικατάσταση του ανθρώπου, των εργατών, αφού μπορεί να δουλεύει ακούραστα και αλάθητα). Χρειάζεται όμως 24 ακόμη ώρες για να ολοκληρώσει τη δουλειά του και η μηχανική γυναίκα να είναι πιστό αντίγραφο της Χελ.Ο Φρέντερσεν.

Ο Περικλής Κοροβέσης για τα βασανιστήρια που υπέστη στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας

Λίγους μήνες μετά την έναρξη της χούντας των συνταγματαρχών ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης, που έφυγε από τη ζωή σήμερα, έπεσε στα χέρια της Ασφάλειας. Αμέσως τον οδήγησαν στην διαβόητη οδό Μπουμπουλίνας, όπου σε πρώτη φάση ξυλοκοπήθηκε άγρια για να ομολογήσει. Όταν οι βασανιστές είδαν ότι δεν «έδινε» ονόματα αντιστασιακών με τους οποίους συνεργαζόταν, τον ανέβασαν στο πλυσταριό που βρισκόταν στην ταράτσα του κτηρίου.

Το πρώτο μαρτύριο που του έκαναν ήταν αυτό της φάλαγγας. Ο Κοροβέσης δεν λύγισε και σύντομα οδηγήθηκε από την οδό Μπουμπουλίνας στο 401, όπου οι βασανιστές του έκαναν ηλεκτροσόκ.

Παρακολουθήστε τη συγκλονιστική μαρτυρία του στη «Μηχανή του Χρόνου» και τις καταγγελίες που έκανε μαζί με άλλους βασανισθέντες, ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι αποκαλύψεις του για τα βασανιστήρια είχαν ως αποτέλεσμα να υποστεί καίριο πλήγμα το καθεστώς της χούντας καθώς αποπέμφθηκε ταπεινωτικά από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Πηγή: «Η Μηχανή του Χρόνου»

Έφυγε από τη ζωή ο Περικλής Κοροβέσης

Ο Περικλής Κοροβέσης, ο άνθρωπος που έγινε παγκοσμίως γνωστός για το «κατηγορώ» του ενάντια στην 7χρονη δικτατορία, πέθανε σε νοσοκομείο της Αθήνας, σε ηλικία 79 ετών. Μέσα από το βιβλίο του, «Ανθρωποφύλακες», έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο ότι η χούντα κάνει βασανιστήρια κατά των αντιπάλων της.

   Πολυγραφότατος και πολιτικά δραστήριος μέχρι την τελευταία στιγμή, πέθανε σε νοσοκομείο της Αθήνας, όχι όμως από κορωνοϊό, όπως διευκρινίζεται και από την «Εφημερίδα των Συντακτών», της οποίας ήταν συνεργάτης. Ο Π. Κοροβέσης αρθρογραφήσει σε πολλά έντυπα, μεταξύ των οποίων η «Ελευθεροτυπία», «Η Εποχή»,  «Δίφωνο», «Γαλέρα» κ.α.

   Η φυλακή και τα βασανιστήρια που υπέστη από την 7χρονη δικτατορία τον σημάδεψαν, και εκείνος έδωσε την προσωπική του απάντηση γράφοντας το βιβλίο «Ανθρωποφύλακες», ένα βιβλίο που, με όλους τους αναγκαίους, συνωμοτικούς κανόνες της εποχής, πέρασε τα κλειστά σύνορα της χώρας και εκδόθηκε στο εξωτερικό. Είκοσι πέντε πολυγραφημένα αντίτυπα στη Γενεύη ήταν αρκετά να αφυπνίσουν ολόκληρη την Ευρώπη για το τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

