Κριμαία: Το «δώρο» του Χρουστσόφ στην Ουκρανία, που ο Πούτιν θέλει να πάρει πίσω

Ακούμε τις τελευταίες μέρες για την Κριμαία και το σκηνικό πολέμου που στήνεται γύρω από αυτήν, όμως για πολλούς από μας η Κριμαία αποτελεί… άγνωστο Χ. Ας δούμε λοιπόν ποια είναι αυτή η περιοχή, ποια είναι η ιστορία της και τι τη συνδέει με τη Ρωσία, που τη θέλει με τόσο πάθος.

Η Κριμαία, με πληθυσμό περίπου 2,5 εκατομμυρίων κατοίκων, βρίσκεται στη Νότια Ουκρανία, με πρωτεύουσα τη Συμφερόπολη, και σήμερα είναι μία ημιαυτόνομη περιοχή, που διαθέτει δικό της κοινοβούλιο και τοπική κυβέρνηση, όμως οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται κεντρικά από την ουκρανική κυβέρνηση.

Στα αρχαία χρόνια η περιοχή ήταν γνωστή ως Ταυρίδα ή Ταυρική, και σε αυτήν ζούσαν οι Ταύροι, ένας λαός που προήλθε από τους αρχαίους Κιμμέριους, αφού αυτοί είχαν εκδιωχθεί από τη γη τους από τους Σκύθες. Στην πορεία της ιστορίας, η Κριμαία κατακτήθηκε από τους Γότθους, τους Ούννους, τους Βούλγαρους, τους Χαζάρους, τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Μογγόλους, ενώ από το 13ο αιώνα ως τον 15ο αιώνα την Κριμαία είχε υπό τον έλεγχό της η πανίσχυρη τότε ιταλική Γένοβα. Από το 1441 ως το 1783 το Χανάτο της Κριμαίας ελεγχόταν από τους Τατάρους, οι οποίοι στο τέλος του 18ου αιώνα υποτάχθηκαν στη ρωσική επιρροή, και η Κριμαία προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Κάπου εκεί ξεκινά ο ιστορικός δεσμός της Ρωσίας με την Κριμαία, όπου διεξήχθη από το 1853 ως το 1856 ο Κριμαϊκός πόλεμος, με τη Ρωσική Αυτοκρατορία να συνθηκολογεί τελικά με Γάλλους, Βρετανούς, Οθωμανούς και Σαρδηνούς.

Στη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης, η Κριμαία ήταν οχυρό του αντιμπολσεβικικού λευκού στρατού. Μετά τη συντριβή του, στις 18 Οκτωβρίου, 1921, δημιουργήθηκε η Κριμαϊκή Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.

Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κριμαία κατακτήθηκε από τους Γερμανούς, όμως ανακτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1944.

Στις 19 Φεβρουαρίου 1954, η επαρχία μεταβιβάστηκε από τον Νικίτα Χρουστσόφ στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας. Στο σχετικό διάταγμα αναφέρθηκε ότι η μεταβίβαση έγινε εξαιτίας στενών γεωγραφικών,οικονομικών και πολιτισμικών δεσμών με την ουκρανική σοβιετική δημοκρατία. Ήταν ουσιαστικά ένα ανεξήγητο «δώρο» του Χρουστσόφ στην Ουκρανία, καθώς στην πραγματικότητα η περιοχή της Κριμαίας δεν είχε ποτέ δεσμούς με την Ουκρανία, αλλά με τη Ρωσία. Προφανώς ο Χρουστσόφ δεν είχε ιδέα τι αντίκτυπο θα είχε αυτή η έμπνευσή του…

Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Κριμαία έγινε τμήμα της ανεξάρτητης Ουκρανίας, γεγονός που δημιούργησε εθνοτικής φύσης αδιέξοδο, καθώς ο πληθυσμός της περιοχής ήταν στο μεγαλύτερο τμήμα του πολιτισμικά και εθνικά ρωσικός. Ακόμα και σήμερα, 20 και πλέον χρόνια μετά, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους αυτοπροσδιορίζονται ως Ρώσοι, και όχι απλώς ρωσόφωνοι, ενώ πρόκειται για τη μόνη περιοχή της Ουκρανίας όπου οι κυβερνητικές φέρονται εις πέρας κυρίως στα ρωσικά, και όχι στα ουκρανικά, που είναι η επίσημη γλώσσα της χώρας.

