Πλουσιότερος αρχηγός ο Μιχαλολιάκος: 271.050€ εισοδήματα, 183.372€ καταθέσεις, ακίνητα και επιχειρήσεις

Με δύο χρόνια καθυστέρηση δίνονται στη δημοσιότητα τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών για το οικονομικό έτος 2013 (χρήση 2012)

Οι δηλώσεις πόθεν έσχες θα αναρτηθούν μετά το μεσημέρι στο διαδικτυακό τόπο της Βουλής, όπου θα παραμείνουν διαθέσιμες για ένα μήνα.

Δηλώσεις Πόθεν Έσχες

Αλέξης Τσίπρας

Ειδικότερα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπραςδήλωσε εισοδήματα 66.864 ευρώ από τη βουλευτική αποζημίωση και 2.460 ευρώ λοιπά έσοδα. Στην ιδιοκτησία του έχει ένα διαμέρισμα 114 τμ στην Αθήνα. Δεν έχει μετοχές και οι καταθέσεις του ανέρχονται σε 6.999 ευρώ σε 4 λογαριασμούς της Εθνικής. Ο πρωθυπουργός έχει επίσης και μία μοτοσικλέτα 650 κυβικών.

Κυριάκος Μητσοτάκης

Ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε εισοδήματα 70.397 ευρώ από τη βουλευτική αποζημίωση και 11.203,79 ευρώ από λοιπά εισοδήματα. Παράλληλα έχει 19 ακίνητα σε Χανιά, Αττική και Κυκλάδες. Το 2012 φαίνεται να έχει πάρει οικόπεδο από γονική παροχή το οποίο και πούλησε την ίδια χρονιά έναντι 342.000 ευρώ. Ακόμη ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει στην κατοχή του μετοχές της Samsung αξίας 10.912 δολαρίων και καταθέσεις 162.306 ευρώ σε Εθνική και HSBC. Τέλος ο πρόεδρος της ΝΔ δήλωσε ένα αυτοκίνητο 1.400 κυβικών και συμμετοχή στην Επιχείρηση Κήρυξη ΑΕ.

Φώφη Γεννηματά

Η Φώφη Γεννηματά, εξωκοινοβουλευτική υπουργός Εθνικής Άμυνας το 2012, δήλωσε έσοδα 40.600 ευρώ και του συζύγου της 30.204 ευρώ. Η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει δικαιώματα από 20% έως 100% σε 29 ακίνητα. Οι καταθέσεις οι δικές της και του συζύγου της είναι 9.413 ευρώ και 40.248 δολάρια. Παράλληλα έχει στην κατοχή της μετοχές της Εθνικής Τράπεζας και του Αστέρα συνολικού ύψους 661 ευρώ.

Πάνος Καμμένος

Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ και υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος δήλωσε εισοδήματα δικά του και της συζύγου του ύψους 179.493 ευρώ. 21 εγγραφές σε ακίνητα και καταθέσεις 44.439 ευρώ. Ακόμη ο ίδιος έχει ένα αυτοκίνητο 6.000 κυβικών, και ένα αυτοκίνητο 5.000 κυβικών σε ακινησία λόγω αδυναμίας πώλησης. Η σύζυγός του έχει ένα αυτοκίνητο 2.000 κυβικών. Ο Πάνος Καμμένος δήλωσε επίσης ένα σκάφος 8,3 μέτρων, φουσκωτό ανοιχτού τύπου και συμμετοχή σε επιχείρηση με κεφάλαιο 163.900 ευρώ.

Νίκος Μιχαλολιάκος

Ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος δήλωσε εισοδήματα, δικά του και της συζύγου του, 271.050 ευρώ. Έχει στην ιδιοκτησία του, μαζί με τη σύζυγό του, 10 ακίνητα ενώ οι καταθέσεις του ανέρχονται σε 183.372 ευρώ. Επίσης ο ίδιος και η σύζυγός του συμμετέχουν σε δύο επιχειρήσεις.

[Δική μας προσθήκη: Δεν ξέρουμε ποιές είναι οι δύο επιχειρήσεις. Εμείς πάντως προσθέτουμε και μια τρίτη:]

Πηγή:https://jailgoldendawn.com

Ο Νοάμ Τσόμσκι για το προσφυγικό

Μόνο η επέμβαση των ΗΠΑ-Βρετανίας στο Ιράκ είχε ως αποτέλεσμα τον εκτοπισμό 4 εκατομμυρίων ανθρώπων

Ωμός και πάντα επικριτικός, ο Νοάμ Τσόμσκι, ένας από τους πιο σημαντικούς διανοητές εν ζωή παγκοσμίως, τοποθετείται για τις ευθύνες των «πλούσιων και ισχυρών» στη δημιουργία της προσφυγικής κρίσης και τη ντροπιαστική στάση που κρατούν αυτή τη στιγμή.

Ο διάσημος διανοητής εξηγεί πως οι ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση δημιούργησαν τις «ροές των αθλίων» και παρόλα αυτά, αυτή τη στιγμή πιέζουν και «δωροδοκούν» άλλες χώρες να αναλάβουν τις ευθύνες για εκείνες.

Αναλυτικά το κείμενο του Νοάμ Τσόμσκι

Σε μερικές χώρες υπάρχει μια πραγματική προσφυγική κρίση. Στον Λίβανο, για παράδειγμα, όπου ίσως περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού αποτελείται από πρόσφυγες από τη Συρία, εκτός από τους πρόσφυγες από την Παλαιστίνη και το Ιράκ. Άλλες φτωχές και κλυδωνιζόμενες από συγκρούσεις χώρες της περιοχής έχουν επίσης απορροφήσει τεράστιους αριθμούς προσφύγες, ανάμεσά τους η Ιορδανία και η Συρία πριν από την κάθοδό της προς την συλλογική αυτοκτονία. Οι χώρες που μαστίζονται από την προσφυγική κρίησ δεν είχαν καμία ευθύνη στη δημιουργία της.

Η δημιουργία προσφύγων είναι κατά βάση ευθύνη των πλούσιων και ισχυρών, οι οποίοι τώρα γκρινιάζουν για μια στάλα εξαθλιωμένων θυμάτων τα οποία μπορούν εύκολα να φιλοξενήσουν.

Μόνο η επέμβαση των ΗΠΑ-Βρετανίας στο Ιράκ είχε ως αποτέλεσμα τον εκτοπισμό 4 εκατομμυρίων ανθρώπων, οι μισοί από τους οποίους διέφυγαν για γειτονικές χώρες. Και οι Ιρακινοί συνχείζουν να φεύγουν από μια χώρα η οποία είναι από τις πιο εξαθλιωμένες στον πλανήτη μετά από μια δεκατία δολοφονικών κυρώσεων, την οποία ακολούθησαν τα σκληρά χτυπήματα των πλουσίων και ισχυρών, που κατέστρεψαν τη χώρα και πυροδότησαν θρησκευτικές συγκρούσεις που τώρα διαλύει τη χώρα και την ευρύτερη περιοχή.

