Ο εμπνευστής της θεωρίας των «δύο άκρων»

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 την εξουσία ασκούσε το κόμμα της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης (Ε.Ρ.Ε.). Η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, θορυβημένη από την εκλογική άνοδο της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (Ε.Δ.Α.) το 1958, εγκαθίδρυσε «αστυνομικό κράτος». Παράλληλα υπέθαλψε τη συγκρότηση παρακρατικών οργανώσεων, οι οποίες θα συνέδραμαν ποικιλοτρόπως τις δυνάμεις Ασφαλείας για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου».

Το αποκορύφωμα της δράσης τους ήταν η δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη το Μάιο του 1963 στη Θεσσαλονίκη.
Λίγες μέρες αργότερα (την 9η Ιουνίου 1963) ιδρύθηκε η Δημοκρατική Νεολαία «Γρηγόρης Λαμπράκης».  Σκοποί αυτής της νεολαιίστικης Κίνησης ήταν η διασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και γενικότερα των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού.
Είναι χαρακτηριστικό ένα απόσπασμα από την ιδρυτική διακήρυξή της: «Όπως ο Λαμπράκης, θέλουμε το λαό μας ελεύθερο, κυρίαρχο και νοικοκύρη στον τόπο του. Θέλουμε έθνος τιμημένο, περήφανο, ειρηνικό. Όπως ο Λαμπράκης, πιστεύουμε ότι προϋπόθεση για την ελευθερία και την ευτυχία του λαού μας είναι η διάλυση των παρακρατικών οργανώσεων και η κατάργηση όλων των ανελεύθερων μέτρων και νόμων. Όπως ο Λαμπράκης, πιστεύουμε πως ο μοναδικός δρόμος για την κατάχτηση της τιμής είναι ο δρόμος του αγώνα» (εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, φύλλο της 13ης Μαρτίου 1983).

Η πρώτη συγκέντρωση των «Λαμπράκηδων» έγινε στο γήπεδο της Κοκκινιάς. Παρά το κλίμα τρομοκρατίας από τις αστυνομικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν χιλιάδες νέοι, γεγονός που αποδείκνυε ότι η Κίνηση είχε απήχηση στα λαϊκά στρώματα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα δημιουργήθηκαν λέσχες αρχικά στη Νίκαια και αργότερα σε άλλες συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά, αλλά και σε άλλες πόλεις και χωριά της ελληνικής επικράτειας.

Τη 16η Φεβρουαρίου 1964 έγιναν βουλευτικές εκλογές και την εξουσία πήρε το κόμμα της «Ενώσεως Κέντρου». Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, ενώ προεκλογικά είχε αποδεχτεί τη συγκρότηση της «Νεολαίας Λαμπράκη», μετά την εκλογή του –  για να κερδίσει τη βασιλική εύνοια – υποσχόταν στο βασιλιά ότι θα την διέλυε, «διότι εθεωρείτο υπό των υπευθύνων κρατικών παραγόντων ως μέλλουσα να απειλήσει και αυτόν τον στρατόν, εφ’ όσον τα μέλη της θα κληθούν εν καιρώ να υπηρετήσουν την θητείαν των, αλλά θα είναι τότε επηρεασμένα εκ της κομμουνιστικής ιδεολογίας».
Ζητούσε όμως πίστωση χρόνου για τη διάλυση των «Λαμπράκηδων», γιατί, όπως έλεγε, αυτό δεν θα γινόταν με νόμο, αλλά με τη δημιουργία της «Δημοκρατικής Νεολαίας» (= της ΕΔΗΝ, νεολαίας της «Ενώσεως Κέντρου»), η οποία «τελούσα υπό την αιγίδα της Κυβερνήσεως θα αποψιλώσει την «Νεολαία Λαμπράκη», προσελκύουσα τη μεγάλη μάζα της ελληνικής νεολαίας» (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 19ης Δεκεμβρίου 1964).