Επιπλέον, στη Σεβαστούπολη βρίσκεται ο ναύσταθμος του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας, πολύτιμος για τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Ρωσίας, ενώ από την Κριμαία περνούν οι σημαντικότεροι αγωγοί που στέλνουν το ρωσικό αέριο μέσω της Ουκρανίας στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ασφαλώς, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η Ρωσία παρέχει στην Ουκρανία φυσικό αέριο σε προνομιακές τιμές, και φυσικά οι εκάστοτε Ουκρανοί ηγέτες μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης φροντίζουν να τα έχουν καλά με τον Βλάντιμιρ Πούτιν, αφού η Ουκρανία είναι ενεργειακά εξαρτημένη από το ρωσικό φυσικό αέριο. Ωστόσο, η Ουκρανία, παρά τις ευνοϊκές αυτές ρυθμίσεις, χρωστάει πολλά στη Ρωσία, και αυτά τα χρωστούμενα ίσως ήταν ο κύριος λόγος που ο Γιανουκόβιτς έβαλε φρένο στη σύγκλιση της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς φημολογείται ότι ο Πούτιν δεσμεύθηκε να διαγράψει τα χρέη αυτά, με αντάλλαγμα να σταματήσει η πορεία αυτή.

Και βέβαια, δε θα πρέπει να ξεχνάμε πως η Κριμαία αποτελεί διέξοδο της Ρωσίας προς τη Μαύρη Θάλασσα, που ανέκαθεν κατείχε σημαντική γεωπολιτική θέση στην περιοχή και τα οικονομικά συμφέροντα γύρω από αυτήν είναι τεράστια.

Αν λοιπόν μέχρι τώρα σας φαίνονταν όλα ξένα, οι πληροφορίες αυτές μάλλον θα σας κάνουν να καταλάβετε γιατί η Ρωσία θέλει τόσο πολύ την Κριμαία – αλλά και γιατί η Κριμαία θέλει τη Ρωσία…

-http://www.koutipandoras.gr/

Be human - Respect and help the others

"ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΟΙΣ" (της Νάνσυ Σπετσιώτη)

“Ουκ αν λάβοις”: άλλη μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους της Νάνσυ Σπετσιώτη. Με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, των απολύσεων, των κατασχέσεων, των πλειστηριασμοών και την κρίση που θερίζει, φτωχοποιώντας και περιθωριοποιώντας τους ανθρώπους της εργασίας, εμάς, εσάς, το φίλο, το συγγενή, το γείτονα… Στη θέση οποιουδήποτε από τους πρωταγωνιστές ενδέχεται να βρεθεί καθένας μας.

ΠΑΙΖΟΥΝ: ΟΛΓΑ ΔΑΜΑΝΗ -- ΧΑΡΑ ΤΣΙΟΓΓΑ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ICONA STUDIO
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΕΝΑΡΙΟ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΝΑΝΣΥ ΣΠΕΤΣΙΩΤΗ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΚΑΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΡΙΟΣ ΣΤΡΟΦΑΛΗΣ 

2 + 2 = 5 (ταινία μικρού μήκους)