  Οι «Ανθρωποφύλακες» άρχισαν να μεταφράζονται από τη μια γλώσσα στην άλλη και να κυκλοφορούν σε πολλές χώρες, προκαλώντας το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό σημαντικών διανοουμένων και υπερασπιστών των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Έφτασαν και στην Ελλάδα μαζί με τον παράνομο αντιστασιακό Τύπο.   Ακολούθησε η κατάθεση του Περ. Κοροβέση στο Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο ήταν ο πρώτος διεθνής θεσμός στον οποίο αποκαλύφθηκε το απάνθρωπο πρόσωπο της δικτατορίας της 21ης Απριλίου. Η χούντα, βέβαιη για την καταδίκη της, έσπευσε να αποχωρήσει από το Συμβούλιο, παραδεχόμενη εμμέσως τις καταθέσεις του Κοροβέση και των άλλων θυμάτων της που κατόρθωσαν να φτάσουν στο βήμα του Στρασβούργου.

   Όπως έλεγε από την πτώση της χούντας μέχρι και σήμερα, «εγώ έτυχε να το καταγράψω. Το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μου έχει γίνει είναι ότι πολλοί που έπαθαν τα ίδια, μου είπαν ότι θα μπορούσαν να το έχουν γράψει κι εκείνοι». «Δεν είμαι ήρωας», έλεγε ο Περικλής Κοροβέσης, στις αρχές του τρέχοντος έτους, στην εκδήλωση για την ένατη επετειακή έκδοση με αφορμή τα 50 χρόνια από την κυκλοφορία των «Ανθρωποφυλάκων». 

   Γεννημένος στις 20 Ιουλίου 1941 στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας. Σπούδασε Θέατρο με τον Δημήτρη Ροντήρη, σημειολογία με τον Ρολάν Μπαρτ και παρακολούθησε μαθήματα των Πιερ Βιντάλ-Νακέ, Μαρσέλ Ντετιέν, Κορνήλιου Καστοριάδη και άλλων στο Παρίσι. 

   Εκτός από τους «Ανθρωποφύλακες» (1969) έκτοτε έχει δημοσιεύσει και άλλα βιβλία, όπως «Αριστερή Ανακύκλωση», «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες», «Γυναίκες ευσεβείς του πάθους», «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική», «Στο κέντρο του περιθωρίου», κ.ά. Εκτός από πεζά, έχει συγγράψει και θεατρικά (πχ. Tango Bar), αλλά και παιδικά έργα.

   Το 1998 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων, με το συνδυασμό του «Αγωνιστική Συνεργασία για την Αθήνα» με επικεφαλής τον Λ. Αυδή (ΚΚΕ). 

   Το 2007 εκλέχθηκε βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, από τον οποίο αποχώρησε το 2009.

Έφυγε σε ηλικία 98 ετών ο Μανώλης Γλέζος που ανέβηκε εκείνο το βράδυ στην Ακρόπολη

Μία από τις μεγαλύτερες και γνωστότερες μορφές της Αριστεράς, της Κατοχής και της μεταπολεμικής Ελλάδας έφυγε σήμερα από τη ζωή.Ο Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος που μαζί με τον Λάκη Σάντα κατέβασε τα ξημερώματα  της 30ής προς 31ης Μαΐου 1941 τη σημαία της Ναζιστικής Γερμανίας από τον ιστό του βράχου της Ακρόπολης, υπέκυψε λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε ηλικία 98 χρονών.

Η ζωή του μετά την Κατοχή και παρά το διάσημο του κατόρθωμα (γιατί τη ζωή τους την έπαιξαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σαν αυτόν) λέει πολλά για το πως κύλησε το πράγμα μετά την απελευθέρωση της Αθήνας και της Ελλάδας: Ο άνθρωπος που κατέβασε τη σημαία των Ναζί, έγινε σκίτσο από τον Πάμπλο Πικάσο και χαρακτηρίστηκε ως «ο πρώτος παρτιζάνος της Ευρώπης» από τον πρόεδρο της Γαλλίας, Σαρλ ντε Γκολ (που δεν είχε και πολύ μεγάλη σχέση με την αριστερά) συνελήφθη για τις πολιτικές του απόψεις και καταδικάστηκε τρις εις θάνατον.