Δεν χρειάζεται να αναφερθούν στον ρόλο της Ευρώπης στη Αφρική, την πηγή των περισσότερων προσφύγων, οι οποίοι περνούν τώρα από το… χωνί που δημιουργήθηκε μετά την επέμβαση Γαλλίας, Βρετανίας, ΗΠΑ στη Λιβύη, η οποία ουσιαστικά κατέστρεψε τη χώρα και την άφησε στα χέρια αντιμαχόμενων πολιτοφυλακών. Ή να επανεξεταστούν τα όσα έκαναν οι ΗΠΑ στην Κεντρική Αμερική αφήνοντας φρικτούς θαλάμους από τους οποίους διαφεύγουν άνθρωποι μέσα σε τρόμο και αθλιότητα. Τώρα προστέθηκαν και τα μεξικανικά θύματα της συμφωνίας εμπορίου, η οποία, όπως είχε προβλεφθεί, κατέστρεψε την μεξικανική γεωργία, η οποία, δεν μπορούσε να συναγωνιστεί την υψηλά επιδοτούμενη αμερικανική βιομηχανία αγροτικών προϊόντων.

Η αντίδραση των πλούσιων και ισχυρών ΗΠΑ είναι να πιέσουν το Μεξικό να κρατήσει τα θύματα των ΗΠΑ μακριά από τα σύνορά τους και να τους καταδιώξει ανελέητα εάν καταφέρουν να περάσουν από τους ελέγχους. Η αντίδραση της πλούσιας και ισχυρής Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να δωροδοκήσει και να πιέσει την Τουρκία για να κρατήσει εξαθλιωμένους επιζήσαντες μακριά από τα σύνορά της και να μαντρώσει εκείνους που αποδρούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Ανάμεσα στους πολίτες υπάρχουν αξιομνημόνευτες εξαιρέσεις, αλλά η αντίδραση των κρατών είναι μια ηθική ντροπή, ακόμη και αν βάλουμε στην άκρη τις σημαντικές ευθύνες για τις συνθήκες που ανάγκασαν αυτούς τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τη ζωή τους.

Η ντροπή δεν είναι νέα. Ας μείνουμε μόνο στις ΗΠΑ, την πιο προνομιούχα και ισχυρή χώρα στον κόσμο, με ασύγκριτα πλεονεκτήματα. Στη διάρκεια της ιστορία της είχε υποδεχθεί Ευρωπαίους πρόσφυγες για να εγκατασταθούν στα εδάφη που είχαν αρπάχτηκαν με τη βία από τα δολοφονημένα έθνη που κατοικούσαν σε αυτά. Αυτό άλλαξε με τον Νόμο περί Μετανάστευσης του 1924, το οποίο στόχευε κυρίως να αποκλείσει Ιταλούς και Εβραίους. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τη μοίρα τους.

Ακόμη και μετά τον πόλεμο, επιζήσαντες παρέμεναν εγκλωβισμένοι σε κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σήμερα, οι Ρομά εκδιώχνονται από τη Γαλλία στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Είναι απόγονοι των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, εάν ενδιαφέρεται κανείς.

Η ντροπή είναι βαθιά και επίμονη. Έφθασε η ώρα να βάλουμε ένα τέλος και να προσπαθήσουμε να πετύχουμε κάποια αξιοπρεπή επίπεδα πολιτισμού.

Πώς ο Θανάσης Βέγγος έσωσε τον Νίκο Κούνδουρο στη Μακρόνησο και έγινε ηθοποιός

Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος εξιστορεί πώς ο Θανάσης Βέγγος, έσωσε τη ζωή του στη Μακρόνησο, πώς φτιάξανε μαζί ένα θέατρο και ο Βέγγος έγινε ηθοποιός:

«Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. “Ζήτα μια χάρη και θα σου την κάνουμε” μου είπαν και το μόνο που ζήτησα ήταν, να με αφήσουν να πάω να μείνω στο βουνό χωρίς φαΐ και χωρίς νερό, ενδεχομένως, αρκεί να μην τους βλέπω και να μη με βλέπουν. Το δέχτηκαν!

Την πρώτη μέρα τράβηξα για το βουνό, βρήκα ένα μέρος να κάτσω και βάλθηκα να ατενίζω την απέραντη μοναξιά του τοπίου. Ξάφνου, ένας γρήγορος, αεράτος τύπος εμφανίζεται κρατώντας κάτι πασσάλους στα χέρια του και δυο τρία κομμάτια ύφασμα. Δεν μου μιλάει, δεν του μιλάω και σε ελάχιστα λεπτά με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις στήνει ένα αντίσκηνο! Το δικό μου αντίσκηνο!

«Τι κάνεις;» τον ρωτάω. «Θα πεθάνεις εδώ πάνω» απάντησε σοβαρός και συνέχισε τη δουλειά. Για όλες τις επόμενες μέρες, για όσο καιρό έζησα σαν αγρίμι, εξόριστος μεσ’ στην εξορία, ο ίδιος τύπος πηγαινοερχόταν κάθε μέρα διανύοντας μια τεράστια απόσταση από το στρατόπεδο ίσαμε το βουνό, μόνο και μόνο για να μου φέρνει φαγητό να τρώω να μην πεθάνω. Ήταν ο Θανάσης Βέγγος, η απαρχή μιας μεγάλης φιλίας πάνω απ’ όλα.»

Τρία υπαίθρια θέατρα χτίστηκαν στη Μακρόνησο από το 1947 μέχρι το 1950. Τα έχτισαν οι ίδιοι οι εξόριστοι για την «ιδεολογική αναμόρφωσή τους» με πέτρες που έσπαγαν μόνοι τους από το βραχώδες έδαφος.

Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω:«Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό.

Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».

agonaskritis

Ιερή βιομηχανία παραγωγής αγίων

Το επίπεδο ευπιστίας του "ποιμνίου" αναπτύχθηκε σε τέτοιο επίπεδο. ώστε να περνά οποιαδήποτε θαυματοποιός απάτη από την πιο εξωφρενική έως την πιο γελοία. Έτσι, και για να διατηρείται η πίστη σε μπούρδες και τερατολογίες και για να υποτάσσεται το κοπάδι, οι εκκλησίες έκτοτε δημιούργησαν στρατιές αγίων και θαυματοποιών, η ύπαρξη των οποίων στις μέρες μας χλευάζει και προκαλεί τη συλλογική μας νοημοσύνη.