του Βabak Anvari (σενάριο, σκηνοθεσία) Προτάθηκε ως καλύτερη ταινία μικρού μήκους 2012 στα βραβεία BAFTA 2012 Η ταινία πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο τη σχέση χειραγώγησης της σκέψης και αντίστασης στην εξουσία. "Ελευθερία είναι να σου επιτρέπεται να πεις ότι 2+2=4... Από εκεί και πέρα, όλα επιτρέπονται", γράφει ο Όργουελ στο "1984". Στο ίδιο έργο χρησιμοποιεί το 2+2=5 σαν ένα παράδειγμα χειραγώγησης και επιβολής: "Όταν το κόμμα λέει ότι 2+2=5, τότε είναι σωστό και δεν αρκεί μόνο να το λες, πρέπει και να το πιστεύεις." Αυτό ενέπνευσε τον Ιρανικής καταγωγής Babak Anvari, να γυρίσει την ταινία "Two & Two". Βασικό του κίνητρο ήταν, σύμφωνα με δηλώσεις του, να διερευνήσει την επιθυμία των ανθρώπων να αμφισβητήσουν την εξουσία. Σε ποιο βαθμό δέχονται να σκύψουν το κεφάλι και να υπακούσουν στις εντολές της εξουσίας και πότε αρχίζουν να αμφισβητούν και να αντιστέκονται; Μπορεί η ωμή βία να καθυποτάξει τους ανθρώπους και να χειραγωγήσει τη σκέψη τους ή προκαλεί την αντίστασή τους;

Να σκέφτεσαι τους άλλους! Αλληλεγγύη στο Συριακό λαό τους απανταχού κατατρεγμένους! του παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουΐς.

Darwish, Mahmoud, 13 Μάρτη 1941 - 9 Αυγ. 2008

Ο Μαχμούτ Νταρουίς (1942-2008), ο θεωρούμενος ως εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης και ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους άραβες ποιητές, γεννήθηκε στην al-Birwa, ένα χωριό ανατολίκα της Ακρ. Μετά τον πόλεμο του 1948 οι Ισραηλινοί κατέλαβαν το χωριό και ο Νταρουίς με την οικογένειά του έγιναν πρόσφυγες. Αυτή η εμπειρία του ξεριζωμού σημάδεψε αργότερα βαθύτατα τη ζωή του. Εργάστηκε στη δημοσιογραφία και το 1961 έγινε μέλος του Ισραηλινού Κομμουνιστικού Κόμματος, Ράκα, και εξέδωσε για κάποιο διάστημα και την εφημερίδα του, "Αλ Ιτιχάντ". Εκείνες τις ημέρες βίωσε τον εγκλεισμό του στη φυλακή και τον κατ' οίκο περιορισμό. Σπούδασε το 1970 στη Μόσχα. Έφυγε το 1971 από το Ισραήλ και εγκαταστάθηκε στη Βηρυτό, στο Λίβανο, όπου εργάστηκε για την ΟΑΠ (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) και εξέδιδε το μηνιαίο δελτίο "Σουούν Φιλιστινίγια" ("Παλαιστινιακές Υποθέσεις"). Διατέλεσε διευθυντής έκδοσης του παλαιστινιακού λογοτεχνικού και μορφωτικού περιοδικού "Αλ - Κάρμελ". Όταν οι Ισραηλινοί εισέβαλαν στο Λίβανο το 1982, η ΟΑΠ εγκατέλειψε το αρχηγείο της εκεί και ο Νταρουίς μετακόμισε στην Κύπρο. Το 2001 απονεμήθηκε στον Νταρουίς το βραβείο της "Ελευθερίας της Μόρφωσης" από το Ίδρυμα Αννάν. Η πρώτη του συλλογή εμφανίστηκε το 1960 όταν ήταν μόνο 19 ετών. Με τη δεύτερη συλλογή, "Αουράκ Ζαϊτούν" (1964) έγινε γνωστός ως ένας από τους ηγετικούς ποιητές της αντίστασης. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία για τη δουλειά του, συμπεριλαμβανομένου το 1969 του Βραβείου Λότους από την Ένωση των Αφροασιατών Συγγραφέων και του Βραβείου Ειρήνης Λένιν το 1983. Πολλά από τα ηρωικά του ποιήματα έγιναν τραγούδια. Πέθανε στις 9 Αυγούστου 2008, σε ηλικία 67 ετών, τρεις μέρες μετά από την εγχείρηση καρδιάς στην οποία υποβλήθηκε στο Νοσοκομείο Memorial Hermann Hospital, στο Χιούστον του Τέξας.