Τελικά ο Γλέζος απαλλάχτηκε με την γενική αμνηστία του 1971 από τις διώξεις που υπέστη κι αυτός όπως τόσοι άνθρωποι για την πολιτική τους πρακτική και στράτευση, δηλαδή περίπου 30 χρόνια μετά την θρυλική του πράξη. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος, φτάνοντας μέχρι τη θέση του αρχισυντάκτη της εφημερίδας «Ριζοσπάστης» του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, ενώ αργότερα υπήρξε διευθυντής και της εφημερίδας «Αυγή» που συνδέθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού και αργότερα το Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Μανώλης Γλέζος ασχολήθηκε με κάθε τρόπο με την πολιτική. Υπήρξε βουλευτής και πρόεδρος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ),βουλευτής και ευρωβουλευτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), βουλευτής του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΥΝ) και του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Βραβεύτηκε το 1962 από την ΕΣΣΔ με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Λένιν, ενώ στη χώρα μας ήταν ιδιαίτερα αγαπητός, με τον κόσμο να τον βγάζει πρώτο σε ψήφους ευρωβουλευτή στις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014.

Θα τον θυμούνται όλοι όρθιο, όπως όταν απέτισε φόρο τιμής στους νεκρούς του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβριου του 2017:

Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών – Ένα ντοκιμαντέρ για τη συλλογική μνήμη

Στις 3 Μαρτίου συμπληρώθηκαν δύο χρόνια, από τότε που οι Παρτιζάνοι των Αθηνών προβλήθηκαν για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Έκτοτε ακολούθησαν εκατοντάδες προβολές σε κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας, στη δημόσια τηλεόραση – ΕΡΤ2, σε δήμους, στέκια, εκπολιτιστικούς συλλόγους, σωματεία και άλλους φορείς. Το σκεπτικό ήταν να είναι διαθέσιμο σε όλους τους προαναφερόμενους χώρους, προκειμένου να αποτελέσει ένα έναυσμα συνάντησης, ζύμωσης, ανταλλαγής απόψεων και γόνιμου διαλόγου σε σχέση με την περίοδο της Κατοχής, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Στα δύο αυτά χρόνια το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, καθώς και του εξωτερικού και αγκαλιάστηκε από νέους και μεγαλύτερους σε ηλικία, κάτι που μας έδωσε το έναυσμα στους παραγωγούς του να προχωρήσουν στη δημιουργία του επόμενου ντοκιμαντέρ.

Καθώς οι «Παρτιζάνοι των Αθηνών» ολοκληρώνουν τον κύκλο τους και δεδομένου ότι έχει ζητηθεί από κόσμο που δεν του ήταν προσβάσιμο τόσο καιρό να ανέβουν online, οι δημιουργοί του αποφάσισαν να το διαθέσουν ελεύθερα στο διαδίκτυο στα ελληνικά και με αγγλικούς υπότιτλους – στην πορεία θα προστεθούν και άλλες γλώσσες.

Όπως ανακοινώνεται: Ανοίγουμε τον κύκλο του νέου μας ντοκιμαντέρ, που θα λέγεται Καινούργιος Ουρανός, και το οποίο περιγράφει τις ζωές των μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στο βουνό, από τη στιγμή της Συμφωνίας της Βάρκιζας μέχρι την υποχώρηση στις Λαϊκές Δημοκρατίες. Επίκεντρο της έρευνας και αυτή τη φορά είναι οι ίδιες οι αφηγήσεις των πρωταγωνιστριών, οι οποίες περιγράφουν την απόφασή τους να βγουν στο βουνό ύστερα από την περίοδο της Λευκής Τρομοκρατίας και να επιλέξουν τον δρόμο της αντίστασης και όχι της ήττας.