Δυο μήνες νωρίτερα, την 8η Σεπτεμβρίου 1964, η οργάνωση των «Λαμπράκηδων» είχε συγχωνευτεί με τη Νεολαία της Ε.Δ.Α. υπό την προεδρία του τότε βουλευτή Μίκη Θεοδωράκη. Το γεγονός αυτό δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ (φύλλο της 9ης Σεπτεμβρίου 1964).Παρά ταύτα ο «Γέρος της Δημοκρατίας» (πόσο εύκολα παραχαράζεται στην Ελλάδα η ιστορία!) δήλωνε ότι δεν ήταν γνωστή η «ταυτότητα» της οργάνωσης και ότι ενδεχομένως μπορεί να υποκινούνταν από το παράνομο τότε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Στο μεταξύ εθνικιστικές παρακρατικές οργανώσεις εξακολουθούσαν να λειτουργούν και να ασκούν βία σε βάρος πολιτών με δημοκρατικά φρονήματα. Παρά ταύτα στελέχη της Ε.Ρ.Ε. υπέβαλλαν συνεχώς ερωτήσεις και επερωτήσεις στη Βουλή κατηγορώντας την κυβέρνηση για επίδειξη ανοχής προς τη «Νεολαία Λαμπράκη», η οποία δήθεν απειλούσε με διάλυση την εκπαίδευση και το στρατό. Η Ε.Δ.Α. με τη σειρά της κατήγγελλε την κυβέρνηση για αστυνόμευση της πολιτικής ζωής. Και τούτο, γιατί είχαν διαρρεύσει απόρρητες στρατιωτικές εκθέσεις, από τις οποίες φαινόταν ότι παρακολουθούνταν από τις Αρχές Ασφαλείας πολίτες αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων. Και τότε ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου μιλώντας σε κομματικό ακροατήριο τη 19η Ιανουαρίου 1965 διατύπωσε τη θεωρία των «δύο άκρων». Είπε συγκεκριμένα: « Ιδικόν μας (= της «Ενώσεως Κέντρου») σύνθημα είναι «Ελευθερία και Νόμος». Και είναι απόλυτος η διαφορά μας και με την Αριστεράν και με την Δεξιάν. Διότι, όταν ημείς λέγωμεν Ελευθερίαν, η Αριστερά εννοεί ασυδοσίαν. Και όταν λέγωμεν ημείς Νόμος, η Δεξιά εννοεί βίαν. Αυτή είναι και η διαφορά και η υπεροχή μας [.]».

Περαίνοντας την ομιλία του και απαντώντας στην καταγγελία της Ε.Δ.Α. για αστυνόμευση της πολιτικής ζωής, ο Γεώργιος Παπανδρέου εξίσωσε τους τραμπούκους των παρακρατικών οργανώσεων με τους «Λαμπράκηδες», οι οποίοι αγωνίζονταν για τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, για τη διασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας (κάνοντας διαδηλώσεις κάθε φορά που έρχονταν στον Πειραιά πλοία του αμερικάνικου 6ου στόλου) και για την πολιτιστική αναβάθμιση της ελληνικής κοινωνίας. Είπε χαρακτηριστικά ο τότε πρωθυπουργός: «Δεν είναι αστυνόμευσις του πολιτικού βίου η παρακολούθησις της δράσεως και της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς με τας παρακρατικάς οργανώσεις. Είναι επιτέλεσις του εθνικού και δημοκρατικού χρέους. Τα σχετικά με τους «Λαμπράκηδες» θέματα όπως και αυτά των παρακρατικών οργανώσεων της Δεξιάς θα εξετασθούν υπό της Δικαιοσύνης».

Την 20η Ιανουαρίου 1965 η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η οποία στήριζε την κυβέρνηση της «Ενώσεως Κέντρου», κυκλοφορούσε με πρωτοσέλιδο τίτλο: «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ».

Στην εποχή μας διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες και πρωθυπουργικοί σύμβουλοι ανέσυραν από το χρονοντούλαπο της πολιτικής ιστορίας τη θεωρία των «δύο άκρων», την προσάρμοσαν στα σημερινά πολιτικά δεδομένα και την χρησιμοποιούν, για να πλήξουν τα κόμματα της Αριστεράς, εξισώνοντας τις πολιτικές τους δράσεις με τις φασιστικές (και εγκληματικές, όπως απέδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα) συμπεριφορές της ακροδεξιάς. Το μόνο που άλλαξαν είναι το παπανδρεϊκό σύνθημα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΟΣ». Το τροποποίησαν σε «ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΗ».

-http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_2848.html

ΑΙΜΑ – «τιμή» – ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

O Nίκος Μπογιόπουλος γράφει στον "Ενικό" άρθρο και αναλύει το ψυχογράφημα της Χρυσής Αυγής. Σε αυτό αναφέρει...

"Ενας πατενταρισμένος φασίστας, ο Αμερικανός ποιητής Εζρα Πάουντ, είχε πει κάποτε ότι «αν δεν κάνεις θυσίες για τις Ιδέες σου, τότε  ή εσύ δεν αξίζεις ή οι ιδέες σου». Το πόσο άξιζε και ο ίδιος ο Πάουντ και οι ιδέες του φάνηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οταν και επί 25 χρόνια,  μετά τα τέλος του Μουσολίνι τον οποίο ακολουθούσε κατά  πόδας, ο Πάουντ υποδυόταν (;) τον τρελό για να την βγάλει καθαρή…

Ας έρθουμε τώρα στους ημέτερους «ιδεολόγους»:

O Αρτέμης Ματθαιόπουλος είναι βουλευτής χρυσαυγίτης. Χρυσαυγίτης σαν τον μαχαιροβγάλτη που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Αλλά ο Ματθαιόπουλος είναι και μουσικός. Σαν τον Φύσσα. Μόνο που ο Φύσσας τραγουδούσε για τη ζωή, τον έρωτα και τη λεβεντιά. Ο χρυσαυγίτης του συγκροτήματος Pogrom (τι όνομα, έ;) εμπνέεται από άλλα θέματα. Του αρέσει να τραγουδάει για το Άουσβιτς. Ιδού οι στίχοι από το άσμα του συγκροτήματος, το εμνευσμένο από το Αουσβιτς:

«Γαμώ τον Βίζενταλ, γαμώ την Άννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/ αχ, το Άουσβιτς, πόσο το αγαπάω!/ Ρε κωλοεβραίοι, δεν θα σας αφήσω/ στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθω να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς»...

Αυτός ο ευγενής νέος «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Τι είναι; «Εθνικιστής»! Καμία αντίρρηση. Εθνικιστής του κερατά είναι. Σαν όλους εκείνους, δηλαδή, που κατατάσσουν τα έθνη, τους λαούς και τους ανθρώπους σε «ανώτερους» και σε «κατώτερους». Και που πάνω στο τσακίρ εθνικιστικό κέφι τους ρίχνουν (κατά το κέφι τους) και καμιά μαχαιριά (στους «κατώτερους»)…

Επιπλέον ο Ματθαιόπουλος έχει ελαφρυντικό: Τους ύμνους στο Αουσβιτς τους έψελνε «παλιά». Μόνο που το συγκρότημά του, το Pogrom, δεν είναι και τόσο παλιό. Μόλις το 2004 ιδρύθηκε…

 ««Αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος/ εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος»…   

Ο Μιχαλολιάκος είναι ο φυρερίσκος της Χρυσής Αυγής. Στον ύμνο του για τον Χίτλερ (περιοδικό Χρυσή Αυγή, τεύχος 26, Μάιος 1987) έγραφε:

 «Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νιώθουμε ΕΚΕΙΝΟΝ να μας οδηγεί [...] με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και το Εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και τα οράματά μας: HEIL HITLER!»...

Αυτός ο τύπος, ο Μιχαλολιάκος, ορκίστηκε ενώπιον Θεών και ανακριτών και δήλωσε: «Δεν είμαι ναζιστής, δεν είμαι εθνικοσοσιαλιστής». Τέτοια γενναιότητα έχει να επιδειχτεί από τότε που ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έγραφε τους στίχους του «Μαύρου Γάτου» και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδούσε:

«Αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος»…   

Κατά τα λοιπά, την τελευταία φορά που ακούσαμε τη φωνούλα του Μιχαλολιάκου ήταν όταν είπε εκείνο το «Ζήτω η Νίκη». Το «Sieg Heil!», δηλαδή. Το οποίο, φυσικά, «δεν» είναι ναζιστικό, «ούτε» εθνικοσοσιαλιστικό. Ηταν  «απλώς»  ο καθεαυτού χαιρετισμός των Ναζί που καθιερώθηκε από τον Χίτλερ. Τόσο μη ναζιστικό και μη εθνικοσοσιαλιστικό είναι το  «Sieg Heil!» που απαγορεύτηκε στη Γερμανία, μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τις παραγράφους 86 και 130 του γερμανικού Ποινικού Κώδικα.

 «Ο Κασιδιάρης δεν ξέρει τίποτα για τον... Κασιδιάρη. Όπως είπε στους ανακριτές, δεν γνωρίζει τίποτα για τον τύπο που επιδεικνύει το τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό στο χεράκι που με τόση «ανδρεία» χτυπάει γυναίκες»…

Ο Κασιδιάρης είναι ο γνωστός άντρακλας που χτυπάει γυναίκες. Στον ύμνο του για το ναζισμό έγραφε:

«Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος (που οι Δημοκρατίες, ή μάλλον οι εβραίοι –σύμφωνα με τον Στρατηγό Μεταξά– κήρυξαν στη Γερμανία) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού; Είναι βέβαιο ότι θεμελιώδεις αξίες που πηγάζουν ως επί το πλείστον από την ελληνική αρχαιότητα, θα κυρίευαν πνευματικά όλα τα κράτη και θα όριζαν τις τύχες των λαών. Ο ρομαντισμός ως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν της παρακμιακής υποκουλτούρας που διέβρωσε τον λευκό άνθρωπο»...