*****************************

ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ 

Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.
'Οταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.
Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.
Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.
Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.
Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.
Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,
στον εαυτό σου γύρισε και πες:
"Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι".

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ MARINALEDA ή αλλιώς...πως η ΟΥΤΟΠΙΑ γίνεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η Μαριναλέντα, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα. Ο δήµαρχός της, ο κοµµουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια. 

Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδοµάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την ειρήνη. «Ο δήµαρχός τους είναι τρελός», λένε στο γειτονικό χωριό. «Ενώ εµείς οι άλ λοι Ισπανοί κάνουµε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 µέρες πάρτι». Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν µε τους χωρικούς της Μαριναλέντας. 

Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο ήταν ο νεώτερος δήµαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώ νων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πά ρει από ένα γαιοκτήµονα 12.000 στρέµµατα γης και να δηµιουργήσει έναν αγροτικό συ νεταιρισµό από τον οποίο ζει σήµερα σχεδόν όλο το χωριό. «Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!», λέει ο δήµαρχος. 

Στον συνεταιρισµό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ηµέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδοµάδα. Ολοι έχουν τον ίδιο µισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκοµιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λπ.) συσκευάζονται στο µικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη µέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατµόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊό ντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσο δα του συνεταιρισµού δεν µοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισµό για να δηµιουργηθούν δουλειές. Γι’ αυτό στο χω ριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Οµως ακόµη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι µισθοί καταβάλλονται. 

Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισµός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρού νται δικαίωµα. Μια θέση στον παιδικό σταθµό µε όλα τα γεύµατα κοστίζει 12 ευρώ τον µήνα. Από την άλλη, «εδώ δεν έχουµε χωροφύ λακες, θα ήταν µια άχρηστη σπατάλη», λέει ο δήµαρχος. «Δεν έχουµε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!», προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυηµένη και το Πάσχα έγινε µια µικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόµους του χω ριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή. 

«Εφαρµόζουµε µια συµµετοχική δηµοκρατία, αποφασίζουµε για όλα, από τους φόρους ώς τις δηµόσιες δαπάνες, σε µεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες», λέει ο Γκορντίγιο. «Ξέρουµε πως οι άνθρωποι µπορούµε να δουλεύουµε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήµα». 
Στην καπιταλιστική λοιπόν Ισπανία του 2014, το ενοίκιο ενός μικρού σπιτιού πολλές φορές αγγίζει τα 700 ευρώ (κυρίως στις μεγαλουπόλεις) ενώ ο βασικός μισθός δεν ξεπερνά τα 600. (Ως γνωστόν η Ισπανία αποτελεί την χώρα με τα χαμηλότερα εισοδήματα στην Ευρώπη των 15 αμέσως μετά την Πορτογαλία).

Σε ένα μικρό χωριό 2000-3000 κατοίκων που δεν βρίσκεται κοντά σε κάποιο αστικό κέντρο, ένα μέσο ενοίκιο εκτιμάται πως αγγίζει τα 100 με 150 ευρώ. Στην περίπτωση της Μαριναλέντα η στέγαση κοστίζει μόνο 15€.

Οι κοινωνικές παροχές της χώρας που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες έχουν πληγεί από αυστηρά μέτρα λιτότητας που παρά την θέληση των πολιτών η κυβέρνηση επέβαλε προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση. Η ανεργία ξεπερνά το 20% (ποσοστό που θυμίζει Αφρικανική χώρα) και σε πολλές περιπτώσεις οι εργασιακές συνθήκες θυμίζουν… χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Στην Marinaleda όμως οι δείκτες ανεργίας εδώ και δεκαετίες δείχνουν μηδέν και πολλά βασικά προβλήματα που μαστίζουν την υπόλοιπη χώρα είναι σχεδόν ανύπαρκτα σε αυτήν την μικρή γωνιά του πλανήτη.