Στην παραγωγή των αγίων ακολουθείται ένα κοινό μοτίβο. Οι υποψήφιοι, αν είναι γυναίκες, είναι όμορφες και κάποιος ισχυρός τις καλοβλέπει, γενικώς προέρχονται όλοι από "καλές" οικογένειες και για κάποιον άγνωστο λόγο αρχίζουν να θαυματοποιούν. Καθ' όλη τη διάρκεια των βασανιστηρίων αντέχουν, φαίνεται όμως πως. όταν έρχεται η ώρα του δήμιου, η δύναμη του πάνσοφου και παντοδύναμου Γιαχβέ εξανεμίζεται και οι θαυματοποιοί, που αργότερα ανακηρύσσονται άγιοι, τρέχουν ανεμπόδιστα να τον συναντήσουν στον άλλο κόσμο.

Η "παρουσία" αυτών των αγίων στη ζωή μας σήμερα, η αναπαραγωγή των "θαυμάτων" τους και η πώλησή τους στο αφελές κοινό συνιστούν σκάνδαλο τεραστίου μεγέθους και απάτη ολκής, με το αζημίωτο φυσικά για τα ιερατεία που εμπορεύονται την ευπιστία μας. Κανείς όμως εισαγγελέας από την "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη δεν έχει επιληφθεί έως σήμερα όπως θα όφειλε να έχει πράξει.

Ασύδοτα τα ιερατεία, με την παραγωγή και προβολή των αγίων τους εξαπατούν ασύστολα κάθε πικραμένο ξεπερνώντας; κάθε όριο.

Στον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη, που μιλούσε με τα ζώα και ήταν μάντης, του αποδίδεται και μια ημιανάσταση διότι. όταν πέθανε κάποιος μοναχός του, δεν τον αποχαιρέτησε. Πήγε λοιπόν, τον ανέστησε για να τον αποχαιρετήσει και στη συνέχεια τον πέθανε πάλι για να συναντηθούν στη δευτέρα παρουσία. Στη βιομηχανία της απάτης σχεδόν καθημερινά και η τηλεόραση. Σε εκπομπή του ΑΝΤΙ, σε μία από τις πολλές σχετικού προβληματισμού που συναντάμε στα κανάλια, (Καλημέρα στον ΑΝΤΙ - 12/08/05), ακούμε να διηγείται ένας παπάς και η τηλεόραση να μεταδίδει για ένα Σαουδάραβα πλούσιο που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά.

Με τα πολλά, του σύστησαν την παναγία τη σεϊδανάγια, η οποία γκάστρωνε γυναίκες. Πράγματι, μετά από μία επίσκεψη η γυναίκα του μένει έγκυος. Μόλις γέννησε, ο ευτυχής πατέρας αποφάσισε να δωρίσει ένα χρηματικό ποσό στο μοναστήρι της. Στο δρόμο τον ληστεύουν και τον κατακρεουργούν κόβοντας κεφάλι, χέρια, πόδια και μάλιστα σε πολλά κομμάτια κι έπειτα τον χώνουν στο πορτμπαγκάζ αυτοκινήτου. Τους πιάνει η αστυνομία, ανοίγει το καπό και ο Σαουδάραβας... πετάγεται έξω ματωμένος, αλλά ραμμένος, επιμένοντας πως τον έραψε η παναγία με τη βοήθεια του γιου της.

Στον άγιο Ανδρέα, εκτός των άλλων, φύτρωναν και δάχτυλα που του έκοβαν οι διώκτες του. Η αγία Αικατερίνη, που υποτίθεται πως αρραβωνιάστηκε τον Γιαχβεδάκο με προτροπή της μαμάς του, αχρήστεψε όλα τα μηχανήματα βασανισμού της και, όταν την αποκεφάλισαν, αντί για αίμα έτρεχε γάλα. Το πτώμα της το μετέφεραν άγγελοι στο όρος Σινά, όπου παρέμεινε έως τον 6° αιώνα που την έχωσαν οι μοναχοί της περιοχής σε μαρμάρινη θήκη.

Ο άγιος Νικόλαος, εκτός της ειδικότητας να ηρεμεί τη θάλασσα, το έπαιζε τσαμπουκάς χαστουκίζοντας τον Άρειο στην πρώτη οικουμενική σύνοδο, τον επισκέπτονταν στο κελί του ο Γιαχβεδάκος και η μαμά του, και πεθαμένος αντιμετώπισε μ' επιτυχία το διάβολο που είχε ζηλέψει τη δόξα του και προσπάθησε να κάψει το ναό του.

O Φανούρης άγιασε γιατί έσωσε τρεις παπάδες που τους είχαν πιάσει σκλάβους οι Αγαρηνοί και λόγω της ομώνυμης πίτας που μας άφησε. Γίνεται από αλεύρι, ζάχαρη, κανέλα, λάδι που τα ανακατώνουμε, τα ζυμώνουμε και, αφού τα βάλουμε σε στρογγυλή φόρμα, ψήνουμε σε χαμηλή θερμοκρασία. Έτσι βρίσκουμε δουλειά αν είμαστε άνεργοι, τα κλειδιά μας, την υγειά μας σύντροφο αν δεν έχουμε και ό,τι άλλο βάλει ο νους μας.

Η οσία Μαρίαη Αιγύπτια ήταν ολίγον πουτάνα. Μετά από μια φωνή που άκουσε, αποτραβήχτηκε για σαράντα επτά χρόνια στην έρημο. O Γιαχβεδάκος τής είχε μάθει την τέχνη να περπατά στο νερό. Κάποια στιγμή πέθανε, κι ένα λιοντάρι έσκαψε το λάκκο της για να τη χώσουν.

Η Βαρβάρα έζησε επί Διοκλητιανού. Έφτιαξε στο μπάνιο της τρία παράθυρα που συμβόλιζαν το άγιο πνεύμα και ο πατέρας της την κυνήγησε. Αυτή χώρισε ένα βράχο στη μέση, οι υπόλοιποι ανησύχησαν και την έχωσαν στο μπουντρούμι. Το βράδυ τη βασάνιζαν και το πρωί την έβρισκαν θεραπευμένη. Είδαν κι απόειδαν και την αποκεφάλισε ο πατέρας της για να ησυχάσει, γυρίζοντας όμως σπίτι του τον βρήκε κεραυνός κι έτσι από τότε η κόρη του είναι προστάτης του πυροβολικού, των κυνηγών, τον δολοφόνων και κάθε ένοπλου.