Για το νέο ντοκιμαντέρ μπορείτε να ενημερώνεστε από τη σελίδα Καινούργιος Ουρανός – Newborn Sky, στην οποία θα ανεβαίνει σχετικό υλικό.

Ελπίζουμε ότι οι «Παρτιζάνοι» θα είναι μια όμορφη συντροφιά αυτές τις δύσκολες μέρες που διανύουμε. Καλή θέαση! – Ομάδα Συλλογική Μνήμη

---

Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών  (2018 – 72’)

Σκηνοθεσία: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Γιάννης Ξύδας
Έρευνα – Σενάριο: Γιάννης Ξύδας
Αφήγηση: Ρήγας Αξελός
Δ/νση φωτογραφίας – Μοντάζ: Ξενοφώντας Βαρδαρός
Ηχοληψία – Μιξάζ: Ανδρέας Γκόβας
Πρωτότυπη μουσική: drog_A_tek
Κάμερα: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Χρήστος Πανάγος
Μετάφραση – Υποτιτλισμός: Ηλίας Διάμεσης
Γραφιστική επιμέλεια: Κώστας Μηναϊδης
Υπεύθυνη επικοινωνίας – Απομαγνητοφωνήσεις: Σέβη Σαλαγιάννη
Παραγωγή: Ομάδα Συλλογική Μνήμη

Ένα ντοκιμαντέρ για την ΕΑΜική Αντίσταση την περίοδο της Κατοχής στην Αθήνα (’41-’44). 14 αφηγήσεις. 14 ιστορίες. Ένας λαός ενάντια στους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές και στους ντόπιους συνεργάτες τους. Ένα ντοκιμαντέρ για τη συλλογική μνήμη.

Με αφετηρία τις μαρτυρίες ανθρώπων που έλαβαν μέρος στην Αντίσταση, το ντοκιμαντέρ Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών επιχειρεί να ρίξει φως σε γνωστές και άγνωστες ιστορίες του αγώνα τους, όπως αυτές διαδραματίστηκαν μέσα στις συνοικίες της Αθήνας.

Από την περίοδο του λιμού του ’41-’42, τα συσσίτια των λαϊκών επιτροπών και της Εθνικής Αλληλεγγύης, τις μεγαλειώδεις πορείες ενάντια στην επιστράτευση και την κάθοδο των Βουλγάρων, τις μάχες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στις συνοικίες, την ίδρυση του ΕΑΜ με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, τις παράνομες προκηρύξεις και τα συνθήματα της ΕΠΟΝ στους τοίχους μέχρι την απελευθέρωση της Αθήνας οι πρωταγωνιστές συνθέτουν ένα μωσαϊκό εμπειριών, αγώνων και προσδοκιών για το πώς επέλεξαν να συγκρουστούν με την ηττοπάθεια και τη συνεργασία με τον ναζισμό-φασισμό.

Οι προσωπικές ιστορίες «δένουν» με σπάνιο αρχειακό υλικό, πρωτότυπη μουσική των drog_A_tek και πλάνα του σήμερα μέσα από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, το Σκοπευτήριο της Καισαριανής και τις συνοικίες της Αθήνας.

“…στου πολέμου την αντάρα όλοι μας αδελφωμένοι, είμαστε φωτιά που λάμπει μες στη γη τη ρημαγμένη… κι απ’ της νιότης μας την φλόγα θε να λάμψουν όλα γύρω, γιατί έλαχε στη νιότη της ελευθεριάς ο κλήρος.”  – (αντιστασιακό τραγούδι της εποχής)

Έλαβαν μέρος (με αλφαβητική σειρά)
Βαλιμίτης Δημήτρης
Βοσκοπούλου Κουβά Μαρία
Ζαμάνος Στέλιος
Ζαχαρίας Μάνος
Κατιμερτζής Γιώργος
Μαραγκουδάκης Κώστας
Μπαλάνος Νίκος
Νικηφοράκης Ζάχος
Νικολάου Έλλη
Ντερμιτζόγλου Βαγγέλης
Παπαδημητρίου Γιώργος
Πετροπούλου Ζωή
Σφακιανάκης Νίκος
Σαββατιανού Ελένη

Το αυγό

(Ένα παγκάκι σε κάποιο δρόμο. Νύχτα. Μπαίνουν ο Λουκάς και ο Σόλων.)