Αλλά, όπως ορκίστηκε ο κύριος Κασιδιάρης ενώπιον Θεών και ανακριτών, «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Οσο για τον «ρομαντικό» χαρακτήρα του ναζισμού, αυτά ο κύριος Κασιδιάρης τα έγραφε «παλιά». Όχι όμως και τόσο «παλιά». Μόλις πριν από δυο χρόνια τα έγραφε. Στις 20/4/2011, στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» τα έγραφε. Πότε πρόλαβε να τα αποκηρύξει, τέτοιος «ιδεολόγος» άνθρωπος, που κυκλοφοράει και με μια σβάστικα «να!», ζωγραφισμένη πάνω στο χεράκι - με το οποίο γρονθοκοπεί γυναίκες…

«Τα ινδάλματα των χρυσαυγιτών έχουν όνομα: «Τσιρονίκοι»…

Αφού λοιπόν αυτοί «δεν» είναι ναζιστές και «δεν» είναι εθνικοσοσιαλιστές, ας πάμε σε κάποιον που ήταν:

Ο Έκτωρ Τσιρονίκος ήταν δωσίλογος, συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Εφτασε μέχρι και αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη. Ηταν, δηλαδή, ο αντιπρόεδρος της «κυβέρνησης» των γερμανοτσολιάδων του Ράλλη, της «κυβέρνησης» δηλαδή που ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Σύμφωνα μάλιστα με τον G. Aly στο βιβλίο του «Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ», ο Εκτωρ Τσιρονίκος ήταν αυτός που είχε φροντίσει για την πώληση από Ελληνες χρηματομεσίτες του κλεμμένου χρυσού των Εβραίων της Θεσσαλονίκης στο Χρηματιστήριο Αθηνών, με σκοπό να εφοδιαστεί η Βέρμαχτ με το απαραίτητο ρευστό που χρειαζόταν για τις ανάγκες των μονάδων Κατοχής.

Μια τέτοια «πατριωτική» προυπηρεσία δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Ετσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής (τεύχος Δεκέμβρη 1983), στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα το ιδεολογικό πρόσημο της ναζιστικής οργάνωσης, σε περίοπτη θέση έτσι ώστε να μην υπάρχουν αμφιβολίες για τις ιστορικές της αναφορές και για το πολιτικό της πρόταγμα, δημοσιεύτηκε κείμενο υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής:

«Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, της ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ». Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».

Αυτοί είναι οι «μουσικοί», οι «φυρερίσκοι» και οι «άντρακλες» της Χρυσής Αυγής. Αυτά είναι και τα «αξιοθέατά» τους: τα Άουσβιτς. Αυτοί είναι οι «ήρωές» τους, οι «Τσιρονίκοι». Τέτοιο και το «Ελληνικό Μεγαλείο» τους. Τίποτα λιγότερο από το ναζιστικό «μεγαλείο» των γερμανοτσολιάδων Τσιρονίκων. Αυτός είναι ο «πατριωτισμός» με τον οποίο βρωμίζει τα χώματα της ελληνικής γης η Χρυσή Αυγή: ο «πατριωτισμός» του αρχιδωσίλογου Τσιρονίκου. Αυτά είναι τα ινδάλματα της Χρυσής Αυγής: Οι Χίτλερ. Αυτή είναι η Χρυσή Αυγή: Ένα χιτλερικό εκτροφείο Τσιρονίκων. Που κατά τα άλλα, με την πρώτη «σφαλιάρα» είναι πανέτοιμοι να ορκιστούν σε Θεούς και ανακριτές ότι «δεν είναι ναζιστές, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστές».

Και φυσικά δεν προκαλεί κάποια ιδιαίτερη έκπληξη το πώς εννοούν κάτι τέτοιοι τύποι την έννοια «Τιμή». Αλλά πώς να το κάνουμε: Η θρασυδειλία τους, η λιποψυχία τους, η αψυχιά τους, η σβελτάδα τους να αποκηρύξουν τον ίδιο τους τον εαυτό (ένδειξη της «ποιότητας» του εαυτού τους) συνιστούν πρώτης τάξεως μαρτυρία για το τί είδους «λεβέντες» πρόκειται."

πηγή: enikos.gr

ΚΑΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΟ "ΚΑΔΡΟ"

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Αν η ιστορική γνώση παρέχει στοιχειώδη πολιτική επίγνωση, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι: η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία κάθε άλλο παρά αποτελεί αδιαπέραστη ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον φασισμό.

Μήπως υπερβάλουμε;

Αντί άλλης απόδειξης ας ανατρέξουμε (και) στα καθ’ ημάς: Πριν φτάσουμε στην «4η Αυγούστου» και στην κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας είχε προηγηθεί η 16η Απρίλη του 1936. Τότε τα δυο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό κόμμα (σ.σ.: σαν να λέμε η «Νέα Δημοκρατία» της εποχής...) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (σ.σ.: σαν να λέμε το «ΠΑΣΟΚ» της εποχής...), συνέπραξαν.Εφαρμόζοντας όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διόρισαν πρωθυπουργό τον φασίστα Μεταξά που δεν διέθετε στη Βουλή παρά μόλις 7 βουλευτές. Κάπως έτσι οικοδομήθηκε το κράτος της «4ης Αυγούστου» που ο ίδιος ο Μεταξάς το περιγράφει στα ημερολόγιά του ως εξής:

«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».