Η Παρασκευή ήταν καλλονή, αλλά επέμενε αδιάφορα πως η ομορφιά είναι "ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος". Οι Εβραίοι, ως συνήθως, τη διέβαλλαν στον Μάρκο Αυρήλιο κι αυτός, λιγωμένος από την ομορφιά της, προσπάθησε μάταια να τη συνετίσει. Την έχωσαν σε μια σπηλιά μ' ένα άγριο θηρίο, αλλά αυτή φύσηξε και το θεριό τέζα. Οι δεσμώτες όπως ήταν φυσικό τρομοκρατήθηκαν και η Παρασκευή το έσκασε συνεχίζοντας το βιολί της σε άλλη πόλη. Τελικά, την αποκεφάλισαν κι ησύχασαν. O Αρτέμης είναι προστάτης των μπάτσων, των... όρχεων και θεράπευε ασθένειες διδύμων.

Ο Νεκτάριος, που είναι πρόσφατος άγιος, πέθανε στο Αρεταίειο νοσοκομείο. Τον πήγαν στην Αίγινα και. όταν προσπάθησαν να του φορέσουν το πετραχήλι και το ωμοφόριο, ο νεκρός... έσκυψε για να τους βοηθήσει. Για κάποιο άγνωστο λόγο έχει αδυναμία στις παντόφλες που του προσφέρουν οι πιστοί κι αργότερα τις παίρνουν πίσω φθαρμένες κι εννοείται θαυματουργές.

Ο Παντελεήμων, που ήταν κι αυτός νεροπερπατητής, αφού είδαν κι απόειδαν με τα βασανιστήρια, αποφάσισαν να τον αποκεφαλίσουν, αλλά αντί για αίμα, να σου να τρέχει το γάλα ποτάμι. Το είδαν αυτό οι στρατιώτες κι έγιναν χριστιανοί. Στο τέλος, ο ίδιος ο άγιος ζήτησε την εκτέλεσή του. Η Αγάθη έζησε επί αυτοκράτορα Δέκιου. Ήταν όμορφη, με ωραίο σώμα, ευγενικής καταγωγής και πλούσια. O Κυντιανός, άρχοντας της Κατάνης, άρχισε, και με το δίκιο του, να την καλοβλέπει. Η Αγάθη τον έχει χεσμένο και προσκυνά τον Γιαχβεδάκο.

Ο άρχοντας τα παίρνει, τη βασανίζει και της κόβει τα βυζιά. Το βράδυ ο Πέτρος της βάζει άλλα... τα ίδια... θα σας γελάσω, τα βλέπει ο Κυντιανός, την πετάει στη φωτιά, μέγας σεισμός γίνεται κι επιτέλους η Αγάθη πάει προς θεού της. Τον Κυντιανό τον τρώνε τα άλογά του.

Ο Μηνάς μπαίνει σ' ένα πανδοχείο ψάχνοντας έναν προσκυνητή του που είχε τεμαχίσει προηγουμένως ο πανδοχέας. Αφού τον βρίσκει, τον συναρμολογεί, ο προσκυνητής συνέρχεται και ο άγιος, αφού σπάει στο ξύλο τον πανδοχέα για να τον συνετίσει, παίρνει το δρόμο του. Για πολλά χρόνια τον χάσαμε, μέχρι το 1826 που οι Τούρκοι έβαλαν στο νου τους να σφάξουν κόσμο στην εκκλησία του στο Ηράκλειο της Κρήτης. Βέβαια, το 1821 οι Τούρκοι είχαν ξανασφάξει χιλιάδες και όλους τους επισκόπους του νησιού, αλλά τότε φαίνεται πως ο Μηνάς ήταν απασχολημένος. Στα 1826 όμως κι ενώ οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να μπουκάρουν στην εκκλησία, να σου ένας ασπρομάλλης καβαλάρης που τους κατατροπώνει. Μαθαίνουν οι Τούρκοι πως πρόκειται για τον Μηνά κι από τότε προσφέρουν δώρα στο ναό του.

Το θαύμα της Άννας είναι εντυπωσιακότατο. Μια άρρωστη γυναίκα και το επίσης άρρωστο παιδί της από την Αρτάκη φτάνουν στην εκκλησία της Άννας για να τους θεραπεύσει, όπου παρευρίσκονται κι εκατοντάδες άλλοι πάσχοντες. Μένουν νηστικοί σαράντα μέρες και ξαφνικά η εικόνα της αγίας αρχίζει το σουλάτσο. Αφού έκοψε διάφορες βόλτες, στάθηκε οριζόντια στο κεφάλι της άρρωστης και στριφογύριζε σαν προπέλα.

Πάνω εκεί μια δύναμη σπρώχνει τη γυναίκα και το παιδί της στη θάλασσα. Εκείνη μ' όλα αυτά την πιάνει μια σκοτοδίνη και βουτάει τρεις φορές το παιδί της στη θάλασσα και το αφήνει μέσα. Τρέχουν άλλοι να το σώσουν, η εικόνα είχε πάψει να κάνει την προπέλα και είχε απλωθεί στη θάλασσα, η άρρωστη κρατιόταν από αυτήν και η εικόνα την έκανε βόλτες σαν κρις-κραφτ. Η γυναίκα φαίνεται πως ζαλίστηκε, έκανε εμετό κι έβγαλε ένα πολύ άσχημο πράγμα από το στόμα της και ξαναγύρισε στην εκκλησία με την εικόνα καπέλο. Ως ήτο φυσικό, η γυναίκα και το παιδί θεραπεύτηκαν και συνεχίστηκε κι ο αγιασμός που είχε διακοπεί.

Η Μαρίνα έδρασε επί αυτοκράτορα Κλαύδιου. Ομορφούλα κι αυτή, έμεινε ορφανή στα δώδεκα και την προσηλύτισε στο χριστιανισμό η γυναίκα που τη μεγάλωνε. Την είδε ο έπαρχος Ολύμβριος και την ορέχτηκε, αλλά η Μαρίνα επέμενε στο υβρίδιο του Γιαχβέ. Τα πήρε ο άλλος κι έβαλε να την ξεσκίζουν με σιδερένια νύχια αλλά την επομένη την έβρισκαν θεραπευμένη. Τελικά ο Ολύμβριος της πήρε το κεφάλι κι ησύχασε.

O Σπυρίδων όσο ζούσε έκανε διάφορα εντυπωσιακά, από το να μαζεύει σύννεφα και να βρέχει, μέχρι να αποσύρει τα νερά από πλημμύρες, και ήταν μάντης και θαυματουργός σοβαρός αφού ανάσταινε κόσμο και κοσμάκη. Συνεχίζει δε το ίδιο βιολί και σήμερα που το σκήνωμά του είναι περιουσία των Κερκυραίων και πιο συγκεκριμένα πηγή εσόδων της εκκλησίας.