ΣΟΛΩΝ: Που πας, Λουκά;
ΛΟΥΚΑΣ: Στο παγκάκι, να καθίσω.
ΣΟΛΩΝ: Πρέπει πρώτα να σκεφτούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να σκεφτούμε καθισμένοι;
ΣΟΛΩΝ: Το θέμα επείγει, Λουκά. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Το μέλλον;
ΣΟΛΩΝ: Το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά, για στάσου, θα έχουμε και μέλλον;

(Ο Σόλων βγάζει μια εφημερίδα).

ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παραιτούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παραιτείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;

ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Ό,τι θέλουμε;
ΣΟΛΩΝ: Τα πάντα!
ΛΟΥΚΑΣ: Περιπτεράδες μπορούμε;
ΣΟΛΩΝ: Βεβαίως.
ΛΟΥΚΑΣ: Να πουλάμε σουβλάκια;
ΣΟΛΩΝ: Και σουβλάκια και ζωγράφοι και σταρ.
ΛΟΥΚΑΣ: Σταρ!
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε να γίνουμε ακόμα και Κολόμβοι. Κάπου θα υπάρχει μία ακόμα Αμερική.
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι Κολόμβοι, Σόλων, με πιάνει η θάλασσα.

ΣΟΛΩΝ: Λουκά, μωρό μου, ό,τι θέλουμε μπορούμε να γίνουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Για κάτσε όμως. Πως θα αρχίσουμε; Πες ότι θέλω να γίνω φιστικάς. Με τι κεφάλαιο; Πως;
ΣΟΛΩΝ: Είσαι αγράμματος. Όλα θέλουν οργάνωση. Πρώτα θα βρούμε το τι και μετά, στην επόμενη σύσκεψη το πως… Τώρα μας λείπει το τι.

ΛΟΥΚΑΣ: Και καλά, ο δικαστής ήθελε να γίνει δικαστής και έγινε. Αλλά ο λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Τι ο λούστρος;
ΛΟΥΚΑΣ: Ο λούστρος, Σόλων, λούστρος ήθελε να γίνει; Τόσο κορόιδο ήταν; Γιατί δε διάλεξε να πάει, ας πούμε, στη λεγεώνα των ξένων και έγινε λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Αυτό σου λέω τόση ώρα. Το παν είναι θέμα οργάνωσης. Αν πάρουμε λάθος απόφαση τώρα…

ΛΟΥΚΑΣ: Ξέρεις τι θα ήταν ωραία; Να ήμασταν φίδια.
ΣΟΛΩΝ: Φίδια; Τι φίδια;
ΛΟΥΚΑΣ: Φίδια. Κανονικά φίδια. Εκατό τοις εκατό φίδια… Οκτώ μήνες ξάπλα. Να τρελαθούμε στον ύπνο.
ΣΟΛΩΝ: Εννοείς τη χειμερία νάρκη;
ΛΟΥΚΑΣ: Ναι, ναι, χειμερία… Οκτώ μήνες ξάπλα, χειμερία, και τους άλλους τέσσερις, τους καλοκαιρινούς θα παραθερίζουμε στα πάρκα… Ούτε νοίκι ούτε ρούχα ούτε…
ΣΟΛΩΝ: Καφέ.
ΛΟΥΚΑΣ: Καφέ;
ΣΟΛΩΝ: Οκτώ μήνες χωρίς καφέ; Αδύνατον.
ΛΟΥΚΑΣ: Αλήθεια, αδύνατον… Είδες; Στο είπα: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.

(Κωστας Μουρσελας)