Σαφέστατα λοιπόν το παράδειγμα της Marinaleda είναι μια θετική προσπάθεια που έμπρακτα αποδεικνύει πως ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν είναι μονόδρομος αλλά ένα σύστημα που πλέον θα έπρεπε να ανήκει… στην Ιστορία.

Ένας αντισυμβατικός «μπαγάσας»

«Ονομάζομαι Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το “Άσιμος” με γιώτα. Ουχί Ασίμος, ουδεμίαν σχέσιν έχω με τον Ισαάκ Ασίμωφ. Τώρα θα μου πεις, γιατί το “Άσιμος” με γιώτα. Γιατί, όταν λέμε “ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής”, η λέξη “άσημος” παίζει το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη “τραγουδιστής” και γράφεται με ήτα. Ενώ το “Άσιμος” είναι όνομα ή καλύτερα επώνυμο και ουχί επιθετικός προσδιορισμός του εαυτού μου».

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Αυγούστου 1949 και μεγάλωσε στην Κοζάνη. Από τα σχολικά του χρόνια έδειξε ότι πρόκειται για ένα παιδί με ιδιαίτερες ανησυχίες που συχνά προκαλούσε τις έντονες αντιδράσεις των καθηγητών του. Η ισχυρή προσωπικότητά του και το ξεχωριστό ταλέντο του τον αναδεικνύουν σε «μπροστάρη» των διαφόρων μαθητικών εκδηλώσεων.

Το 1967, η Ελλάδα μπαίνει στο γύψο και ο Άσιμος μπαίνει στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, στο Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών. Εκεί εφευρίσκει και το όνομά του. Σε ένα κείμενο που έστειλε σε τοπική εφημερίδα της Θεσσαλονίκης –επιθυμία του ήταν να γίνει δημοσιογράφος- υπογράφει για πρώτη φορά με το ψευδώνυμο Άσιμος, το οποίο στη συνέχεια καθιέρωσε ως επίσημο όνομά του.

Την κιθάρα την είχε πάντα πάνω του, όμως ποτέ δεν την διδάχτηκε. Μόνος του έμαθε, όσα έμαθε, έξω από καλούπια και κανόνες. Η αντισυμβατική-αντικαθεστωτική συμπεριφορά του, τον έφερε αρκετές φορές στα κελιά της ασφάλειας Θεσσαλονίκης, επί δικτατορίας. Πώς να υποταχθεί όμως ένας «εκ φύσεως ανυπόταχτος»; Η σύγκρουση με την κοινωνία του, σε κάθε περίοδο, αποτελούσε κομμάτι της ζωής του, ίσως και τη ζωή του ολόκληρη.

Το 1973 αποφασίζει να κατέβει στην Αθήνα. Οι συνεργασίες με διάφορους καλλιτέχνες στα μαγαζιά της Πλάκας, τον κάνουν, όπως ο ίδιος γράφει στο βιβλίο του «αναζητώντας κροκανθρώπους», έναν «άγνωστο – ευρύτατα γνωστό». Ωστόσο συχνά αυτές οι συνεργασίες, λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα του, διαλύονται. Μαζί με ομάδα καλλιτεχνών δημιουργούν το πρώτο «Μουσικό Καφενείο», ένα θίασο μουσικών. Ο ίδιος έκανε και κάποια περάσματα σε ταινίες της εποχής.

Οι δρόμοι του κέντρου έγιναν το υπαίθριο θέατρό του όπου καθημερινά έδινε μουσικές παραστάσεις για τους περαστικούς, ενώ με το συγκρότημα «Exarchia Square Band» πραγματοποιήσε αρκετές συναυλίες με έντονο το κοινωνικοπολιτικό στοιχείο. Τα τραγούδια του τα ηχογραφούσε μόνος του ή σε στούντιο φίλων, χωρίς δισκογραφικές και μάνατζερ, διαφημίσεις και παραγωγούς.