Η Ευθυμία μπόρεσε νεκρή να κατατροπώσει τους μονοφυσίτες. Επειδή δεν έβγαζαν άκρη στην οικουμενική σύνοδο της Χαλκηδόνας για το ποιος έχει δίκιο, αποφάσισαν να γράψει η κάθε πλευρά σε βιβλίο τις απόψεις της και να θέσουν τα βιβλία στο λείψανο της αγίας που το είχαν εύκαιρο για τέτοιες χρήσεις. Όταν άνοιξαν το φέρετρο μετά από κάποιο χρόνο, το βιβλίο των ορθοδόξων ήταν στα χέρια της, των μονοφυσιτών στο... στα πόδια της και οι δεύτεροι την πάτησαν.

Όταν τέλειωσαν οι ζουρλοί μάρτυρες κι οι αλλοπαρμένες ομορφούλες, τα ιερατεία δεν το έβαλαν κάτω. Άρχισε η φανταστική παραγωγή αγίων και ομοίων τους. 0 γνωστός σε όλους μας άγιος Βαλεντίνος ήταν μια περίπτωση ευεργέτη που παραχώρησε έκταση για να χτιστεί μια εκκλησία που ονομάστηκε "Βασιλική του Βαλεντίνου". Εκατό χρόνια αργότερα μετονομάστηκε σε "Βασιλική του Αγίου Βαλεντίνου".

Ένας συγγραφέας-απατεώνας μετέτρεψε τον Βαλεντίνο σε Ρωμαίο παπά, τον έβαλε να διώκεται από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β', ο οποίος και τον "δολοφονεί" στις 14 Φεβρουαρίου στο σημείο της Φλαμινίας Οδού όπου ο ανίδεος και πραγματικός Βαλεντίνος είχε προσφέρει την έκταση και χτίστηκε η εκκλησία. Επόμενος απατεώνας τον προβιβάζει σε επίσκοπο του Τέρνι που μαρτύρησε στη Ρώμη και οι μαθητές του βούτηξαν το λείψανο και το έθαψαν στο 101 χλμ της Φλαμινίας Οδού. Με τον ίδιο τρόπο από την "εκκλησία της Καικιλίας" που θεμελιώθηκε από την αυτοκράτειρα Καικιλία τον 3° αιώνα, φτάσαμε στη "θαυματουργή" αλλά και ανύπαρκτη παρθένο μάρτυρα, δύο αιώνες αργότερα.

Στον Μεσαίωνα, το δημοφιλέστερο βιβλίο ήταν η συλλογή ανύπαρκτων και κατασκευασμένων μαρτύρων. Με τίτλο Ι,εββηάα Αισεα (Χρυσός Θρύλος), γράφτηκε το 1260 από το δομινικανό καλόγερο Ιάκωβο ντε Βοράτζινε και είχε τέτοια δημοτικότητα, ώστε σώζονται περισσότερα αντίγραφα ακόμη κι από τη Βίβλο.

Να μην ξεχάσουμε την αγία Μπερναντέτ. Η Μπερναντέτ Σουμπιρούς ήταν μια δεκατετράχρονη αναλφάβητη μπροστά στην οποία το 1858 στη Λούρδη παρουσιάστηκε η Μαρία δεκαοκτώ (!) φορές και της δήλωσε ευθαρσώς κι αμετακλήτως: «Εγώ είμαι η Άμωμος Σύλληψη.» Μετά από αυτό, οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Χτίστηκε βασιλική που την επισκέπτονται κάθε χρόνο πέντε εκατομμύρια άνθρωποι, εντοιχίστηκε πλάκα όπου ο επίσκοπος διαβεβαιώνει πως πράγματι η Μαρία παρουσιάστηκε και η μικρή βλαμμένη έγινε αγία. Από τότε η Μαρία πήρε φόρα και έχει εμφανιστεί μέχρι σήμερα 21.000 (κατά Πιερτζόρτζιο Οντιφρέντι) φορές, κι αυτές μόνο στη Δύση.

Τα "θαύματα" και οι άγιοι, ως απόδειξη της ύπαρξης του θεού, μας προκαλούν ακόμη και σήμερα. Ο μοναχός Βησσαρίων Κορκολιάκος πέθανε το 1991. Δεκαπέντε χρόνια μετά, έχει γίνει είδωλο πτωματολαγνείας στην οποία τα χριστιανικά ιερατεία διακρίνονται εξόχως. Το πτώμα του όχι μόνο δεν έχει αποσυντεθεί εντελώς αλλά ευωδιάζει κιόλας, φυσικά, εντέχνως. Οι πιστοί συρρέουν και η μονή τα οικονομάει. Ο γνωστός ιατροδικαστής Π. Γιαμαρέλος μίλησε για ανεξήγητο γεγονός. Για την υπόλοιπη επιστήμη όμως είναι ευκόλως εξηγήσιμο.

Στην Τήνο και αλλού, με τη συνδρομή και την κάλυψη των κυβερνώντων, χιλιάδες άνθρωποι κάθε χρόνο καταρρακώνουν την αξιοπρέπειά τους και έρπουν, θύματα, προς τη "θαυματουργή" εικόνα που αποδίδει τεράστια ποσά στην εξαργύρωση της ελπίδας των καταφρονεμένων. Ιερατεία, θαυματοποιία, απάτη και αντικομμουνισμός σε αγαστή σύμπνοια. Όταν η απατεώνισσα Αθανασία του Αιγάλεω "πέθανε" και "αναστήθηκε", υποστήριξε πως οδηγήθηκε από την παναγία στα Καλάβρυτα όπου δολοφονήθηκαν εκατοντάδες κομμουνιστές. Η οποία παναγία τής διεμήνυσε πως την ίδια τύχη θα έχουν όλοι οι άπιστοι.


Από το βιβλίο "ΙΕΡΕΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ" του Στέλιου Κανάκη, εκδόσεις "ΕΜΠΕΙΡΙΑ"

Μαρία Πολυδούρη : Ποιήματα

ΓΙΑΤΙ Μ᾿ ΑΓΑΠΗΣΕΣ

Δὲν τραγουδῶ παρὰ γιατὶ μ᾿ ἀγάπησες

στὰ περασμένα χρόνια.

Καὶ σὲ ἥλιο, σὲ καλοκαιριοῦ προμάντεμα

καὶ σὲ βροχή, σὲ χιόνια,

δὲν τραγουδῶ παρὰ γιατὶ μ᾿ ἀγάπησες.

Μόνο γιατὶ μὲ κράτησες στὰ χέρια σου

μία νύχτα καὶ μὲ φίλησες στὸ στόμα,

μόνο γι᾿ αὐτὸ εἶμαι ὡραῖα σὰν κρίνο ὁλάνοιχτο

κ᾿ ἔχω ἕνα ρίγος στὴν ψυχή μου ἀκόμα,

μόνο γιατὶ μὲ κράτησες στὰ χέρια σου.