Παρατήρηση δεύτερη: Στον αγγελικά πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο μας 737 πολυεθνικά μονοπώλια κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου.  Εντούτοις ο Λένιν, εκατό σχεδόν χρόνια από την διαπίστωσή του ότι ο καπιταλισμός έχει περάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, δηλαδή στην πλήρη επικράτηση του μονοπωλίου στην οικονομία, δεν έχει κληθεί ακόμα για να παραλάβει το… Νόμπελ Οικονομίας.

Μήπως υπερβάλουμε;

Αν η πρόταση να αποδοθεί στον Λένιν το Νόμπελ είναι υπερβολική, πάντως δεν έχει διατυπωθεί από εμάς. Πρωτοδιατυπώθηκε  το 2010. Και  μάλιστα διατυπώθηκε από κάποιον πέραν πάσης υποψίας  για ενδεχόμενη ροπή του προς τον «μπολσεβικισμό»:  Από τον Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ επί Ρόναλντ Ρήγκαν…

Παρατήρηση τρίτη: Ο φασισμός ως συγκροτημένη πολιτική έκφραση έχει ιστορικά προσδιορισμένο χώρο και χρόνο γέννησης: Γεννιέται ακριβώς στο έδαφος  του μονοπωλιακού καπιταλισμού.  Ως λίπασμα,  δε, για την ανάπτυξη του φασισμού λειτουργούν οι κρίσεις του καπιταλισμού.

Θα πει κάποιος από τους «ευφυείς» θιασώτες της θεωρίας των «δυο άκρων»: Μα και  ο κομμουνισμός  στο έδαφος του καπιταλισμού γεννιέται. Πράγματι. Με μια «μικρή» διαφορά: το σύστημα των μονοπωλίων, στην περίπτωση του κομμουνισμού, γεννάει την άρνηση  του καπιταλισμού. Στην περίπτωση του φασισμού, το σύστημα των μονοπωλίων,  γεννάει ένα τέρας με το οποίο ο καπιταλισμός – υπό όρους και προϋποθέσεις - ταυτίζεται.

Μήπως υπερβάλουμε;

Δεν υπάρχει πιο ισχυρή (για την ακρίβεια: αδιάσειστη) απόδειξη για τις σχέσεις του καπιταλισμού με τον φασισμό, που αναπτύσσονται στο έδαφος ή στο υπέδαφος και της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, από τις ίδιες τις σχέσεις ανάμεσα στο φασισμό και στα (οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχα στο καπιταλιστικό σύστημα) μονοπώλια.

Για παράδειγμα:

• Η «Ζήμενς»  του Χριστοφοράκου είναι  η ίδια «Ζήμενς»  που με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της  στην Αθήνα συγκροτήθηκαν επί του γερμανοντυμένου «πρωθυπουργού» Ράλλη τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.

• Η  «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ»  που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.

• Η «Κρουπ» των διαλυμένων ναυπηγείων του Σκαραμαγκά και των 670 θυγατρικών ανά τον κόσμο είναι η ίδια «Κρουπ»  που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ  και που ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο κύριος Κρουπ έλεγε  το 1934:  «Ο Εθνικοσοσιαλισμόςαπελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)».

• Είναι η «Φαρμπεν»  που το βιομηχανικό συγκρότημα της κατασκευάστηκε από κρατούμενους τουΑουσβιτς . Είναι η «Φάρμπεν»  που κατασκεύασε το Zyklon B, το αέριο που χρησιμοποιήθηκε στα ναζιστικά κρεματόρια.  Η «Φάρμπεν» σήμερα κυκλοφορεί με άλλο όνομα. Τη λένε «Μπάγερ».

• Είναι η «ΙΒΜ» που μηχανοργάνωσε τα  78 ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης και που ο πρόεδρός της,ο  T. Watson τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937.

• Είναι η «ITT» που σχεδίασε τις βόμβες «Wulfs» του χιτλερικού στρατού.

• Είναι η «General  Motors» που κατασκεύασε χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό.

• Είναι η «Ford» εκείνη που κατασκεύασε για λογαριασμό του Χίτλερ τα μισά σχεδόν φορτηγά της Βέρμαχτ και  που ο πρόεδρός της,  ο κύριος H.Ford, τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» του στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1938.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Όπως και τα απαλλακτικά βουλεύματα. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κανένα μονοπώλιο και κανένα στέλεχος εταιρειών από τις χώρες των δυτικών Συμμάχων δεν τιμωρήθηκε για τις σχέσεις του με τον Ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν. Φρόντισε ο κύριος John McCloy.  Ηταν ο Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Αλλά βασικά ο κύριος  McCloy ήταν τραπεζίτης. Από το 1947  ήταν ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πιο πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των επιχειρήσεων «Ροκφέλερ» και της Τράπεζας  «Chase Manhattan». 