Μόνος του πουλούσε τις κασέτες του, στα στενά της Αθήνας. Λίγο αργότερα άνοιξε και ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στη Καλλιδρομίου. Στο «χώρο προετοιμασίας», όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος, μπορούσες να βρεις όλη του την περιουσία, τις οκτώ κασέτες του, τα χειρόγραφά του και ότι αντικείμενο φάνταζε για τον ίδιο σημαντικό.

Για χρήματα ούτε κουβέντα του αρκούσαν τα λίγα και οι ιδέες του. Αρνήθηκε ότι ήταν κοινωνικά συμβατό. Μοναδική απόγονός του είναι η Λίλιαν, καρπός μίας ελεύθερης σχέσης. Όσο αντιδρούσε τόσο η κοινωνία τον περιθωριοποιούσε και το αντίστροφο. Το 1987 θα δεχτεί ένα από τα τελευταία χτυπήματα. Ο Άσιμος οδηγείται στον Κορυδαλλό με την κατηγορία του βιασμού μίας πρώην ερωτικής συντρόφου του.

Η κατηγορία τον αποτελείωσε. Σταδιακά αγγίζει τα όρια της τρέλας, απομονώνεται και γίνεται επιθετικός. Λίγο καιρό αργότερα, στις 17 Μαρτίου του 1988 εκεί στο «χώρο προετοιμασίας», Καλιδρομίου 55, αποφασίζει το «φευγιό» του και δίνει τέλος στη ζωή του. Κυνηγήθηκε πολύ άλλωστε και ας ήταν μόλις 39 χρόνων… τόσο άντεξε.

Την επόμενη μέρα, στο νεκροταφείο στη Νέα Σμύρνη, θα ακουστεί από στόματα φίλων του, «Λέγανε ότι ήσουν απροσάρμοστος, μα εμείς ξέραμε ότι ήσουν ευαίσθητος…Νικόλα, γεια σου, σ’ αγαπάμε…». Στο μαγαζάκι βρέθηκαν έξι χειρόγραφα κείμενα, στα οποία αναφέρονταν οι λόγοι της αυτοκτονίας και μία εντολή… «Θάψτε με κάπου αν γίνεται ήσυχα ή καλύτερα κάψτε με και σκορπίστε με».

Δισκογραφία:

Νικόλας Άσιμος – “Ο Μηχανισμός – Ο Ρωμιός” Δίσκος 45 στροφών που λογοκρίθηκε Κυκλοφορία δίσκου: Μάιος 1975 Λύρα/Zodiac

Νικόλας Άσιμος – “Ο Ξαναπές” Δίσκος 33 στροφών. Συμμετέχουν, η Χάρις Αλεξίου, ο Β. Παπακωνσταντίνου και η Αθηναϊκή Κομπανία Κυκλοφορία δίσκου: Νοέμβριος 1982 Μίνως

Τα περισσότερα τραγούδια βρίσκονται στις «παράνομες κασέτες». Μέρος του μουσικού θησαυρού του Άσιμου έχει φέρει στην επιφάνεια ο Β.Παπακωνσταντίνου μέσα από προσωπικούς δίσκους αλλά και δύο μεταθανάτιους δίσκους του Άσιμου. Ωστόσο στα τραγούδια των δύο μεταθανάτιων δίσκων υπάρχει μία ωραιοποίηση και σε ορισμένες περιπτώσεις καλοπροαίρετη παραποίηση. Για παράδειγμα ο «Μπαγάσας», που ενώ στην αρχική του ηχογράφηση (Παράνομη κασέτα Νο 000008 “Στο Φανάρι του Διογένη”) τον τραγουδούσαν ως ντουέτο ο Νικόλας κα η Σωτηρία Λεονάρδου, στον δίσκο εμφανίστηκε μόνο η φωνή του Άσιμου.