Μόνο γιατὶ τὰ μάτια σου μὲ κύτταξαν

μὲ τὴν ψυχὴ στὸ βλέμμα,

περήφανα στολίστηκα τὸ ὑπέρτατο

τῆς ὕπαρξής μου στέμμα,

μόνο γιατί τὰ μάτια σου μὲ κύτταξαν.

Μόνο γιατὶ ὅπως πέρναα μὲ καμάρωσες

καὶ στὴ ματιά σου νὰ περνάη

εἶδα τὴ λυγερὴ σκιά μου, ὡς ὄνειρο

νὰ παίζει, νὰ πονάη,

μόνο γιατὶ ὅπως πέρναα μὲ καμάρωσες.

Γιατὶ δισταχτικὰ σὰ νὰ μὲ φώναξες

καὶ μοῦ ἅπλωσες τὰ χέρια

κ᾿ εἶχες μέσα στὰ μάτια σου τὸ θάμπωμα

- μία ἀγάπη πλέρια,

γιατὶ δισταχτικὰ σὰ νὰ μὲ φώναξες.

Γιατὶ, μόνο γιατὶ σὲ σέναν ἄρεσε

γι᾿ αὐτὸ ἔμεινεν ὡραῖο τὸ πέρασμά μου.

Σὰ νὰ μ᾿ ἀκολουθοῦσες ὅπου πήγαινα,

σὰ νὰ περνοῦσες κάπου ἐκεῖ σιμά μου.

Γιατὶ, μόνο γιατὶ σὲ σέναν ἄρεσε.

Μόνο γιατὶ μ᾿ ἀγάπησες γεννήθηκα,

γι᾿ αὐτὸ ἡ ζωή μου ἐδόθη.

Στὴν ἄχαρη ζωὴ τὴν ἀνεκπλήρωτη

μένα ἡ ζωὴ πληρώθη.

Μόνο γιατὶ μ᾿ ἀγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα γιὰ τὴ διαλεχτὴν ἀγάπη σου

μοῦ χάρισε ἡ αὐγὴ ρόδα στὰ χέρια.

Γιὰ νὰ φωτίσω μία στιγμὴ τὸ δρόμο σου

μοῦ γέμισε τὰ μάτια ἡ νύχτα ἀστέρια,

μονάχα γιὰ τὴ διαλεχτὴν ἀγάπη σου.

Μονάχα γιατὶ τόσο ὡραῖα μ᾿ ἀγάπησες

ἔζησα, νὰ πληθαίνω

τὰ ὀνείρατά σου, ὡραῖε ποὺ βασίλεψες

κ᾿ ἔτσι γλυκὰ πεθαίνω

μονάχα γιατὶ τόσο ὡραῖα μ᾿ ἀγάπησες.

ΟΝΕΙΡΟ

Δὲ μ᾿ ἔφτανε οὔτε κὰν ἀχὸς

μέσ᾿ στὴ ζωὴ ποὺ ζοῦσα.

Κ᾿ ἡ θύμηση λιγόθυμη

τῶν ὅσων ἀγαποῦσα.

Κ᾿ ἦρθε ἡ ματιά σου γελαστή

ἐαρινὴ ἐλπίδα

καὶ γιὰ τὰ ποὺ μοῦ λείψανε

μοῦ μίλησε μ᾿ ἐλπίδα.

Μὰ εἶνε οἱ χαρές μας φτερωτὲς

καὶ τὸ φθινόπωρο εἶνε

μέσα στὴν ἴδια μου φωνὴ

ποὺ σοῦ φωνάζει: μεῖνε.

Καὶ τῆς ματιᾶς σου ὁ γελαστὸς

ἥλιος θὰ βασιλέψη

καὶ τ᾿ ὄνειρο θὰ ξεχαστῆ

προτοῦ κὰν ἀληθέψη.

Ο τρελός

Ένας τρελός καθότανε στην είσοδο

τη νύχτα απόψε και μιλούσε,

μιλούσε βιαστικά κι όταν απόσταινε

κάποτε, σκεφτικά χαμογελούσε.

Μιλούσε για τη γνώση, την ονόμαζε

την πρώτη αδυναμία των ανθρώπων.

«Μα θα μιλήσω απόψε κι ας με δέσουνε,

ξέρω τα μυστικά των άγιων τόπων!

»Ξέρω όλο μυστικά και γύρω μου άφοβα

θα τα βροντοφωνήσω πάλι.

Α, ήμουν τρελός τόσον καιρό που σώπαινα

κι αυτά μου ’χουν βαρύνει το κεφάλι.

»Φίλε μου,  να ’σαι απλώς πολυλογάς

χωρίς ουσία, θα ’σαι βάρος.

Φρόντιζε να ’σαι ο πιο επικίνδυνος

και μόνος σου να παίρνεις θάρρος.

»Να ’χεις καρδιά κι όλο να ευφραίνεται

μ’ αίσθημα και φιλοτιμία,

είναι… να καρτεράς το θάνατο

και να ’ρθει μια λιποθυμία!!!

»Είδες ο φουκαράς ο τζίτζικας

ψόφησε εχτές από ειλικρίνεια.

Τα ’λεγε αληθινά κ επίμονα

και μεις τα παίρναμε για γκρίνια.

»Στο τέλος έσκασε από ευγένεια

κι επίσημα κυλίστηκε στο χώμα…

Α φαύλοι, δε θα μου το κλείσετε

ποτέ τ’ αχρείο μου το στόμα!»

Και τα ’λεγε τόσο ήρεμα

τόσο γλυκά η ματιά του εφωτοβόλει,

γελούσε ξαφνικά κι έτσι χαρούμενα

σα να ’ταν η καρδιά του περιβόλι!

ΓΛΕΝΤΙ

Σ᾿ ἕνα γλέντι μὲ κάλεσαν οἱ σύντροφοι.
Δὲ θ᾿ ἀρνηθῶ. Θὰ πάω νὰ λησμονήσω!
Θὰ φορέσω τὸ κόκκινό μου φόρεμα
καὶ τὴν ἴδια ὀμορφιά μου θὰ φθονήσω.

Τὸ νεκρὸ πὤχω μέσα μου περήφανα
καὶ στοργικὰ μαζί μου θὰ τὸν πάρω.
Θἆμαι σὰ χαρωπή, σὰ μυστικόπαθη
θἆμαι μία ἀποσταλμένη ἀπὸ τὸ Χάρο.

Οἱ μελλοθάνατοι σύντροφοι στὸ γλέντι τους
κι᾿ ἂν πίνουνε κρασὶ δὲ θὰ μεθοῦνε.
Μία κατάρα θὰ στέκεται στὸ πλάι τους
μὰ θἆμαι ὡραία καὶ δὲ θὰ ὑποψιασθοῦνε.