Παρατήρηση τέταρτη: Το κάδρο της «χρυσαυγειάδας» θα παραμείνει μισό, όπως και κάθε δήθεν «αντιφασιστικό» κάδρο, από το οποίο θα απουσιάζουν εκείνοι  που στέκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους φασίστες και από τους ναζί.

Και που για να εντοπιστούν, για να πολεμηθούν  και να ξεριζωθούν ο Μπρεχτ επέμενε ήδη από τη δεκαετία του ’30: «... ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή καικαταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός»

*Δημοσιεύθηκε στο "enikos.gr" την Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2013

Η θεωρία του ενός άκρου.

Ας το βάλουν καλά στο κεφάλι τους όσοι διαβάζουν αυτές τις λέξεις, να τελειώνουμε μια και καλή.

Ο χρυσαυγίτης είναι φονιάς. Ο πασόκος μαζί με όλες του τις παραφυάδες, είναι κι αυτός φονιάς. Κι όλοι μαζί κάνουν το ένα και μοναδικό "άκρο", αυτό της Νέας Δημοκρατίας.

Η Νέα Δημοκρατία αναγκάστηκε να γίνει "δημοκρατική παράταξη" γιατί της παραχωρήθηκε η Ελλάδα μετά την χούντα. Κι εκείνη αντάμειψε πλουσιοπάροχα τα καθάρματα της επταετίας.

Η ιδεολογία της Νέας Δημοκρατίας είναι το παρακράτος του 1960: Της χώρας με τους περισσότερους μυστικούς αστυνομικούς ανά κάτοικο κι από το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας.

Οι πρόγονοι της σημερινής Νέας Δημοκρατίας σκότωσαν τον Λαμπράκη. Οι απόγονοί τους, τον Τεμπονέρα. Εξόρυσσαν, ρήμαξαν, δολοφόνησαν, πρόδωσαν.

Η Νέα Δημοκρατία είναι το ΠΑΣΟΚ του 1981. Που κυβέρνησε ως ΠΑΣΟΚ για ενάμιση χρόνο και μετά ξανάγινε "δημοκρατική παράταξη". Το σοσιαλιστικό το πέταξε από το παράθυρο.

Η Νέα Δημοκρατία είναι οι τιμές στο Μελιγαλά και οι όρκοι εκδίκησης στους "κομμουνιστοσυμμορίτες". Οι "νικητές" του εμφυλίου. Η παράταξη που δηλώνει φιλελεύθερη και διεθνιστική αλλά ταυτόχρονα και εθνιστική. Ρατσιστική. Ομοφοβική.

Η χρυσή αυγή του σήμερα είναι η Νέα Δημοκρατία του '70 και του '80. Μαχαιροβγάλτες, φονιάδες, αμόρφωτοι. Είναι η παρακαταθήκη που άφησε ο Παπαδόπουλος κι ο Παττακός. Είναι ο Πλεύρης και ο γιος του. Ο "πατριώτης" που μισεί τα άντερά του.

Η Νέα Δημοκρατία είναι ο Φαήλος και ο Λαζαρίδης. Είναι ο Βορίδης, ο Άδωνις και η υπόλοιπη παρέα των χουντικών.

Η Νέα Δημοκρατία είναι η χρυσή αυγή. Και η χρυσή αυγή είναι η Νέα Δημοκρατία.

Ένα είναι το άκρο κι είναι μονάχα αυτό. Όλα τα άλλα περιττεύουν.

Από το blog του Πολύφημου/Ramnousia
http://www.ramnousia.com/2013/09/h-theoria-toy-enos-akroy.html

Μέσα ο αρχηγός, έξω οι εγκληματίες

Η κατάσταση που επικρατούσε ως τα ξημερώματα της Πέμπτης μέσα και έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων, ήταν μια απόδειξη για το τι σημαίνει όλη αυτή η κατάσταση που δημιουργήθηκε με τις συλλήψεις των στελεχών της Χρυσής Αυγής.

Έξω από τα δικαστήρια, μια μικρή ομάδα (50-100 άτομα) των μελανοχιτώνων της Οργάνωσης, προσπαθούσε να συμπαρασταθεί στους προσαχθέντες και να δημιουργήσει ανεπιτυχώς, «αγωνιστικό» κλίμα. Οι συλλήψεις το δίχως άλλο, έχουν χτυπήσει τη Χρυσή Αυγή, όχι τόσο σε θέματα που αφορούν τη δομή και τη διοίκησή της, αλλά την εικόνα που δημιουργούσε η παντοδυναμία και η ατιμωρισία της.