Ἔπειτα ἕνα τραγούδι θὰ ζητήσουνε
μήπως σὲ μία χλωμὴ χαρὰν ἐλπίσουν,
μὰ τόσο ἀληθινὸ θἆν᾿ τὸ τραγούδι μου
ποὺ σαστισμένοι θὰ σωπήσουν.

Βαριά καρδιά

Το ποίημα «Βαριά καρδιά» το έγραψε η Μαρία Πολυδούρη για τον νεαρό, τότε, Γιάννη Ρίτσο, 
κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους, προσβεβλημένοι και οι δύο από φυματίωση, στην τρίτη θέση 
των απόρων του νοσοκομείου Σωτηρία, το 1928.

Μαρία Πολυδούρη

«Ο θάνατος μιας νέας γυναίκας είναι, αναμφίβολα, το πιο ποιητικό θέμα στον κόσμο» έχει πει ο Πόε.

Η Πολυδούρη δεν ήταν μια περίπτωση μελαγχολικού ατόμου. Αντιθέτως. Κινήθηκε και συμπεριφέρθηκε με φλόγα και ορμή σε όλη της τη ζωή.
Πίστευε στην Ελευθερία ως αγαθό που πρέπει να το έχουν όλοι.Δεν την τρομάζε τίποτα ούτε καν ο θανάτος.Αναζήτησε και διεκδίκησε την Αγάπη.

Η Μαρία Πολυδούρη δεν είναι ηρωίδα ρομάντζου. Γεννήθηκε και έζησε σε μια εποχή συντηρητική, που όμως τη συνέθλιψε.

Οι ιδέες της είναι πολύ προοδευτικές για την εποχή.Υμνεί τον έρωτα και το θάνατο. 

Και στον πεζό λόγο είναι αδέσμευτη. Τόσο στο ημερολόγιό της όσο και στην άτιτλη νουβέλα της παρουσιάζει τις αντιλήψεις της εποχής και σαρκάζει τις συμβατικότητές της.

Οι αντίθετες αυτές πλευρές συνθέτουν μία από τις σπάνιες προσωπικότητες και ολοκληρώνουν έναν ακέραιο άνθρωπο. Ένα πνεύμα σταθερό, ανυποχώρητο και ασυμβίβαστο, που εύκολα δεν μπορούσε να το «σηκώσει» το πνεύμα των καιρών. «Τι θαρραλέα και τι σπουδαία γυναίκα!», γράφει η Λιλή Ζωγράφου στο βιβλίο της «Καρυωτάκης, Πολυδούρη και η αρχή της αμφισβήτησης».

Φυσούσε μέσα της ένας σίφουνας, που την έσπρωχνε να πηδά άφοβα πάνω από τους ανόητους φραγμούς που την εμπόδιζαν να δει την αλήθεια. Αυτός ο σίφουνας τη σήκωσε στα 18 της -τόλμη¬μα τρομαχτικό- από την Καλαμάτα και την έφερε στην Αθήνα του ’20.

Τα πρώτα χρόνια

Η Μαρία γεννήθηκε 1η Απρίλιου του 1902 στην Καλαμάτα από την Κυριακή και τον Ευγένιο Πολυδούρη, φιλόλογο καθηγητή. Μια εποχή ιδιαίτερα αντιφατική, με βαλκανικούς πολέμους και διχασμούς, τη μικρασιατική καταστροφή και τα νέα κοινωνικά δεδομένα.

Όταν έγινε τριών ετών, ο πατέρας της πήρε μετάθεση για το Γυμνάσιο Γυθείου. Εκεί η Μαρία θα τελειώσει το Δημοτικό Σχολείο.

Όσο μεγάλωνε, γινόταν ένα παιδί στοχαστικό με αντιφατικές εκδηλώσεις και ανησυχίες για τους δικούς της. Άλλοτε ήταν ολότελα μελαγχολική και άλλοτε είχε βίαια και ασυγκράτητα ξεσπάσματα χαράς. Είχε αρχίσει να προξενεί εντυπώσεις στον περίγυρό της.

Οι εκδηλώσεις της ξεπερνούσαν τα όρια του συνηθισμένου. Έτρεφε απέραντη αγάπη και ακατανίκητη έλξη για τη θάλασσα. Πολλές φορές στο σχόλασμα από το σχολείο της ξεμάκραινε από τα άλλα παιδιά και ολομόναχη περπατούσε στην παραλία του Γυθείου.

Αν, πάλι, όταν περπατούσε σε έναν δρόμο, άκουγε κλάματα και μοιρολόγια, πήγαινε αθόρυβα και τρύπωνε σε μια γωνία και στεκόταν εκεί ώρες ολόκληρες. Ύστερα έφευγε τρεμουλιάζοντας.

Κι όταν κάποτε τη ρώτησε η μητέρα της γιατί πηγαίνει να ακούει μοιρολόγια, αφού βγαίνει από εκεί άρρωστη, έδωσε την απάντηση σαν να τα είχε χαμένα: «Μ’ αρέσει να λυπάμαι».

Στην ηλικία των 14 ετών δημοσιεύτηκε το πρώτο της έργο στο περιοδικό εργοχείρων «Ο Οικογενειακός Αστήρ». Ήταν ένα πεζοτράγουδο με τον τίτλο «Ο πόνος της μάνας». Εκείνες τις μέρες η θάλασσα είχε βγάλει το πτώμα ενός νέου ναυτικού στην ακτή των Φιλιατρών. Η Μαρία συγκλονίστηκε όχι τόσο από τα χαμένα νιάτα του πνιγμένου όσο από τον σπαραγμό της μάνας.

Το 1918 η Μαρία τελειώνει το Γυμνάσιο και ύστερα από εξετάσεις διορίζεται στη Νομαρχία Μεσσηνίας. Αποφάσισε να μη σπουδάσει φιλολογία, όπως επιθυμούσαν οι γονείς της, αλλά νομικά. Οι γονείς της μπροστά στο πείσμα υποχώρησαν. Πολλά πράγματα της κεντρίζουν τη φαντασία. Θα ψάχνει μια ιδανική ευτυχία. Θα τη χαρακτηρίζει το ανικανοποίητο. Η διαρκής ανησυχία και η αναζήτηση.

Το 1920 δέχεται δύο δυνατά χτυπήματα: Πεθαίνει ο πατέρας της και ύστερα από σαράντα μόλις μέρες η μητέρα της. Εκείνο το διπλό θανατικό είναι φοβερό για τη Μαρία και θα σημαδέψει τη ζωή της.