Όλοι οι μαχαλόμαγκες ή μάλλον Μιχαλόμαγκες που προσέτρεχαν στις τάξεις αυτού του εγκληματικού μορφώματος για να επιδείξουν επιθετικότητα, ελληνικότητα, νταηλίκι και να κρύψουν το πόσο θρασύδειλοι είναι, φοβούνται πια πως μπορεί από ατιμώρητοι να γίνουν εξιλαστήρια θύματα. Καταλαβαίνουν πως οι προστάτες τους προκειμένου να διασωθούν οι ίδιοι, δεν θα τους δείξουν απλώς με το δάχτυλο αλλά μπορεί να συμμετέχουν και στην εκτέλεση.

Μέσα στα δικαστήρια, υπήρχε προβληματισμός και πίεση. Τόσο οι εισαγγελείς που χειρίζονταν την υπόθεση, όσο και οι συνάδελφοί τους ένοιωθαν τη διπλή πίεση. Από τη μία μεριά η κοινωνία αγουροξυπνημένη τους ζητούσε να επιλύσουν τα προβλήματα που δεν στάθηκε ικανή να λύσει η ίδια, και από την άλλη η εξουσία με δηλώσεις περί εξάρθρωσης και λύτρωσης, έριχνε το μπαλάκι στη Δικαιοσύνη. Κανένας δεν ξέρει, σε τι βαθμό αυτά τα υποκειμενικά στοιχεία της πίεσης, έπαιξαν ρόλο στην απόφαση των δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών.

Αυτή τη στιγμή ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής είναι μέσα στη φυλακή, αλλά η ηγεσία είναι έξω. Ταυτόχρονα οι παράλληλες έρευνες αποδεικνύουν την αθλιότητα των διωκτικών αρχών. Όταν επί χρόνια στον Άγιο Παντελεήμονα καταγγέλλονταν ρατσιστικά εγκλήματα αλλά και παιχνίδια real estate,η Αστυνομία, ο κύριος Χρυσοχοίδης, ο κύριος Πολύδωρας και φυσικά ο κύριος Δένδιας, μίλαγαν για αγανακτισμένους πολίτες.

Τα κανάλια τους έβγαζαν και στον αέρα. Σήμερα αποδεικνύεται πως αυτοί οι «πολίτες» ήταν όπως η γιαγιά που παρουσίαζε το «Πρώτο Θέμα» ότι κινδυνέυει. Σάρκα από τη σάρκα της Χρυσής Αυγής που έπαιζαν αυτό το παιχνίδι με στελέχη της Αστυνομίας και βέβαια με το αζημίωτο.

Η ΕΛΑΣ παρακολουθούσε τη Χρυσή Αυγή με κοριούς από τον Απρίλιο του 2012.Στις ανακριτικές αρχές όμως πήγαν στοιχεία μόνο από την υπόθεση Φύσσα. Πρόχειρα μαζεμένα, βιαστικά και νομικά ατεκμηρίωτα. Ο Σαμαράς και η κυβέρνησή του βιάζονταν για ένα success story με τη Χρυσή Αυγή για να απενοχοποιηθούν για τις σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή και για να απαντήσουν στις πιέσεις από το εξωτερικό. Με νομικές ακροβασίες, προσπάθησαν να αποδείξουν πράγματα που πριν μερικές μέρες αρνούνταν ότι υπάρχουν.

Ο περίφημος κοριός που σημειωτέον παρακολουθεί ολόκληρη την Χαλκιδική και τη δραστηριότητα των χωριών γύρω από τις Σκουριές, δεν στοιχειοθέτησε νομικά ενοχή για τη Χρυσή Αυγή. Ούτε η έρευνα, αφού στην πραγματικότητα δεν υπήρξε. Αποκάλυψε ωστόσο την εγκληματική λειτουργία της Χρυσής Αυγής.

Οι μελανοχίτωνες πλέον δεν είναι έλληνες πατριώτες, αλλά μαστροποί, μπράβοι και κοινοί εγκληματίες.

Οι καθαροί άρειοι έλληνες δεν κυνηγούν μετανάστες για το καλό της χώρας αλλά για να τους βάλουν στην δούλεψή τους.

Δεν είναι σκληροί εθνικιστές αλλά ένα τσούρμο που σκοτώνει, κλέβει και σπαράσσεται εσωτερικά από αυτή την ίδια την εγκληματικότητα που το διακρίνει, άλλοτε κλέβοντας την οργάνωση και άλλοτε καρφώνοντας

Δεν είναι αγνοί εθνικιστές αλλά επικίνδυνοι ναζί και δολοφόνοι.