Λίγο αργότερα θα γράψει στο ημερολόγιό της: «Καημένη μαμά μου, δεν θα ξεχάσω τα δάκρυά σου τις προηγούμενες ημέρες πριν αφήσεις τον κόσμο. Δάκρυα πικρά που έχυνες από λύπη ότι δεν θα ακουγόσουν ή για την τύχη του παιδιού σου;».

Αν η Μαρία έδειχνε κάποια αδιαφορία για τους άλλους, ήταν κάτι ολότελα φαινομενικό. Πάντως, οι παραπάνω δύο θάνατοι θα την εξοικειώσουν με το τραγικό τέλος της ανθρώπινης ζωής και θα την κάνουν να νιώσει μια ματαιότητα των εγκόσμιων.

Η κάθοδος στην Αθήνα

Σε μια δύσκολη εποχή (1921), η Μαρία εγγράφεται στη Νομική. Επίσης, ζητάει και πετυχαίνει μετάθεση στη Νομαρχία Αττικής και Βοιωτίας. Νομάρχης ήταν τότε εκεί ο λογοτέχνης και ποιητής Νικόλαος Πετιμεζάς-Λαύρας.

Εκεί θα γνωρίσει και το μεγαλύτερο και τραγικό έρωτα της ζωής της: Τον ποιητή των «Νηπενθών» Κώστα Καρυωτάκη.

Ο Καρυωτάκης, που υπηρετούσε ως υπάλληλος στην ίδια Νομαρχία, δεν άργησε να γοητευθεί από τη Μαρία.

Ηταν φυσικό να συνδεθούν στενά. Είχαν κοινά ενδιαφέροντα: Τη λογοτεχνία. Είχαν κοινές εμπειρίες: Την αποπνικτική ατμόσφαιρα της επαρχιακής ζωής, την τσακισμένη τους ευαισθησία από την ακατανοησία του περίγυρου. Ο Καρυωτάκης την ενθαρρύνει να συνεχίσει το γράψιμο, αλλά ταυτόχρονα της μεταδίδει την απαισιοδοξία του.

Ο μελαγχολικός ποιητής τη βοηθά να βγει στο προσκήνιο ως ποιήτρια. Εμφανίζεται, λοιπόν, το 1922 από τον «Έσπερο» της Σύρου.

Η Πολυδούρη είναι γενναία και ικανή να αναπτύξει τολμηρές πρωτοβουλίες. Θα ζητήσει με ένα γράμμα από τον αγαπημένο της να παντρευτούν.

Εκείνος θα αρνηθεί με τη δικαιολογία ότι πάσχει από «χρόνιο νόσημα» κι όταν αυτή θα επιμείνει, ο Καρυωτάκης τής δίνει την οριστική -αρνητική- απάντηση. Εκείνη πληγώνεται καίρια και ο δεσμός τους διακόπτεται.

Όσες φορές συναντιούνται και μιλούν, καμιά λέξη δεν ξεστομίζει η Μαρία για έρωτα. Κρατά τον εγωισμό της και την αξιοπρέπειά της, γεγονός για το οποίο έξι χρόνια αργότερα, όταν αυτός θα έχει πεθάνει, θα γράψει πλημμυρισμένη από τύψεις: «Α, τώρα κάτω από τη φρικτή τύψην αυτή θα σκύβω πως ούτε πήρα το άξιό σου δώρο που μου δινόταν».

Το καλοκαίρι του 1925, αφού τελείωσε το Ημερολόγιό της, έφυγε για τη Φτέρη του Αιγαίου, εγκαταστάθηκε σε ένα ξενοδοχείο για να παραθερίσει και εκεί έγραψε μια άτιτλη νουβέλα, που δεν τη δημοσίευσε ποτέ.

Έχει στο μεταξύ γνωριστεί με τον νεαρό δικηγόρο Αριστοτέλη Γεωργίου, που είχε κάνει σπουδές στην Ευρώπη. Η γνωριμία αυτή δεν άργησε να καταλήξει σε αρραβώνα.

Τότε, όμως, τυχαίνει να βεβαιωθεί από κοινούς φίλους ότι στην πραγματικότητα η υγεία του Καρυωτάκη στεκόταν εμπόδιο στο γάμο τους. Ένας σεισμός την τράνταξε. Πλημμύρισε από συγγνώμη και μεταμέλεια για την αδικία που του έκανε. Γράφει για αυτό το θέμα ποιήματα και πεζά.

Μα ο Καρυωτάκης δεν περίμενε ούτε συγχώρεσε ποτέ τον αρραβώνα της και οι φιλικές σχέσεις τους είχαν διακοπεί και δεν αντάλλασσαν ούτε χαιρετισμό. Όταν η Μαρία συνειδητοποιεί ότι χάνει οριστικά τον ποιητή της, πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη.

Σε αυτήν την κατάσταση νιώθει πως είναι αδύνατον να συνεχίσει τη σχέση μνηστείας με το Γεωργίου. Έτσι, διαλύει τον αρραβώνα της.

Ανεκπλήρωτη ζωή

Η ζωή στο Παρίσι θα γίνει πολύ δύσκολη. Η αδενοπάθεια που την είχε προσβάλει θα εξελιχθεί σε φυματίωση, που την εποχή εκείνη σημαίνει θάνατο. Η Μαρία θα επιστρέψει στην Αθήνα και θα εισαχθεί κατευθείαν στο Σανατόριο Σωτηρία. Είναι πλέον φυματική. Μια μέρα, αναπάντεχα, θα την επισκεφθεί ο Καρυωτάκης. Ετοιμαζόταν να φύγει για μετάθεση για την Πρέβεζα και πήγε να τη δει.

Ο ποιητής της δε δείχνει θυμό ούτε ψυχρότητα, αλλά χαρά και επιείκεια. Μα κι αυτήν τη φορά παριστάνει τη δυνατή. Ο Καρυωτάκης αυτοκτονεί στην Πρέβεζα στις 28 Ιουλίου 1928. Η είδηση είναι χαριστική βολή για τη Μαρία. Μεταφέρεται το Φεβρουάριο του 1930 σε μια κλινική στα Πατήσια για να έχει ανθρώπινο τέλος.

Το τέλος ήρθε λίγο πριν από τα χαράματα της 29ης Απριλίου 1930 στην Κλινική Χριστομάνου. Ο θάνατός της ήταν μια τραγική επαλήθευση μιας ποιητικής της προφητείας και επισφράγισε μια ζωή ανεκπλήρωτη.Ήταν μόλις 28 ετών.

"Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική τ’ Απρίλη"

είναι ο πρώτος στίχος ενός ποιήματος της Πολυδούρη με τίτλο «Σαν πεθάνω», που ανήκει στη συλλογή «Οι τρίλλιες που σβήνουν» (1928).