Η Χρυσή Αυγή δεν αφουγκράζεται καμιά κοινωνική ανησυχία, αντιθέτως δημιουργεί φόβο και ανησυχία την οποία η ίδια και η εξουσία εκμεταλλεύονται πολιτικά αλλά και οικονομικά

Οι φτωχοί πατριώτες, είναι καταθέτες με άνομα και μεγάλα κέρδη
Και το σημαντικότερο, είναι σφιχταγκαλιασμένοι με τον κρατικό μηχανισμό τον οποίο θεωρητικά μάχονται. Τον έχουν διαβρώσει δημιουργώντας ένα τεράστιο δίχτυ ανομίας και διαφθοράς.

Η προσπάθεια του Σαμαρά να ακουμπήσει και να συλλάβει την Χρυσή Αυγή σε τρεις μέρες, είναι ένα άγχος που δεν μπορεί να κρύψει. Ακόμη και οι ηθοποιοί για να παίξουν σωστά ένα ρόλο πρέπει να τον πιστέψουν.

ΕΤ 3 live streaming

online ολόκληρο το πρόγραμμα της ΕΤ3, σε live streaming

 

Αναμετάδοση από το ThePressProject.gr

BARAKA (Ντοκιμαντέρ HD) : ένας κόσμος πέρα από λέξεις Ντοκιμαντέρ / 96 min / ΗΠΑ /1992

BARAKA : ένας κόσμος πέρα από λέξεις Ντοκιμαντέρ / 96 min / ΗΠΑ /1992 Σκηνοθεσία : Ron Fricke Παραγωγή : Magidson Films Μουσική : Μichael Stearns.

BARAKA είναι μια αρχαία λέξη των μυστικιστών Sufi που μεταφράζεται ως «ευλογία» ή ως « ουσία της ζωής από την οποία η εξελικτική διαδικασία εκτυλίσσεται».

Το Baraka είναι ένα ντοκιμαντέρ που η κινηματογράφησή του , με φιλμ 75 mm,πραγματοποιήθηκε μέσα σε 14 μήνες και σε 25 χώρες. Η πρόσκληση ,για κάτι μαγικό ,ξεκινά με την ανατολή στα Ιμαλάια , και συνεχίζεται ,με τη θέα στην άκρη ενός ενεργού ηφαιστείου στη Χαβάη ,τον ναό Ryoan – ji στο Kιότο, τη Λίμνη Natron στην Τανζανία, το Αγιερς Ροκ (τον ιερό βράχο των αβορίγινων) στην Αυστραλία….. Το Baraka ,θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σχεδόν σαν μια ενημερωμένη έκδοση της ταινίας του Godfrey Reggio , Koyaanisqatsi (1983). Δεν έχει καμία ιστορία και δεν υπάρχει κανένας διάλογος . Η γεωγραφία και οι ήχοι της γλώσσας είναι τα μόνα συστατικά που παρέχουν μια αισθησιακή και πνευματική εμπειρία που επιτρέπει στον εκάστοτε θεατή να δει τον κόσμο με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Μέσω της κάμερας του Fricke , γινόμαστε κοινωνοί της αναλαμπής διάφορων μορφών θρησκευτικής έκφρασης: από την ψαλμωδία των μοναχών μέχρι τις φυλετικές γιορτές στην Αφρική και τη Βραζιλία .

Χρησιμοποιώντας επιταχυνόμενες εικόνες της ταραχώδους ζωής της μεγαλούπολης με την έλλειψη στέγης από τη μια και τη στέρησή της από την άλλη, που διανθίζεται με θέα στα βουνά και τα δάση ,κατορθώνεται ν’ απεικονιστεί η αντίθεση της μηχανικής φύσης της σύγχρονης ζωής με την ομορφιά του φυσικού κόσμου . Αυτή η ταινία επιτρέπει σε κάποιον να δει πράγματα που πιθανόν ποτέ δεν γνώριζε ότι υπήρχαν Είναι τόσο συγκινητικό απλά να κοιτάζεις τα πρόσωπα των ανθρώπων κι αυτοί με τη σειρά τους να κοιτούν εσένα ,πράγμα που σου επιτρέπει να αισθανθείς την οικουμενικότητα του ανθρώπινου πνεύματος . Μοναδικό σε ομορφιά ,σ’ ευαισθησία και σε αντίληψη ,το Baraka πετυχαίνει την μετάβασή μας από τη μονότονη καθημερινότητα σ’ έναν πιο ήρεμο και πιο πνευματικό χώρο.

Ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Ρον Φρίκε είπε ότι το Baraka επρόκειτο να είναι « ένα ταξίδι επαν-ανακάλυψης, που βυθίζεται στη φύση , στην ιστορία, στο ανθρώπινο πνεύμα και ,τέλος, στη σφαίρα του άπειρου »

Παραγωγής: Ron Fricke
Διάρκεια: 01:36:20 min
Υπότιτλοι: Ελληνικοί Ενσωματωμένοι